บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : ใกล้แล้ว

ฉันยืนอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้
อดทนสู้เดินมาหาจุดหมาย
ผ่านร้อนแดดแผดเผาทั่วร่างกาย
รับหยาดสายฝนรินชุ่มอินทรีย์
มีรอยแผลมากมายให้มองเห็น
บ้างลวดลายดูเด่นเป็นแนวสี
ความเข้มจางบางหนาพาดกายี
ในใจมีขมเฝื่อนเกลื่อนห้องใจ
ล้าเหลือเกินเดินทนบนทางเท้า
บางโค้งมีหนามยาวแกว่งวูบไหว
ไม้บางต้นให้ผลเป็นพิษภัย
ทางขรุขระทอดไกลให้ตรากตรำ
ฉันยืนนิ่งติงใจใส่คำถาม
จะพบความหิวโหยหรืออิ่มหนำ
ทางข้างหน้าอีกยาวไหมในระกำ
ฉันจะทำได้ไหมถึงปลายทาง
มองเหลียวหลังชั่งใจให้ครุ่นคิด
ผ่านมาแล้วชีวิตการแผ้วถาง
พ้นมาแล้วมากมายกับหลุมพราง
ยังหยัดร่างไม่ล้มถมทางดิน
ตัดสินใจไปต่อขอสู้ตาย
มุ่งไปสู่เป้าหมายแม้โหดหิน
เพราะการก้าวแต่ละก้าวของชีวิน
คือเข้าใกล้เขตถิ่นของปลายทาง
วันนี้อาจไม่ใกล้จุดหมายนั้น
แต่ก็ใกล้กว่าวันเริ่มก้าวย่าง
ศรัทธาและความเพียรที่ไม่จาง
ทำความห่างหมดไปได้สักวัน

โดย : พี่ดอกแก้ว
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 10 : 24 ]


วันหนึ่ง......ถึงที่หมาย
ด้วยใจกายที่หมายมั่น
หนทางอาจยาวครัน
แต่ความฝันยิ่งยาวไกล
ถนอมสุขภาพของท่านด้วย ท่านพี่ดอกแก้ว


โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 10 : 57 ]


เรียนพี่ดอกแก้ว
บทกลอนท่านทำให้ใจได้รู้สึก
รู้สำนึกตรึกตรองมองรอยแผล
ที่ขมขื่นฝืนทนก่นดวงแด
ขอเพียงแค่เริ่มก้าวใหม่ใจมั่นคง...


โดย : อิสตรีมาร
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 23 ]

วันนี้ มีฝัน ก้าวตามฝัน
ยังหวั่นทางข้าหน้าเป็นไฉน
ยิ่งคิดยิ่งท้อหมดแรงใจ
ทิ้งไปความฝันหรือก้าวเดิน
บาดแผลติดกายยังเลือนหาย
แผลใจมิวายยังแลเห็น
ยิ่งซ่อนยิ่งเจ็บยิ่งจะเป็น
ยากเย็นยากนักที่จะลืม
ทิ้งไปฝันเก่าเราฝันใหม่
หัวใจอาจมองรู้ทางเห็น
หนทางยิ่งยาก..ยากหลบเร้น
ยิ่งเป็นยิ่งสู้ยิ่งรู้มัน..


โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 12 : 44 ]


ดอก...ไม้หอม..ใดเล่าเท่าดอกแก้ว
แก้ว...ใจแน่วแผ้วทางสู่จุดหมาย
สวย...ที่ใจใช่ที่แผลภายนอกกาย
ปน...กระหายปนอิ่มหนำไม่ช้ำทรวง
โศก...มาแล้วมากมายคล้ายความหลัง
หวาน...ก็ยังหล่อเลี้ยงจิตที่ห่วงหวง
ปน...ฝันเก่าปนฝันใหม่ใช่ฝันลวง
เศร้า...ใหญ่หลวง...ยังก้าวไป...ด้วยใจทนง



โดย : ไฟใต้ฟ้า
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 13 : 52 ]

หนทางนั้นอยู่ที่ไหนใคร่ขอถาม
อีกยาวนานแค่ไหนจึงได้เห็น
และจำเป็นเพียงใดต้องไปหา
หรือชะตากำหนดเป็นกฏเกณฑ์

โดย : ข้ามาคนเดียว
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 30 ]


ลมพริ้วแผ่วแว่วเสียงพิณสะอื้น
ถ้อยขมขื่นเปิดทางผ่านน้ำใส
ยืนมองเมฆลอยเด่นฟ้าอำไพ
น้ำอันใดไหลลาตาพร่ามัว
ฝันแสนฝันพลันตื่นคืนความหลัง
ซ้อนซ่อนฝันปานว่าล้ายิ่งเหลือ
18 ฝนยังรอท่าริมลำเรือ
ไม่น่าเชื่อรักระกำยังช้ำใจ
ขอนิดเดียวไม่มากเกินจะขอ
ปรึกษาง้อร่ำรอขอเหตุผล
เพลงดอกแก้วบรรเลงมาเพื่อดล
หยุดสับสนสิ้นทางย่างยิ้มเดิน.....เพลินอีกครา
....ความรักยังเหลือไว้ในตัวเอง
....ยังมีความหมายยังมีหนทาง
....ให้เพลงดอกแก้วเดินเข้าไปในวิญญา
....ชีวิตจะดำเนินต่อไป
...ความรักยังเหลือเดินไปร่วมกับตัวเอง
......รสเกลือยังเค็มดั่งสัจจะอิ่มทะเล..................ต่อไป

โดย : กระบี่ไล่ล่า++++
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 43 ]

สัจธรรมจริงแท้มั่นคงดำรงอยู่
ปัญญาความรู้เท่าทันความเศร้าหมอง
ดื่มเถิดเพื่อนผองสายน้ำของการแบ่งบัน
ร่วมกันสร้างฝันบนฐานความจริง
สายน้ำแห่งความหมาย...มาโนช พุฒตาล

โดย : หมัดเมาเจ้าสำราญ
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 23 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 15 : 57 ]

...........ทางกว้างใหญ่
..........ทางมีขวากหนาม... ทางคดเคี้ยว
......แต่ก็ยังดี.....ที่ยังมีหนทางที่ให้เดินไป... สู่เป้าหมายที่ต้องการ
....รักษาสุขภาพให้มากๆนะคะ.......
.....ขอคุณพระคุ้มครองและขอบุญนำพาให้ท่านพี่ดอกแก้วด้วยคะ


โดย : อาเม่ย
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 18 ]

ใกล้แล้วใกล้แล้ว
เสียงจากดอกแก้วกิ่งฟ้า
เปิดผ่านม่านกาลเวลา
ศรัทธาสะทกในธรรม
ตัดสินใจอยู่สู้ต่อ
จักขอขืนเข็ญเย็นฉ่ำ
จักทนสู่ธรรมสู้ทำ
เกิดล้ำเก็บล้าร่าเริง

โดย : เฒ่าโล้ว
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 28 ]

คงต้องมีดีใจด้วยที่ยังเดิน
เดินให้เพลินเดินซมแข้งระบมขา
ยังได้เดินทำอะไรที่ผ่านมา
เด็ดกิ่งฟ้าหรือดำดินกินเผือกมัน
ผ่านมามากฉากที่แล้วแก้วกัลยา
ยังต้องพบอีกหลายคราเบื้องหน้าเหวย
ใจเป็นใหญ่เป็นประธานไม่กลัวเลย
ถึงอยู่เฉยไม่ได้เดินเจริญใจ
ถ้ามีเวลา
เราคงได้ฮัมเพลง เวลคัมทูมายเวิร์ล.....กันนะท่าน....

โดย : ห่านหิมาลัย
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 0 : 56 ]

ดอกแก้ว....
ขอเลือกเป็นประยงค์ หรือดอกมะลิ ดีกว่า

โดย : ยู
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 8 : 21 ]

กู่ก่งก๊ง...
วันนี้ที่กลางทาง
ดูเคว้งคว้างไร้หลักใจ
มีแต่การก้าวไป
ทิ้งอ่อนไหว...ไว้กลางทาง
บางทีการเดินทางไปสู่ความฝันก็ทำให้รู้สึกท้อขึ้นมาเหมือนกันนะคะ
การปลอบใจตนเองว่า สักวันต้องสำเร็จแน่ๆ ..ซึ่งเป็นกำลังใจที่สร้างขึ้นเองได้อย่างง่ายๆ
ขอบคุณที่แวะมาเขียนมาคุยกันตรงกลางทางนี้นะคะ

โดย : พี่ดอกแก้ว
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 13 : 49 ]

อิสตรีมาร...
ทุกเส้นทางต่างมีจุดสุดท้าย
ทุกเส้นทางมีจุดหมายให้ไปถึง
ทุกเส้นทางมีอุบัติเหตุให้คำนึง
ทุกเส้นทางมิราบถึงที่ปลายทาง
ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทาง แต่ทุกเส้นทางนั้นนำสู่ที่หมายลายทางอย่างแน่นอนค่ะ
ถ้าไม่ท้อที่จะก้าวต่อไป...เป็นกำลังใจให้นะคะน้องสาวอิสตรีมาร
ซาบู...
บางทีมีฝันอันสูงยิ่ง
หลายสิ่งดูไกลเหมือนในฝัน
ตามล่าตามคว้ามานานวัน
ความฝันยิ่งเลือนเหมือนหลุดลอย
แม้เจ็บปวดบ้างคราวร้างผล
แต่พิสูจน์ว่าคนไม่ท้อถอย
ฝันแรกหลุดไปไม่ย้อนรอย
ฝันใหม่ให้น้อยตามกำลัง
รอยแผลก็แค่ประสบการณ์
ไม่นานก็ลืมเจ็บที่เก็บฝัง
ยิ่งสู้ยิ่งทนทานสานพลัง
ถึงฝั่งแน่แท้แค่ก้าวไป
ขอบคุณที่แวะมาแจมกลอนนะคะ
ชอบท่อนนี้ของซาบูมากเลยค่ะ..
..ทิ้งไปฝันเก่าเราฝันใหม่
หัวใจอาจมองรู้ทางเห็น
หนทางยิ่งยาก..ยากหลบเร้น
ยิ่งเป็นยิ่งสู้ยิ่งรู้มัน..
ไฟใต้ฟ้า...
ขอบคุณอย่างยิ่งกับกวีบทที่ให้กำลังใจมากๆบทนี้
..แผลที่รอบกายภายนอกนั้นมากมายจริงๆค่ะ
แต่นั่นก็คือผลงานที่เกิดขึ้นจากความประมาทและความอ่อนแอของตนเอง
ก็คงมีแต่ใจเท่านั้นที่จะนำกายที่มากริ้วแผลนี้ก้าวต่อไปให้ถึงที่หมาย
ขอบคุณอีกครั้งนะคะกับบทกวีแห่งน้ำใจบทนี้
ข้ามาคนเดียว...
หนทางนั้นอยู่ตรงนี้..ตรงที่ก้าว
หากสาวเท้าก็จะพบสบมรรคสาย
หากหยุดนิ่งก็หมดทางยืนเดียวดาย
ผลสำเร็จ..คือ เป้าหมายที่จำเป็น
ผู้ที่กำหนดโชคชะตา คือตนเองค่ะ
เหตุกับผลต้องตรงกัน ..อยากได้รับผลดีก็ต้องสร้างสิ่งที่ดี
ฟ้า-ดินเป็นเพียงสิ่งแวดล้อมของชีวิตเท่านั้น
มาคนเดียวก็ต้องไปคนเดียว...สมตามเหตุผลเป๊ะเลย..ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะคะ
กระบี่ไล่ล่า...
หวานแว่วแผ่วพริ้วทิวไมตรี
ลอยรี่ล้อมใจให้คลายหมอง
ยามโศกมีมิตรคอยประคอง
ครรลองไม่ร้างห่างน้ำใจ
เส้นทางสุดทุกข์หมายรุกเร่ง
แต่วังเวงเพราะไม่รู้อยู่ตรงไหน
ยังไม่รู้มรรคผลอยู่หนใด
แต่มั่นใจทางนี้ที่ทางจริง
ยังไม่รู้ปลายทางอยู่ตรงไหน
ได้แต่สร้างกำลังใจเพิ่มแรงสิงห์
พิจารณาชาติภพที่พักพิง
มีแต่สิ่งทุกข์ท้นบนวัฏฏา
ดั่งรอยแผลแส้โบยโปรยลงร่าง
ทั้งลายพาดลายขวางจนแน่นหนา
หวังเพียงถึงจุดหมายปลายมรรคา
พ้นจากกรงอวิชชาได้พบชัย
ขอบคุณในน้ำใจดีที่แวะมาเขียนไว้มากมาย...
แต่ละบทแต่ละตอนล้วนบ่งถึงความเป็นนักสู้ผู้กล้านะคะ...
อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นมากค่ะ
หมัดเมาเจ้าสำราญ...
สัจธรรมนำทางสร้างความรู้
ให้เป็นผู้รู้จริงสิ่งควรไข
เมื่อรู้ทันก็พ้นจากห้วงภัย
ฝันไม่ไกลเกินตนบนความจริง
ขอบคุณที่นำสายน้ำแห่งไมตรีและความจริงมากฝากนะคะ
ร่วมกันร่วมกันสร้างฝันบนฐานความจริง ...เป็นสิ่งที่น่ากระทำอย่างยิ่งเลยค่ะ
น้องสาวที่น่ารัก อาเม่ย...
ทุกเส้นทาง...ผู้ที่สร้างไว้สามารถรับประกันได้เพียงว่า..มีจุดหมายปลายทางอย่างแน่นอน
แต่ไม่มีใครสักคนที่จะรับประกันความปลอดภัยให้กับทุกชีวิตได้
เพราะเรื่องของกรรมเป็นเรื่องส่วนตัว ..
เดินทางเดียวกัน อาจได้รับกระทบที่แตกต่างกันในผลของกรรมที่เกิดขึ้น
แต่ถ้าหากไม่ร้อางไปจากความเพียรแล้ว..ย่อมถึงปลายทางกันทุกคนเลยค่ะ
ขอบคุณนะคะน้องสาวที่น่ารักของพี่
ขอกุศลคุ้มครองน้องอาเม่ยเช่นกันค่ะ
เฒ่าโล้ว...
ชื่นใจในเสียงสะท้อน
ดุจพรจากมิตรสนิทขวัญ
มาฟังถ้อยเรารำพัน
แล้วสรรคำแฝงแรงใจ
ขอบคุณมากค่ะเฒ่าโล้ว..น้ำใจจากมิตรสหายชื่นฉ่ำกว่าสายธารใดๆ
ห่านหิมาลัย...
นักสู้ผู้กล้ามาฮัมเพลง
ไม่เกรงเบื้องหน้าและเบื้องหลัง
ถ้อยคำเต็มเปี่ยมด้วยพลัง
โถมถั่งแรงใจให้ประธาน
จะหยุดอยู่หรือสู้ก็สร้างสรรค์
สงบพลันระงับภัยในสถาน
เรือนกายเรือนใจได้เบิกบาน
สำราญเวลคัมทูมายเวิร์ล
ขอบคุณมากค่ะที่มาทักทาย
และด้วยความยินดียิ่งที่ได้พบกันค่ะ..ขอคารวะ
ยู...
ดีสิคะเป็นดอกไม้ที่มีคุณค่าต่างๆกันไป
เพราะถ้าเป็นสิ่งที่ดีแล้ว จะเลือกเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะค่ะ
เพราะความดีจะได้มีหลากหลายให้ชื่นชม
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ

โดย : พี่ดอกแก้ว
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 13 : 52 ]


ลมรำเพยหอมหวลชวนให้หา
สาลิกาถลาติดไล่ชิดฝัน
โผถลาลู่ปีกฉีกเมฆพลัน
แบ่งตามฝันฝันสอนปีกหลีกดงไพร
มีร่างหนึ่งซึ่งย่างร่างเตาะแตะ
ยืนชะแง้โงนโงกโยกอ่อนไหว
อยู่ที่หนึ่งหน้าบ้านโน้นฝากไกล
ยิ้มแย้มใสแอบหยอกดอกแก้วงาม
พรหมลิขิตมีหรือเชื่อไม่เชื่อ
มันก็เหลือทักเอาเดาไม่ไหว
ปีกเขียวหนึ่งโผสู่จากแหล่งไกล
นกหนึ่งใจเด็กหนึ่งคนดลพบเจอ
มวลดอกไม้มากมายหอมล้อมรอบ
ลมฝนหอบหอมนวลนกอ้างหวัง
โผมาหยุดสบเด็กเล็กจังงัง
แววตาขลังสองสายตาเชื่อมสายใจ
เยาว์ยิ้มแย้มแย้มยิ้มให้นกน้อย
นกก็พลอยบินวนสนใจเหลือ
เด็กน้อยหนึ่งยื่นออกดอกจุนเจือ
ความเอื้อเฝื้อเชื่อมใจให้ถึงกัน
ไม่มีเสียงเพียงใจใสสะอาด
นกน้อยวาดลีลาบินอ่อนไหว
โผจับไหล่จิกมือซุกข้างใจ
เด็กก็ใช้ยิ้มร่าเริงรักตอบแทน
ชวนกันเดินเพลินใจในมวลดอก
นกยั่วหยอกเด็กยิ้มอิ่มเอมสม
ลมเย็นผ่านโยกดอกปลอบอารมณ์
ภาพงามสมไร้ราคีมีราคา.......


โดย : กระบี่ไล่ล่า****
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 17 : 40 ]


ดอกไม้แทนใจคะ
....

โดย : อาเม่ย
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 22 : 53 ]

มาอ่านกลอนงาม...พี่ดอกแก้วค่ะ
กลอนสวยๆ ทั้งนอนเลย
ชอบมากๆ
ด้วยคาระวะ นะคะ


โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 25 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 8 : 27 ]

ต้นประยงค์ ก็นึกถึง สาวพม่าที่ปะแป้ง ดอกมะลิ ก็นึกถึงมารดา และ มะลิที่ร้อยเป็นมาลัยไว้บูชาพระคะ อืม...คือหอมดีเจ้าคะ ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ใจ ชอบดอกมะลิมากที่สุด เพราะปลูกเยอะมาก

โดย : ยู
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 25 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 36 ]

สู้ๆต่อไปคะ เป็นกำลังใจให้เด้อคะ

โดย : ยู
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 25 มิ.ย. ปี 2005 [ เวลา 23 : 39 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook