บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : เหนื่อยแล้ว+อยากกลับบ้าน


เหนื่อยแล้ว

อยากกลับบ้าน

อยากกลับไปเป็นเด็กม.ปลาย

เหนื่อยกับการรับผิดชอบชีวิตตัวเอง

คิดถึงบ้าน--ไม่เคยออกจากบ้านมาอยู่คนเดียว

ย่าไม่สบาย อยู่ไอซียู

เรียนไม่รู้เรื่อง อาจารย์แล็คเชอร์เร็ว จดไม่ทัน

กิจกรรมเยอะ ไม่รู้ว่าจะมาเรียนหรือมาทำกิจกรรม

พยายามทำทั้งสองอย่างไปพร้อมๆกัน

แต่ก็นะ--มันเหนื่อยเหลือเกิน

เครียด -- เรียนไม่รู้เรื่อง

เครียด -- ย่าอยู่ไอซียู

เครียด -- เพื่อนก็ไม่เหมือนเพื่อน

--- ยังโชคดีที่มีคนให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ

นับว่ายังโชคดี

ณ ตอนนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่า "อยากกลับบ้าน"

โดย : เทียนไข
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 3 ]
ท่านก้อกลับมาดิพอให้หายคิดถึง...เสร็จแล้วท่านก้อกลับไปเรียนต่อ...ส่วนผมโชคดีจบ..ม.6กศน อยู่ข้างบ้าน

โดย : กายใจสุญญตา
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 35 ]
พักใจ..ให้แสงเทียน..ฉายส่อง...ชีวิตเมื่อเติบไหญ่...ต้องกล้าเผชิญ......เรียนรู้....ชีวิต.........เหนื่อยก็พัก...แล้วค่อยเดินต่อ..น้องพี่..................................

โดย : พู่กันหยก
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 16 : 15 ]
เวลาที่หยุดพัก ยังมีอีกยาวไกลข้างหน้า
ทำทีละเรื่อง อยากกลับมาดูย่า ก็ลามา
แต่อย่าคิดละทิ้งการเรียนเลย คนที่อยากเรียนและไม่มี
โอกาส ยังมีอีกมาก สงสาร พวกเขาด้วยการตั้งใจเรียนนะ
เมื่อจบมาแล้ว ก็ยังต้องเหนื่อยอีก ไม่มีวันหมดหรอก เมื่อเกิดเป็นมนุษย์ แค่มีที่ได้ระบาย ก็หายเหนื่อยไปแยะแล้วล่ะ
ระบายมา ที่นี่รับฟัง

โดย : วาสิน ไทยแท้
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 17 : 15 ]
"จงเอาสายลมเย็นคลายร้อนรุ่ม
เก็บกองสุมฟืนไฟให้ส่องแสง
คืนเหน็บหนาวดาวเอ๋ยดาวใช่เขาแกล้ง
เฝ้าปลอบขวัญผู้โรยแรง..ให้ร่าเริง"

ข้างบนคือบทกลอนของ "น้าหมู"
ฝากไว้ให้น้องเทียนไข
เอ้า..รีบรับ..เอาไป
อีกไหม..มีให้...อีกอัน

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เขียนไว้ว่า

คืนนี้มืด ใช่มืดสนิท ไฟดวงนิดยังมีแสง
ขอเพียงลมพัดแรง เถ้ามอดแดงก็จะลาม
ทุ่งนี้รก..ใช่รกหมด นั่นข้าวสด..ขึ้นแทรกหนาม
ขอเพียงฝนจากฟ้าคราม ข้าวจะงามท่วมหญ้าคา

สำหรับ..น้องเทียนไขและน้องใหม่ทุกท่านค่ะ
ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เปลี่ยนแปลงไปจากชีวิตเดิมที่เราคุ้นชิน
ระบบการเรียน การศึกษาเปลี่ยนไป
ดังนั้น.. ช่วงแรก เป็นช่วงปรับตัว
หลายคนอาจเกิดความรู้สึกทางลบ
หลายคนไม่สุขสบายใจ
ต้องใช้เวลาสัก 3 - 4 เดือนล่ะค่ะ
จะช้า - เร็วก็ขึ้นกับการปรับตัวของแต่ละคน
ช่วงนี้ ให้พยายามนึกว่า เพื่อนอีกหลายคนไม่มีโอกาสอย่างเรา
เรามีพ่อ-แม่รอคอยกับความสำเร็จของเราอยู่นะคะ
ขอให้อดทน ผ่านอุปสรรคไปอีกนิด ความสุขก็จะรออยู่ตรงหน้า
หากมันเหลืออด เหลือทนจริงๆ เมื่อผ่านไปสัก 1 - 2 เทอม
ก็คงต้องทำตามที่ท่านพู่กันหยกว่า
ยินดีพูดคุยทางเมล์ค่ะ

เอ้อ..ท่านอาเม่ย ณ ห้วยแก้ว
มีอะไรจะแนะนำน้องไหมคะ


โดย : อิสตรีมาร
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 17 : 37 ]
...ตอนเรียนเป็นเด็กกทม... ทนคิดถึงบ้านไม่ไหวเหมือนกัน เข้ากับรูมเมทที่หอก็ไม่ได้ ทุกคนมีโต๊ะเขียนหนังสือ กันหมด
เราต้องนั่งเก้าอี้เลคเชอร์ เราไม่เคยนอนเตียงสองชั้น แล้วต้องนอนชั้นบน
กลับบ้านมา1อาทิตย์เลย...แบบร้องไห้สุดฤทธิ์..
.
..พอกลับมาบ้าน เห็นทุกคนไปเรียนหรือไปทำงานกันหมด เหงามากอยู่บ้าน...
แล้วชีวิตมันก็อ้างว้างมากกว่า
ถ้ากลับไปเรียนยังเจอเพื่อนร่วมชั้น พี่รหัส ตระกูลรหัส....ก็เพลินๆไป

...หากิจกรรมทำ....เข้าชมรมฯที่ชอบ
...การเตรียมใจในการพลัดพรากจากคนที่รัก นั้น อาจารย์ท่านเคยบอกว่า ท่านจบปริญญาเอก ทางให้คำปรึกษาทางจิตวิทยามา พอแม่เสีย ท่านเองยังซึมเศร้าเลย ที่เรียนมายังช่วยไม่ได้ แต่น้าท่านมาพูดว่า "ทุกอย่างมีเวลาเป็นของมันเอง"

และทุกคนจะต้องประสบด้วยกันทุกคน ไม่ว่าช้าหรือเร็ว
(รวมทั้งอาเม่ยเองเหมือนกัน)
"ทุกอย่างมีเวลาของมัน"
ดอกไม้ตอนแรกก็ตูม แย้ม บาน แล้วก็ร่วง...เป็นสัจธรรม ต้องเตรียมใจ แล้วเผชิญสิ่งที่เป็นความจริงนี้ อย่างเข้มแข็งและอดทน

อาเม่ยเคยเจอ คนๆเดียว

เจอปัญหาดังต่อไปนี้ ในคราวเดียวกัน

- ใกล้หมดตัว โดนฟ้องล้มละลาย
- บ้านและรถะลังจะถูกยึด
- จากหนี้30ล้าน วันที่เงินบาทลอยตัว หนี้เพิ่มเป็น75 ล้าน
- พ่อป่วยเป็นโรคหัวใจโคม่า สุดท้ายพ่อก็เสีย อยู่โรงพยาบาลเอกชนต้องจ่ายเงินรวมเป็นล้าน
- ตัวเองเป็นลูกชายคนโต (และไม่ชอบธุรกิจ อยากเปิดร้านขายดอกไม้เล็กๆมากกว่า)
- มีแม่และน้อง2 คนต้องรับผิดชอบ แฟนทิ้ง
-เรียนอีก1 ปีก็จะจบรับปริญญาอยู่แล้ว
-แม่อยากให้แต่งงานกับผู้หญิงทั้งที่ตัวเองชอบผู้ชาย

.....ทำให้เห็นว่าไม่มีใครพร้อมและสมบูรณ์ เลยจริงๆ
ข้อแนะนำ..".อย่าอยู่คนเดียว .....หาคนที่ไว้ใจเล่าปัญหา"

อย่างที่ทำอยู่ถูกต้องแล้ว
คิดไว้ว่าเดี๋ยวทุกสิ่งทุกย่างมันก็จะผ่านไป
ขอเป็นกำลังใจ

มันเป็นพัฒนาการ...ของ การเรียนรู้ในช่วงหนึ่งของชีวิต
เพราะชีวิต มันก็มีทั้ง สุข สมหวัง หัวเราะ ยิ้ม ร้องไห้ เศร้า

เกิดเป็นคน ก็เป็นแบบนี้ ทำใจ ทำใจ
เราต้องผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ไปให้ได้

โดย : อาเม่ย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 17 ]
"คนทุกคนมีค่าอยู่ในหัวใจ คนทุกคนยิ่งใหญ่ในทางของตน...."
นี่แหละชีวิต นี่คือสนามของคนสู้ชีวิต ลุย....

โดย : จอมยุทธ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 26 ]
ฝากเพลงนี้ให้เทียนไขฟัง
ชื่อเพลง: เล่าสู่กันฟัง
อัลบั้ม: Smile Club

.....ฉันยังจำเสมอที่เธอเคยบอกกับฉัน คิดแล้วยังตื้นตันเกินอธิบาย
นึกถึงคำๆนั้นทุกวันที่ห่างกันไป เหมือนมันเป็นโยงใยที่ส่งถึงกัน

ไม่ว่าเราจะโชคดี หรือบางทีที่ร้องไห้ ต่างคนสนใจจะฟัง
เพราะว่าในชีวิตเรื่องจริงมันต่างจากฝัน ฝันไม่เคยมีวันที่เจ็บช้ำใจ
มีผู้คนอยู่รอบกาย เหมือนไม่มีไม่เห็นใคร แต่ใจๆฉันยังมีเธอ

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน
วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
ยังนอนดึกอยู่ใช่ไหม เธอผอมไปหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน
วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

(เพราะ)ฝนที่ตก(อยู่)ทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

(เพราะ)ฝนที่ตก(อยู่)ทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า
อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน



โดย : อาเม่ย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 28 ]
กายใจสัญญตา -- ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ แต่กลับบ้านไม่ได้ค่ะ ใช้เวลาเดินทางค่อนข้างนาน ใช้เงินค่อนข้างเยอะ -- ต้องประหยัดเงินให้มาก จะได้เอาเงินเล็กๆน้อยของเราไปช่วยเรื่องค่าพยาบาลของย่า

พี่พู่กันหยก -- ขอบคุณค่ะ จะจำเอาไว้ "ต้องกล้าเผชิญ......เรียนรู้....ชีวิต.........เหนื่อยก็พัก...แล้วค่อยเดินต่อ..น้องพี่.................................."

พี่วาสิน -- ขอบคุณที่รับฟัง อยากกลับไปดูย่าเหมือนกันค่ะ แต่ทางบ้านไม่ยอม อยากให้เราตั้งใจเรียนมากกว่า เค้าบอกว่าอาการยังไม่หนักมาก เค้าจัดการกันเองได้

พี่อิสตรีมาร -- ขอบคุณเยอะๆสำหรับกำลังใจ กำลังใจ และ กำลังใจ ว่างๆจะเมล์ไปคุยนะคะ

พี่อาเม่ย -- หนูอ่านข้อความของพี่แล้ว...รู้สึกว่าเรื่องของหนูมันดูเล็กนิดเดียว เพราะฉะนั้นหนูจะพยายามนะคะ -- ขอบคุณสำหรับเพลงเล่าสู่กันฟัง อ่านเนื้อเพลงไป ร้องไห้ไป 55 คนข้างๆคงหาว่าเราบ้าอยู่ --

พี่จอมยุทธ -- นี่คือชีวิต คือความจริงไม่ใช่ความฝัน --- ใช่มั้ยคะ หนูจะพยายามให้ผ่านช่วงนี้ไปให้ได้

ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณ ขอบคุณ และ ขอบคุณ


โดย : เทียนไข
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 19 : 8 ]
อย่าคิดมากในใจให้ครวญคิด
ในดวงจิตให้เป็นเช่นโปร่งใส
เมื่อเติมโตค่อยๆย่างก้าวเท้าไป
สักวันได้เติบใหญ่ดั่งใจตน

อัน ม.6 เรียนรู้ที่ครูสอน
บทบางตอนเจ้ายังเด็กอย่าสับสน
มหาลัยฝึกฝนใจอย่าร้อยรน
ให้ได้ยลความจริงสิ่งมากมาย

ฝึกฝนเจ้าให้อดรนทนต่อสู้
ปัญหาอยู่ข้างหน้าล้วนมากหลาย
มีเพียงเจ้าและเพื่อนๆที่เรียงราย
ค่อยๆคลายความทุกเกิดสุขมา

มหาลัยสอนใจให้สื่อสัตย์
ให้ยืนหยัดดำรงชาติศาสนา
พระประมุขคู่บุญชาติเรามา
ให้รักษาเท่าชีวิตนิจนิรันด์

มหาลัยสอนใจรับผิดชอบ
ถูกผิดตอบตามตรงอย่าเปลี่ยนผัน
สานสายใยเพื่อนพ้องพี่น้องกัน
คงสักวันเจ้าคงรู้ให้ดูเอา...

หากเหนื่อยนักแอนกายลงพักบ้าง
เพื่อนข้างๆคงเหนื่อยและเปลี่ยวเหงา
เขาคงคิดเหมือนกันใช่เพียงเรา
ยิ้มแล้วก้าวเดินไปใจเบิกบาน..



โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 21 : 27 ]
เทียนไขเก่งมากจริงๆ ....

http://www.chikinramen.com/exercise/exercise43.swf

ลองเปิดดูนะ...เป็นลูกเจี๊ยบเต้นอาโรบิค น่ารักดี

..........ท่านร้อยสายทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า...

โดย : อาเม่ย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 12 ]


..."อย่ากลับคืนคำเมื่อเธอย้ำสัญญา...
อย่าเปลี่ยนวาจาเมื่อเวลาแปรเปลี่ยนไป
ให้เธอหมายมั่นคงแล้วอย่าหลงไปเชื่อใคร
เดินทางไปอย่าหวั่นไหวใครกางกั้น

...มีดวงตะวันส่องเป็นแสงสีทอง...
กระจ่างครรลองให้ใฝ่ปองและสร้างสรรค์
เมื่อดอกไม้แย้มบานให้คนหาญสู้ไม่หวั่น
คือรางวัลแด่ความฝันอันยิ่งใหญ่...ให้เธอ

...บนทางเดินที่มีขวากหนาม...
ถ้าเธอคร้ามถอยไปฉันคงเก้อ
ฉันยังพร้อมช่วยเธอเสมอ
เพียงตัวเธอไม่หนีไปเสียก่อน

...จะปลอบดวงใจให้เธอหายร้าวราน...
จะเป็นสะพานให้เธอเดินไปแน่นอน
จะเป็นสายน้ำเย็นดับกระหายยามโหยอ่อน
คอยอวยพรให้เธอสมดังหวังได้...นิรันดร์



โดย : เทพธิดาไฟ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 56 ]


..."เก็บตะวันที่เคยส่องฟ้า...
เก็บเอาเก็บไว้ในใจ
เก็บพลังเก็บแรงแห่งแสงยิ่งใหญ่
รวมกันไว้ให้เป็นหนึ่งเดียว

...เก็บเอากาลเวลาผ่านเลย...
สิ่งที่เคยผิดหวังช่างมัน
หนึ่งตัวตน...หนึ่งคนชีวิตแสนสั้น
เจ็บแค่นั้นก็คงไม่ตาย

...ธรรมดาเวลาฟ้าครึ้มเมฆหม่น...
พายุฝนอยู่บนฟากฟ้า
คงไม่นานตะวันสาดแสงแรงกล้า
ส่องให้ฟ้างดงาม

...หากตะวันยังเคียงคู่ฟ้า...
จะมัวมาสิ้นหวังทำไม
เมื่อยังมีพรุ่งนี้ให้เดินเริ่มใหม่
มั่นคงไว้ดังเช่นตะวัน...

จงเข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง...

ออกซิเจนสำคัญต่อปอดเช่นไร ความหวังก็เป็นเช่นนั้นต่อความหมายของชีวิต (เอมิล เบอร์เนอร์)

จุดหักเหในการเติบโต คือ เมื่อเราได้พบขุมพลังอันแข็งแกร่งในตัวเองที่ชนะความเจ็บปวดทั้งปวงได้ (แมกซื เลอร์เนอร์)

คารวะมาด้วยความห่วงใย...



โดย : เทพธิดาไฟ
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 7 ]


...แก้ไขบทเพลงหน่อยค่ะ...

เพลง "เก็บตะวัน" บรรทัดที่สอง

จาก "เก็บเอาเก็บไว้ในใจ" เป็น "เก็บเอามาเก็บไว้ในใจ" ค่ะ



โดย : เทพธิดาไฟ
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 11 ]


เทียนไข....ยกมือขึ้น.....

เทียนไข....ยกมือชู...เอียงตัวข้างๆ

เทียนไข....แยกขา...ก้มตัว...มือแตะปลายเท้า

เทียนไข....ยืดตัวขึ้น.....หายใจให้ทั่วท้อง



หายใจเข้าให้สมองอิ่ม.....ทุกครั้งที่เหนื่อยล้า

ยิ้ม...จงยิ้มกับตัวเอง.......ทุกครั้งที่ข่นขม

หายใจและรอยยิ้ม..........เป็นยาที่ดีที่สุดที่กระบี่ไล่ล่า

...........ไล่ล่าค้นหามาตลอดชีวิต.........ขอมอบให้ท่านเทียนไข

...........หายใจและรอยยิ้ม....ทุกครั้งที่คิดถึง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

...........หายใจและรอยยิ้ม....ทุกครั้งที่คิดถึง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

...........หายใจและรอยยิ้ม....ทุกครั้งที่คิดถึง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

...........กระบี่ไล่ล่าหวังหายใจและยิ้มร่วมกับท่าน...ท่านเทียนไข

..........อีกนานเท่านาน.............



โดย : กระบี่ไล่ล่า....
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 10 : 4 ]


เทียนไขท่าน....ข้าพเจ้ามีอะไรให้ท่านไล่ล่า

http://www.metta.8m.com/data02.htm

....เชิญไล่ล่า...



โดย : กระบี่ไล่ล่า....
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 11 : 1 ]
ข้าก็คิดถึงบ้านมากเช่นกัน

โดย : บุปผาสีม่วง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 11 : 5 ]
... ปรกติผู้ที่เรียนในมหาวิทยาลัยมีพลังทางสมองมาก ทำให้เกิดความกระตือรือร้น ต้องการทราบ ต้องการแสดงความคิดความเห็น ต้องการริเริ่มและกระทำสิ่งต่าง ๆ ที่ตัวสนใจและพอใจทุกอย่าง พูดสั้น ๆ คือต้องการที่จะแผ่กำลังทางสมองของตนออกไปเต็มที่ทุก ๆ ทางแต่ขณะเดียวกัน ต่างคนก็ต้องเล่าเรียนวิชาการอีกมากมาย ให้สำเร็จตามหลักสูตร เพื่อให้มีรากฐานทางความรู้ที่หนักแน่นเพียงพอสำหรับจะใช้การต่อไป ทั้งเพื่อให้ได้รับปริญญาบัตรด้วย ดังนั้น จึงจำเป็นต้องข่มใจ อดกลั้น และเหนี่ยวรั้งตนเองไว้ ไม่ให้หันเหไปในกิจกรรมอันพ้นหลักสูตรจนเกินประมาณ และต้องพยายามรวมกำลังทางสมองที่จะกระจัดกระจายไปนั้น มาลงในกิจเฉพาะหน้าที่สำคัญที่สุด คือการเล่าเรียนให้สำเร็จเป็นบัณฑิตก่อน ...


โดย : หนูจุก
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 30 ]
พระบรมราโชวาท

ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

วันที่ ๑๓ กันยายน ๒๕๑๖

โดย : หนูจุก
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 35 ]
ชีวิตยังไม่สิ้น...จงอย่างได้ทอดทิ้งมัน...


โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 18 : 50 ]
ถ้าชีวิตเลือกได้
ผมอยากกลับบ้าน
ผูกเปลกับต้นมะพร้าวที่ยายปลูกไว้หลังบ้าน
นอนเป่าขลุ่ย ฟังเสียงใบข้าวลู่ลมทุ่ง
หอมกลิ่นใบข้าวระรวยริน แล้วหลับฝันถึงนางฟ้าบางปะอิน

โดย : ลักเสี่ยวเอี้ย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 25 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 42 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook