บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : นิทานเรื่องความรักของหมี


เอามาให้อ่านกันเล่นๆ ค่ะ สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะ

นิทานความรักของหมี

หมี ๆ ที่ขั้วโลกในขั้วโลกเหนือ ยังมีหมีขาวอยู่สองตัว
หมีตัวผู้ชายชื่อว่า หมีบีโฮลเด้ (Beholde) หมีตัวผู้หญิงชื่อว่าหมีอาเลนี่ (Alene)
หมีขั้วโลกสองตัวนี้เป็นแฟนกัน
หมีบีโฮลเด้เป็นหมีเข้มแข็งที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้
ค่อนข้างจัดเป็นหมีรักสันโดษอยู่บ้าง
ส่วนหมีอาเลนี่เป็นหมีขี้เหงาแถมทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น
ส่วนใหญ่เธอมักจะพึ่งพาหมีบีโฮลเด้อยู่ตลอดเวลา

วันหนึ่งหมีอาเลนี่พูดขึ้นมาว่า “แต่งงานกันเถอะนะ”
หมีบีโฮลเด้ไม่ยิ้มและไม่ตอบอะไร เพราะมัวแต่คิดในใจอยู่ว่า
เขาก็อยู่ของเขาตัวเดียวได้นี่นา แล้วทำไมจะต้องแต่งด้วย

หมีอาเลนี่อ้อนต่อว่า
“ชั้นชอบที่มีคุณคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา คุณทำให้ชั้นมีความสุข”
ถ้าเป็นหมีหนุ่มตัวอื่นก็คงจะเป็นปลื้มไปแล้วที่ได้ยินแฟนพูดยอกันแบบนี้
แต่หมีบีโฮลเด้เป็นหมีคิดมาก
เขาคิดว่าการดูแลคนรักได้เป็นแค่คุณสมบัติที่คนเป็นแฟนกันจะต้องมีเท่านั้น
แต่ไม่ใช่เหตุผลของการเลือกที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเลย


วันรุ่งขึ้นหมีบีโฮลเด้หายไปจากบ้าน . . . แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
หมีอาเลนี่ร้องไห้ตัดพ้อต่อว่าหมีบีโฮลเด้ว่า
ทำไมต้องทิ้งกันด้วย
ชั้นหาอาหารก็ไม่ค่อยเก่ง ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น
แต่ก่อนก็ทำให้ชั้นมาตลอดแล้วจู่ๆก็มาทิ้งกันไปเฉยๆเลยเนี่ยนะ
หมีบีโฮลเด้ใจร้าย หมีบีโฮลเด้ใจร้ายที่สุด

และแล้วเวลาก็ผ่านไปหนึ่งปี
เป็นหนึ่งปีที่หมีขาวทั้งสองตัวได้เรียนรู้อะไรมากมาย
ในเวลานี้หมีอาเลนี่ไม่ใช่หมีหน่อมแน้มขี้เหงาตัวเดิมที่ทำอะไรไม่เป็นอีกแล้ว
เธอเข้มแข็งขึ้นมาก
เธอรับรู้แล้วว่าการใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเองเป็นความรู้สึกที่ดีถึงเพียง ไหน
และเมื่อหมีอาเลนี่สามารถดูแลตัวเองได้
นานเข้าเธอก็เริ่มเกิดความรู้สึกว่าอยากจะได้ดูแลคนที่เธอรักบ้าง
เธอไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน และก็พลันพบว่า
เธอได้พลาดอะไรไปบ้างเมื่อตอนที่ยังมีหมีบีโฮลเด้อยู่ด้วย
เธอเอาแต่พึ่งพาหมีบีโฮลเด้ตลอด
จนตัวเธอเองไม่มีโอกาสได้ทำอะไรดีๆ ให้กับเขาบ้างเลย

เธอไม่เคยหาอาหารมาป้อนเขาบ้าง
เธอไม่เคยรับฟังปัญหาของเขา
เธอซบไหล่เขาตลอดเวลาแต่ไม่เคยให้ไหล่ของเธอเป็นที่พักพิงกับเขาเลย
ตอนนี้เธอรู้สึกแล้วว่าเธอสมควรโดนทิ้งจริงๆ

ส่วนหมีบีโฮลเด้...
หลังจากที่หนีมาก็ไม่ได้ไปไหนไกล
เขาเฝ้าอยู่ข้างกายหมีอาเลนี่มาโดยตลอด
เขามักจะปลอมตัวเป็นเนินหิมะไปติดตามคอยดูแลเธออยู่อย่างเงียบๆ เสมอๆ
โดยเฉพาะช่วงแรกๆ ที่หมีอาเลนี่ยังจับปลาไม่เป็น
หมีบีโฮลเด้ต้องคอยไปแอบจับปลาแล้วเอามาวางทิ้งไว้ที่ข้างๆ หลุมน้ำแข็งให้
ด้วยความที่หมีอาเลนี่เป็นหมีหน่อมแน้ม
เธอก็เข้าใจว่าปลาคงจะหนาวเลยกระโดดขึ้นมานอนตากแดดเล่นล่ะมั๊ง


จนกระทั่งนานเข้า
หมีอาเลนี่ก็สามารถดูแลตัวเองได้
และเธอก็ไม่ต้องการการดูแลอย่างลับๆจากเขาอีกต่อไป
นั่นทำให้หมีบีโฮลเด้มีเวลาเพลิดเพลินไปกับธรรมชาติ
ตามประสาหมีโสดไปวัน ๆ อย่างมีอิสระมากขึ้น
หมีบีโฮลเด้ไม่มีภาระอะไรให้ต้องห่วงให้ต้องกังวล
เหมือนเช่นตอนที่ยังอยู่กับหมีอาเลนี่อีกแล้ว

แรกๆ เขาก็สบายใจ แต่พอนานเข้าเขาก็เริ่มรู้สึกว่า
ชีวิตเหมือนจะขาดอะไรบางอย่างไป
แค่ขาดอะไรบางอย่างไปยังไม่พอ
แต่กลับยังมีความเหงามาแทนที่อีกด้วย
และแล้วเขาก็เข้าใจความรู้สึกของหมีอาเลนี่ขึ้นมาในทันที
เขารับรู้แล้วว่าการมีใครสักคนคอยเฝ้าเคียงข้างอยู่ทุกเวลา
เป็นความรู้สึกที่ดีถึงเพียงไหน

ตอนนี้เขารู้สึกแล้วว่าเขาไม่น่าทิ้งเธอมาจริงๆ
และแล้วเมื่อวันสุดท้ายของฤดูร้อน
ก่อนที่จะถึงช่วงจำศีลอันแสนยาวนานในฤดูหนาวมาถึง
หมีอาเลนี่นั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งข้างๆเนินหิมะ
แม้เธอจะเข้มแข็งและสามารถอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้แล้ว
แต่เธอก็กลับมีน้ำตาไหลออกมา

“กลับมาหาชั้นเถอะนะ ชั้นมีอะไรที่อยากจะชดเชยให้กับคุณมากมาย”
เธอพูดคนเดียวทั้งน้ำตา
“ผมก็ขอโทษ ต่อไปนี้ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีกแล้ว”
หมีอาเลนี่ประหลาดใจที่มีเสียงตอบกลับมา

เนินหิมะข้างๆ เธอเริ่มขยับ
และก็ยืนขึ้นมากลายเป็นหมีบีโฮลเด้นี่เอง
หมีอาเลนี่ยิ้มทั้งน้ำตา
“แต่งงานกันเถอะนะ ชั้นอยากจะดูแลคุณ ชั้นอยากจะทำให้คุณมีความสุข”

คราวนี้หมีบีโฮลเด้ก็ยังคงไม่ตอบอะไรเช่นเดิม
เขาเพียงแต่ยิ้ม . . . และก็ใช้เพียงแค่รอยยิ้มนี้กับแววตาเท่านั้น แทนคำตอบว่าตกลง
“หน้าหนาวปีนี้คุณกับผมมานอนจำศีลด้วยกันนะ
มันจะต้องเป็นหน้าหนาวที่อบอุ่นและมีความสุขมากแน่ๆ”

หมีอ่อนแอต้องการคนดูแล ถ้าไม่รู้จักความสุขของการได้ดูแลคนอื่นบ้าง
มีแฟนไปก็กลายเป็นภาระแฟนเปล่าๆ
หมีเข้มแข็งที่ใช้ชีวิตเพียงลำพังได้
แต่ถ้าไม่รู้จักความอ้างว้างบ้าง
ก็ไม่รู้จะมีความรักไปทำไม

http://www.budpage.com/budboard/show_content.pl?b=1&t=6125

โดย : อิสตรีมาร
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 14 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 11 : 52 ]

แล้วหมีพูตัวน่ารักไม่มีเลยหรือครับท่านอิสตรีมาร



โดย : ภูวดินทร์
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 14 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 13 : 45 ]

ก็ยังโชคดีที่ขั้วโลกนั่นมีหมีแค่สองตัว
ไม่งั้นป่านนี้คงไปเป็นอย่างนี้กับตัวอื่นๆ แล้ว
และก็เลยไม่ได้รู้จักกับคำว่า

ถนอมรัก

เรื่องต่อไปจะเป็นเรื่องหมี่ เอ๊ย! หมีที่ขั้วใจมั้ยเนี่ย

โดย : เฒ่าโล้ว
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 14 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 8 ]

ไม่ว่าเด็กหรือคนแก่ ก็ชอบอ่านนิทานอ่ะนะ

โดย : อาอี้
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 14 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 22 : 12 ]

.........เอ ข้าชอบนอนหนุนตักสาวให้สาวเล่านิทานให้ฟังนะท่านอาอี้

โดย : กาแคว
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 18 ]



โอ้...นิทานอุ่นหมีหมีนี้ดี้นัก
พี่นึกรักอยากซุกซึ้งคนึงหา
เปรียบดั่งพี่นี่แล้วแก้วกานดา
หนาวนักหนาแอบซ่อนดูอยู่แข็งใจ

คิดถึงแก้วกานดองต้องหิมะ
แข็งเกินจะอ้าปากออกบอกความไข
แอบในก้อนน้ำแข็งเกาะเกาะแข็งไป
แข็งเกินใจจะยับยั้งนั่งตัวงอ



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 24 ]

ป.ล. จอมยุทธ์ ก็คือ ภูวดินทร์หละครับ



โดย : ภูวดินทร์
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 1 : 23 ]

ถึงท่าน..มารซื่อ.............
ท่านน่าจะเล่าเรื่องกระต่ายน้อยสองตัวติดเกาะให้แม่นางฟังนะ
ไปมัวยืนแข็งค้างอยู่ได้(ชิว...ชิว...)

โดย : กายใจสุญญตา
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 8 : 47 ]

แก้ไขครับ
จอมยุทธ์คอม ก็คือ ภูวดินทร์นะครับ



โดย : ภูวดินทร์(จอมยุทธ์คอม)
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 14 : 58 ]



อิอิ......ท่านกายใจสุญญตา....เคยเล่าบ่อยไหมครับนี่
กระผมก็อยากเล่าอยู่เหมือนกันแต่ขาดผู้แสดงร่วมอ่ะครับ
เล่าไปไม่เห็นภาพเดี๋ยวจะไม่ได้อารมณ์เดียวกะท่าน

กระต่ายน้อยสองตัวหลงทางอยู่บนเกาะ...
เอ่อขอยืมท่านเป็นเกาะและกันครับ...
พื้นที่คงกว้างน่าดูหาเจอลำบากอยู่นิ...
กระต่ายน้อย....ตัวหนึ่ง...เริ่มกระโดดหา
กระโดดไปทางนู้น....กระโดดมาทางนี้...เหอเหอ



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 16 : 28 ]

ผู้แสดงร่วมมีแล้วหนึ่ง คือ แสดงเป็นเกาะ
กระต่ายอีกตัวโดดไปทางโน้นโดดไปทางนี้ เหอ เหอ

กระต่ายอีกตัวทำแร้วดักกระต่ายตัวที่โดดไปมา จับได้จะย่างไฟให้หอมฉุย กินแกล้มชามะพร้าวให้ดู๊....

โดย : อาอี้
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 57 ]



...ความรักของหมี..

อืมม อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น ดีจังเลยค่ะ


///

..จะรออ่านนิทานเรื่องใหม่..
...เรื่องกระต่ายสองตัวนะเจ้าคะ..
...ท่านพี่อาอี้..และท่านพี่มารบะหมี่
...( แหะ แหะ เรียกพี่..อย่างนี้แล้ว ชักเขิน อ่ะค่ะ )








โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 19 : 12 ]

แอบมาดูเรื่องหมี มีกระต่าย
ผิดเป้าหมายไม่มีหอยมาคอยหา
แต่ปู่เย็นตอกย้ำคำที่ว่า
หอยแขนขา ไม่มี ไม่เห็นตาย
คนมีแขน มีขา หาได้ทั่ว
ยังทำชั่ว ให้หอยค้อน ย้อนความหมาย
เกิดเป็นคน ทนเอาเถิด เกิดความอาย
ทำสิ่งร้าย อายหอย สักหน่อยเกลอ


โดย : วาสิน ไทยแท้
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 5 ]

ท่านวาสินมาชวนให้ข้านึกถึงเรื่องท้าเล่นเมื่อตอนเด็กๆ
เรื่องหมีของยายสอย กับหอยของยายสี
ท้าให้พูดเร็วๆ แบบเช้าฟาดผัดฟักเย็นฟาดฟักผัดแบบนั้นน่ะ

ยายสอยเลี้ยงหมี ส่วนยายสีเลี้ยงหอย
วันหนึ่งยายสีไปแจ้งความว่า
หมีของยายสอยไปกัดหอยของยายสี
ผลการสอบสวนออกมาว่า
ไม่ใช่หมีของยายสอยไปกัดหอยของยายสีหรอก
แท้ที่จริงเป็นว่า
หอยของยายสีต่างหากที่ไปกัดหมีของยายสอย
เพราะขนหมีของยายสอย ยังติดอยู่ที่ปากหอยของยายสีเล้ย...

ให้คิดว่าแน่ก็ลองเอ่ยปากดังๆ เร็วๆ แบบไม่อ่านดูสิ

โดย : เฒ่าโล้ว
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 50 ]



ยายสอยเลี้ยงหมี ยายสีเลี้ยงหอย กระต่ายน้อยชมจันทร์
หอยกับหมีกัดกัน กระต่ายงงงัน หลงเกาะจันทร์พันพัว
อาอี้ดักแร้ว ไม่แคล้ว คงโดนย่างชัวร์ชัวร์
ตั้งโต๊เถอะตัว ร่วมอิ่มอุ่น หอยกระต่ายย่างหมีมัน



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 16 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 3 : 6 ]



โดย : silence..<ความเงียบ...>
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 16 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 9 : 10 ]

ผีกระโดดหยอยหยอย
ตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย
กระโดดบ่อย ๆ จนหอยเท่าตีน

ผีกระโดดหยอยหยอ
กระโดดจนตีนเป็นรอย
กระโดดไปคอยดูดคอหอยคน

ผีกระโดดขึ้นดอย
คนไม่พบสบแต่หอย
จึงดูดเลือหอยแทนดูดเลือดคน

ผีติดใจรสหอย
จึงกระโดดลงอ่างหยอยหยอย
เพื่อจับหอยไว้คอยดูดเอย



โดย : กาแคว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 16 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 10 : 39 ]

มีนิทานวันหยุดด้วย ดีจังเลย

โดย : นางมารน้อย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 16 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 46 ]



นิทานวันหยุด....มนุษย์นิทาน

ชีวิตมนุษย์ดั่ง.........นิทาน
เล่าขานไม่มี...........วันหยุด
นิทานดั่งชีวิต..........มนุษย์
ไม่หยุดเกิดก่อ........นิทาน

ความรักของหมีมีกระต่าย
เป็นความนัยกลเม็ดเด็ดนักหนา
หมีงับหอยฝอยกระจายมุกยายตา
นี่แหละนะนิทานคิดชีวิตคน



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 2 : 18 ]



อยากจะเล่านิทานมารกระต่าย
อยากวอนให้อุ่นอิ่มจันทร์นั้นเป็นเกาะ
กระต่ายน้อยหลงเกาะจันทร์งงงันเนาะ
เที่ยวโดดเลาะเกาะชมจันทร์จนวันวาย

เกาะงามงามเกาะแน่นแน่นเกาะนิ่งนิ่ง
เกาะแก้วจริงพริ้มเกาะงามเกาะตามฝัน
เกาะราตรีเพลินเกาะกิ่งเกาะอิงจันทร์
เกาะทั้งวันจนเกาะตื่นคืนเกาะชม



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 2 : 35 ]

กุ๊กกิ๊ก หมีน่ารัก

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 9 : 17 ]



กุ๊กกั๊ก.....ทางผ่าน..กิ๊ก
คิ๊กคิ๊ก.....คั๊กคั๊ก
หมีน่ารักหอยน่าดู...หมูกระต่าย



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 36 ]

เป็นเกาะแก่งเกาะกายให้เจ้าเกาะ
ดูเหมาะเหมาะเกาะเกยเจ้าเกาะหนา
พลันเวลาก้อมาเกาะให้เหมาะเจาะนา
เกาะถวิลหาใฝ่ถึงเจ้ากระต่ายเกาะก่ายซน
พูดเล่นเล่นไม่เห็นต้องคิดมาก
ดูเล่นเล่นไม่เห็นให้คิดหลาย..............
ท่านวาสินช่วยต่อ2ท่อนจบด้วยนะ
พอดีนายเรียกตัวไปใช้งานนะ


โดย : กายใจสุญญตา
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 42 ]

โอ้ยยยยยยยยย เป็นงั้นไป

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 18 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 51 ]

อ่านไปได้ครึ่งทาง...ง่วงซะก่อน..

โดย : -`๏’- นันยาง -`๏’-
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 9 : 40 ]



มาวอนให้อิ่มอุ่นนั้นเป็นเกาะ
กระต่ายเลาะเกาะไกลใจฝันถึง
เกาะแกะเกี่ยวเกาะใจให้คนึง
เกาะจนซึ้งตรึงใจนักจักเกาะจันทร์

เกาะแน่นเกาะนานเกาะนิ่งนิ่ง
อิ่มอุ่นวิ่งกระโดดหนีดีใหมหนา
ขืนเกาะเพลินเกินห้ามใจในอุรา
ลัล ลัล ล้า เกาะให้ติดคิดให้ดี...อิอิ


คาระวะ เจ้าค่ะ..




โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 9 : 48 ]

ข้าพเจ้ายินดีที่ได้คบท่านเป็นสหาย ตอนนี้ข้าพเจ้าต้องขอเดินทางไปหาความสงบก่อนถ้ามีโอกาสแล้วค่อยพบกัน



โดย : บุรุษไร้นาม
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 19 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 27 ]


เป็นนิทานที่สนุกมากค่ะไปลงที่ห้องร้อยบุปผานะคะ



โดย : จอมยุทธหญิง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 20 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 20 : 46 ]



อยากจะเล่านิทานมารฯติดเกาะ
อยากเลี้ยวเลาะดุจกระต่ายที่หมายแข
อยากจะเล่นเพราะเห็นจันทร์แจ่มฝันแล
อยากเห็นแค่เพียงกระต่ายในเดือนเพ็ญ

เกาะแน่นเกาะนานเกาะนิ่ง
เกาะจริงเกาะอยู่หรือไฉน
เกาะแกะยังแกะออกบอกยั้งใจ
เกาะยังไงเกาะให้ติดคิดเกาะกุม

ทั้งอิ่มทั้งอุ่นละมุมใจให้อิ่มอุ่น
ขืนวิ่งวุ่นเดี๋ยวจะผอมยอมได้เหรอ
กระโดดหนีคงไม่พ้นคนคะเยอ
มาอยู่เจอคนอ้วนกว่าดีกว่าเอย



โดย : มารบะหมี่
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 20 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 39 ]



กระต่ายน้อยร้อยคารมชมเกี่ยวเกาะ
ฟังไพเราะเกาะกุมจิตคิดเกาะนิ่ง
กระโดดหนีจนผ่ายผอมยอมจริงจริง
อิ่มอุ่นวิ่งวนรอบเกาะเลาะไขมัน

วิ่งวิ่งวน..วนวิ่งวิ่ง..วิ่งจนเหนื่อย
พัดเอื่อยเอื่อยขอพักก่อนตอนลมผัน
พักตรงนี้มีกระต่ายหมายชมจันทร์
ยิ้มชวนฝันพลันเผลอหลับจับใจจริง.......



ด้วยคาระวะ งามงาม เจ้าค่ะ..







โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 21 เม.ย. ปี 2005 [ เวลา 11 : 18 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook