บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (1)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

หัวข้อ : เรื่องที่รอบทสรุป (ต่อจาก0025)


สนุกสนาน

เย็นวันนั้นโตน มิลินและย่งนั่งคุยกันถึงเรื่องการเดินทางไปฝรั่งเศสของย่ง ที่โต๊ะกลมในห้องครัว ย่งไม่ติดใจอากรู้เรื่องการตาบอดของมิลินมากอย่างที่โตนกังวล ย่งยังทำให้มิลินหัวเราะสนุกสนานได้มากกว่ทุกวัน
“มิลิน รู้มั้ยเนยแข็งนี่รสชาติห่วยเป็นบ้าเลย เรานะอุส่าห์ตั้งใจไปกิน ไอตากล้องมาชมว่าอร่อยโง้นงี้ แหยะ นึกแล้วยังหยองไม่หาย” ย่งทำเสียงสั่นสยองจนโอเว่อร์ มิลินก็ฟังไปขำไป
“แล้วก็คนที่นั่งชอบฟังเพลงโอเปร่า น่าขนลุกด้วยนะ มันร้องประมาณว่า ห่า...ฮา...ฮ๊า โฮะ โฮ้ ๆโฮ๊ะ ๆโฮ ฮา...” ย่งยืนขึ้นแผดเสียงร้องโอเปร่าดังลั่น
“ฮะฮะ ย่งพอเหอะ มิลินขำจะแย่แล้ว ฮะฮะ” มิลินหยุดหัวเราะไม่ได้
“ไมล่ะ ไม่ชอบเหรองั้นเปลี่ยนเพลงก้ได้นะ มัตมัวแซล” ย่งยังตลกไม่เลิก
“ย่งพอเหอะ เดี๋ยวข้างบ้านจะโทรเรียกตำรวจพามึงไปร้องโอเปร่าในคุกเปล่าๆ” โตนชักรำคาญขึ้นมา
“มิลินง่วงแล้ว ขอไปนอนก่อนนะ เอ่อ จริงสิ มิลินนอนห้องย่งอยู่ ย่งจะ...”
“อ๋อ ไม่เป็นไร เรานอนกะไอโตนก็ได้ มิลินหลับให้สบายนะ ไม่ต้องเป็นห่วง สบายมาก” ย่งบอกขณะมิลินค่อยเดินไปยังห้อง ลับตาไปแล้วจึงหันมาพูดกับโตนที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ
“เรื่องมิลิน มึงเล่าสรุปๆให้กูเข้าใจหน่อยได้มั้ย ?” ย่งถามสีหน้าซึมลง
“มิลินขับรถไปชนกับรถกระบะ...” โตนพยายามตัดตอนเรื่องราว
“แล้ว คนอื่นๆล่ะ เออ ทำไมมิลินมาอยู่ที่นี่ จะให้ถูกน่าจะอยู่กะจีนไม่ใช่เหรอ...แล้วจีนไปไหน ไอคิมก็อีกคน...” ย่งถาม
“จีนไปเรียนต่อเมืองนอก ไอคิม...ตามไปด้วย...กูรู้เท่านั้นแหละ” โตนตอบสีหน้าสลด
“เดี๋ยว มึงว่า ไอคิมตามจีนไปเหรอ ไหนมึกบอกว่ามันคบอยูกับมิลินไง?” ย่งสับสนกับเรื่องราวที่โตนเล่า
“มึง ไม่ต้องรู้ทั้งหมดหรอก 2คนนั้นไปแล้ว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับกูกะมิลิน อีก กูจะดูแลมิลินเอง ใครจะคิดยังไงก็ช่างมัน” โตนลุกจากเก้าอี้ไป เขาค่อยสงบอารมณ์ก่อนเดินขึ้นไปยังห้องชั้นบน ย่งพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวต่างๆ แต่ในฐานะคนนอก เขาอาจควรรู้เพียงเท่านี้ ย่งหยุดคิดให้วุ่นวายแล้วหันไปจัดการกับข้าวของสัมภาระของตน

ย่งได้หยุดยาว จึงใช้เวลาไปกับการดูแลมิลินแทนโตนซึ่งต้องทำงาน ส่วนโตนก็พยายามโหมทำงานหนัก เพื่อจะได้ลืมเรื่องร้ายที่หลอนอยู่ในหัว เขาหลีกเลี่ยงที่จะไปในที่เก่าที่เคยไป ที่ๆมีความทรงจำบางอย่างกับบางคนที่ทำให้เขาเจ็บปวดเรื่อยมา
“เฮ้ยโตน ไม่ออกไปไหนเหรอ วันนี้ไปต้ออยู่ช่วยจนร้านปิดก็ได้” เฮียปื๋อถาม
“ผมไม่อยากไปไหนหรอกเฮีย ผมเหนื่อยๆ” โตนก้มหน้าตอบ
“อยู่ที่นี่ ลื้อจะลืมได้ยังไง ที่นี่ลื้อกะอาจีน...” เฮียปื๋อพลั้งปากพูดชื่อจีนทำให้โตนถึงกับชาไปครู่หนึ่ง เขามองไปรอบบาร์ ที่นี่มีความทรงจำของเขากับจีนอยู่เต็มไปหมด ตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งระยะเวลาแสนสั้นที่ได้รักกัน
“เฮีย จีนหนีผมไปแล้ว แต่ผมไม่ได้โทษเค้าหรอกนะ ตอนนั้นพอผมรู้เรื่อง ผมทำอะไรไม่ถูก จีนเองก็คงเสียใจมาก แต่ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ...” โตนพูด ดวงตาสะท้อนความเศร้าออกมาอย่างเด่นชัด
“ถ้าลื้อรู้ว่า อาจีนอยู่ไหนลื้อจะไปตามเค้ามั้ย?” เฮียปื๋อถาม
“เดี๋ยว เฮีย เฮียรู้เหรอ ว่าจีนอยู่ไหน!” โตนเร่งถามคั้น
“แต่ว่า ลื้อแน่ใจแล้วเหรอ ว่าลื้อรักอาจีน แล้วอาหนูมิลิน ลื้อจะทำยังไงจะเอาไปไว้ที่ไหน...” คำถามของเฮียปื๋อทำให้โตนต้องนิ่งคิด เขาได้สัญญาจะดูแลมิลิน ที่สูญเสียดวงตาไปชั่วชีวิต แล้วถ้าหากเขาไปตามหาจีน กลับไปรักจีน มิลินจะ อยู่ยังไง
“ตอนนี้ หลายเรื่องมันขึ้นอยู่กับลื้อ ทำอะไรต้องคิดให้ดีล่ะ” เฮียปื๋อทิ้งคำพูดไว้ก่อนเดินจากไป โตนนั่งอยู่จนปิดร้าน เขากลับบ้านด้วยจิตใจที่ตรมทุกข์ เพราะไม่อาจเลือกทางเดินที่อยากเลือกได้
โตนนอนเอกขเนกอยู่บนม้านั่งนอกบ้าน แดดอ่อนๆทำให้เขาเคลิ้มจะหลับ เพราะเมื่อคืนเขานอนไม่หลับ คิดเรื่องจีนและมิลินอยู่ทั้งคืน เขาทั้งเหนื่อยกายทั้งเหนื่อยใจ แต่อย่างไรก็ไม่อาจหลับลงได้
“โตน หลับอยู่เหรอ?” มิลินเดินเข้ามาพร้อมจานขนมหวานในมือ
“ปล่าวหรอก มิลินทำไมรู้ว่าเราอยู่นี่ล่ะ...” โตนถาม
“ก็มิลินได้ยินเสียงถอนหายใจน่ะ โตนมีเรื่องไม่สบายใจใช่รึปล่าว” มิลินถาม โตนลุกขึ้นนั่งแล้วประคองให้มิลินนั่งลงข้างๆ เขาตัดสินใจถามมิลินบางอย่าง
“มิลิน......เกลียด จีนรึปล่าว” โตนพูดไปอย่างยากลำบาก มิลินขมวดคิ้ว
“ทำไม มิลินต้องเกลียดจีนด้วยล่ะ จีนไปเรียนต่อเมืองนอกไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ แล้วไอคิมก็ตามไป....” โตนฝืนพูดต่อมิลินเงียบไปครู่หนึ่ง
“โตนน่ะ รักจีนใช่มั้ย” มิลินถามโตนแล้วพูดต่อ
“แต่ตอนนี้ มิลินไม่รักคิมแล้วล่ะ ก็เป็นแฟนประสาอะไรทิ้งกันได้ลงคอ แต่ว่า มิลินก็ไม่อยากให้จีนเป็นแฟนกับคนอย่างคิมหรอก...” มิลินยิ้มเล็กๆ
“เพราะโตนเป็นคนดีกว่าเค้าตั้งเยอะ” มิลินพูด ดวงหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ มิลินตั้งจานขนมไว้ก่อนค่อยเดินเรียบกำแพงเข้าบ้านไป โตนนิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะ พอได้สติเขาก็รีบคว้ากุญแจรถขับออกไป ไปหาเฮียปื๋อ ไปถามเรื่องของจีน ผู้หญิงที่เขารัก
“เอ้า นั่นไอโตนมันรีบไปไหนอ่ะ” ย่งถามที่จู่ๆโตนรีบร้อนออกไป
“อืม ไปตามหาหัวใจมั้ง” มิลินตอบ ทำให้ย่งยิ่งงงไปใหญ่แต่ก็นึกว่ามิลินพูดเล่นจึงไม่ได้ถามต่อ มิลินนั้นแม้จะพูดออกไปแต่ใจจริงก็กลัวที่จะต้องพบกับจีนหรือคิมอีก มิลินพอจะรู้เรื่องคิมกับจีนได้ลางๆ และยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ แต่มิลินได้ตัดสินใจว่าจะตัดใจแล้ว มิลินจะตัดใจ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ ลืมทุกอย่างในอดีตไปพร้อมกับดวงตาที่ไม่มีวันหวนคืน...

โปรดติดตามตอนต่อไป..



โดย : viva_wonder
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 29 ก.ค. ปี 2005 [ เวลา 17 : 15 ]

ยังไม่ได้อ่านอ่ะนะ ว่าง ๆ จะตามมาอ่าน
ตอนนี้มาให้กำลังใจ....

โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 29 ก.ค. ปี 2005 [ เวลา 20 : 33 ]

(ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)

โตนรี่ไปรบเร้าขอที่อยู่จีนจากเฮียปื๋อตั้งแต่เช้า ไปปลุกถึงที่นอนกันเลย เฮียปื๋อไม่ค่อยอยากบอกอะไรนัก เขาเลี่ยงไปล้างหน้าล้างตาอยู่นานแต่โตนก็ยังรอถามอยู่ไม่ไปไหน จนเฮียปื๋อเริ่มอ่อนใจ
“ตกลงลื้อคิดดีแล้วนะ ว่าจะไปหาอาจีน” เฮียปื๋อถามพลางจิบกาแฟขมปี๋
“ครับ ผมคิดดีแล้ว ผมรักเค้า...ผมคุยกับมิลินแล้วด้วย...” โตนสีหน้าจริงจัง
“อืม...อั๊วก็รู้แค่ ตอนนี้อาจีนอยู่แถวภูเก็ต ไม่ได้ไปเมืองนอกอย่างที่ลื้อว่าหรอก แต่ตรงไหนของภูเก็ตอั๊วไม่รู้หรอก...” เฮียปื๋อตอบแล้วหยิบหนังสือพิมพ์กางอ่าน
“ขอบคุณมากเฮีย ผมจะไม่ลืมเลย” โตนลาเฮียปื๋อแล้วรีบเร่งออกมา เขาซื้อตั๋วรถไฟขบวนด่วนออกเย็นวันนั้น ลงใต้ไปตามจีน หัวใจเค้ามีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

ริมหาดที่เกาะรายา หาดทรายขาวน้ำทะเลสีเขียวมรกต ทำให้จีนพลอยลืมความทุกข์ในใจได้บ้าง นานแล้วที่เธอไม่ได้เจอใครที่เคยรู้จัก เธอหนีมาอยู่ที่ไกลๆจะได้ไม่พบเจอใคร จีนได้แต่พักกาย แต่ใจเธอยังคงเหนื่อยล้าเหลือเกิน
“คุณครับ เครื่องดื่มได้แล้วครับ” บริกรเดินมาเสริฟเครื่องดื่มจีนที่นั่งเหม่อ
“ส่งผิดคนแล้วล่ะ ฉันไม่ได้สั่งนี่” จีนตอบไปไม่หันไปมอง
“ถูกแล้วครับ เพราะแก้วนี้สำหรับสาวสวยชื่อจีน มีแค่คนเดียวบนหาดนี้”
“เอ๊ะ...” จีนฉุนที่บริกรมาเล่นลิ้นเกี้ยวหล่อน แต่เมื่อหันมาประจันหน้ากันคนที่เป็นฝ่ายวิ่งหนีก็คือจีน
“โตน...” จีนวิ่งหนีสุดแรงไป
“จีน รอเดี๋ยว!ฟังก่อนสิ!” โตนวิ่งตามไม่ลดละจนเกือบทัน
“ไม่! หยุด อย่าตามมานะ..นายไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ไปให้พ้น” จีนหยุดวิ่ง หอบหายใจและร้องไห้
“จีน ฉันมาที่นี่เพราะอยากเจอเธอนะ” โตนหยุดยืนอยู่ไม่ห่างจากจีนนัก
“เธอ รักฉันไม่ใช่เหรอ ยังรักฉัน เหมือนที่ฉันยังรักเธอใช่รึปล่าว”โตนถามย้ำ
“พอที หยุดพูดได้แล้ว นายจะบ้าไปแล้วเหรอ มารักคนเลวอย่างฉันทำไม กลับไปหามิลินโน่น ไปสิ!” จีนพยามหยุดร้องไห้แต่ไม่เป็นผล
“มิลินไม่เกี่ยวหรอกนะ คนที่ฉันรักก็คือเธอ แค่มีเธอก็พอแล้ว!” โตนตะโกน
“บ้าไปแล้วหรือไง...โตน ฉัน...ไม่ใช่นางเอกหรอกนะ ฉันไม่ใช่คนดี ไม่รู้จักเสียสละ ทรยศหักหลังเพื่อน นายยังจะรักฉันได้อีกเหรอ” จีนยังหันหลังให้โตนก้มหน้าร้องไห้
“ได้สิ ขอแค่เป็นเธอก็พอ...เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีมั้ย...ฉันจะลืมอดีต ลืมทุกอย่าง มาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ...จีน...”โตนผายมือออก จีนค่อยๆหันกลับมา หล่อนเช็ดน้ำตาพี่เปื้อนแก้มตัวเอง
“ฉัน...จะไม่ทำให้โตนต้องเสียใจอีก ขอโทษนะ...”
“งั้นมาให้กอดหน่อยสิ คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” รอยยิ้มของโตนสว่างไสวอีกครั้งเมื่อจีนกลับสู่อ้อมกอดของเขา นานมากแล้วสำหรับการจากไกลกันของคนรัก ในที่สุดมรสุมก็ได้พัดผ่านไปเสียที

ย่งกับมิลินไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน ย่งคอยดูแลมิลินไม่ห่างเพราะรู้ว่ามิลินคงต้องใช้ความกล้ามากกับการก้าวเดินต่อไป หลังจากเล่นเครื่องเล่นจนบ่าย แดดร่มลมตก ทั้งสองมานั่งกินไอติมด้วยกันที่ร้านสบายๆใกล้สวนสนุก ย่งสังเกตว่ามิลิน กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เขาก็พลอยดีใจไปด้วย
“เห็นมิลินยิ้มได้ ย่งก็ดีใจนะ” ย่งแอบเขินนิดๆตอนพูด
“อืม มิลินสนุกมากเลยล่ะ จริงๆแล้วไม่นึกว่าจะได้มาสวนสนุกแบบนี้อีก แต่ว่าได้มาวันนี้มันดีจังเลย...ไอติมก็อร่อยด้วย” มิลินตักไอติมคำเล็กๆ
“มิลิน ok แน่นะ ไม่เป็นไรนะ....” ย่งยังกังวล
“อือ...ทุกอย่างตอนนี้ดีแล้วล่ะ มิลินไม่เสียใจแล้ว ยังไงก็ต้องก้าวเดินต่อไป มีชีวิตเป็นของตัวเอง ชีวิตที่สดใส ดีมั้ย” มิลินยิ้มเต็มแก้ม ย่งโล่งใจที่มิลินจัดการกับความเศร้าได้สำเร็จ เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นเล็กๆในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป ย่งเดินเล่นกับมิลินก่อนจะเลยไปซื้อของมาทำอาหารกัน สองสามวันที่โตนหายไปจากบ้านย่งได้รู้จักมิลินมากขึ้น และเขาถือเป็นเรื่องดีที่ได้รู้จักเธอ

“ครับ ย่งพูดครับ” ย่งรับโทรศัพท์ตาดูฟุตบอล มิลินนั่งฟังอยู่ข้างๆ
“ย่ง กูเองโตน ตอนนี้อยู่ภูเก็ต ไม่ต้องเป็นห่วงเว้ย”
“ฮะ ใครเป็นห่วง มรึงวะ แล้วจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ ไอ้นักเดินทาง” ย่งแซว
“อืม กูจะอยู่กับจีนที่นี่สักพัก ไม่มีกำหนดกลับว่ะ ไงก็ฝากดูแลมิลินด้วยนะ เอาเป็นว่าขอช่วยแล้วกัน ฝากด้วยนะ” โตนวางสายไป ย่งมองมิลินที่ฟังทีวีอยู่ไม่รู้เรื่องราวว่าโตนอยู่กับจีนแล้วตอนนี้ เขากลัวว่ามิลินจะทำใจลำบากเลยไม่ได้บอกอะไร
“ใครโทรมาเหรอย่ง โตนรึปล่าว” มิลินถาม
“อา...มันบอกว่าอยู่ภูเก็ตไม่ต้องเป็นห่วง...” ย่งตอบเลี่ยงๆ
“แล้วเจอจีนรึยัง ไม่ได้บอกเหรอ...” มิลินถามต่อ
“อะ...อืม เจอแล้ว...แต่” ย่งอ้ำอึ้งตอบกลัวมิลินเสียใจ
“จริงเหรอ ดีจังนะ ในที่สุขโตนก็ได้มีความสุขสักที ย่ง ย่งไม่ดีใจเหรอ มิลินดีใจจัง!” มิลินดีใจจากใจจริงเพราะทำใจได้นานแล้ว ย่งค่อยยิ้มได้
“สองคนนั้นน่าหมั่นไส้จริง ถ้ากลับมาไม่ฉลองล่ะก็...อ๊ะ”มิลินจู่ๆก็หยุดพูด
“มี...มีอะไรเหรอ มิลิน” ย่งหน้าถอดสีนึกว่ามิลินนึกเสียใจขึ้นมาอีก
“ฟุตบอล...ทีมที่ย่งเชียร์ยิงเข้าไปแล้ว เห็นรึปล่าว มิลินได้ยินในทีวี”
“หา.........!” ย่งมัวแต่คุยกับมิลินจนลืมดูฟุตบอล พลาดดูประตูสำคัญไป แต่เขาก็ไม่รู้สึกเสียดาย เพราะอย่างน้อยมิลินก็กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ตอนนี้

โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย : viva_wonder คนเขียนเรื่อง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 30 ก.ค. ปี 2005 [ เวลา 14 : 2 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook