บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (2)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13

หัวข้อ : ความรู้สึกอันสับสน


ท่านเคยรู้สึกหรือไม่ว่า ท่านไม่เหมาะที่จะอยู่ท่ามกลางผู้คน ยามที่มีเพื่อนรายล้อม แต่ท่านกลับรู้สึกอยากได้คนเคียงกายยามที่ท่านอยู่ลำพังตามที่เคยคาดหวัง บางครั้งท่านมีความจำเป็นต้องโดดเดี่ยวซึ่งยกขึ้นวิจารณ์ไม่ได้เพราะวิ่งนั้นมันเป็นหน้าที่ แต่บางคราท่านต้องตัดสินใจอยู่อย่างโดดเดี่ยวดีกว่าถูกผู้คนทรยศหักหลังท่าน ทั้งที่ท่านสามารถเลือกที่จะรับใครเข้ามาในจิตใจ อาจเพื่อคอยปลอบประโลม หรือเพียงเพื่อให้ทราบว่าท่านมิได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว นั่นใช่เป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่? ผู้ใดตอบได้ ท่านเลือกที่จะรักแม้รู้ว่าท่านต้องเจ็บปวดต่อการถูกเพิกเฉยหรือนั่งนับวันที่เราต้องจากคนที่เรารักไป หรือท่านเลือกที่จะดำรงตนต่อไปด้วยตนเอง เป็นเพียงคนโดเดี่ยวเสเพลผู้หนึ่ง แต่คนเสเพลไร้น้ำใจไร้น้ำตาจริงหรือ? เป็นท่านจะทำฉันใด ข้าพเจ้าเพียงรู้สึกว่าปัญหาเหล่านี้ล้วนยากจะไปขบคิด มิหนำซ้ำ ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่งที่ปรารถนาจะเลือกทางสายแรกเหลือเกิน เนื่องเพราะข้าพเจ้าใช้ความรักเป็นขื่อคา และมีสหายเป็นซึ้งนึ่งตัวเอง ดีกว่าหรือไม่ที่รู้จักที่จะรัก แม้ต้องมองผู้อื่นมีคนเคียงกาย ก็ดีกว่าลอบกรีดน้ำตาอาลัย...

โดย : เซาะลั้งเฮียง
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 16 ม.ค. ปี 2006 [ 19 : 58 ]

รักและลุ่มหลงหาได้เป็นเช่นเดียวกันไม่ ท่านต้องเข้าใจว่า รักบันดาลให้ผู้คนลืมกระทั่งความตาย แต่ลุ่มหลงกลับทำลายผู้คนลงโดยสิ้นเชิง รัก คือน้ำไหลระรินหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตและจิตใจ แต่ลุ่มหลงคือเปลวไฟที่เผาผลาญเราทั้งเป็น

โดย : เซาะลั้งเฮียง
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 16 ม.ค. ปี 2006 [ 20 : 5 ]



โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 16 ม.ค. ปี 2006 [ 20 : 6 ]

อย่างไรก็ดี ความรักในมุมมองข้าก้ยังแยกไม่ออกจากความหลงอยู่ดี

โดย : rose
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 17 ม.ค. ปี 2006 [ 3 : 43 ]

อืม.....ดูท่าทางท่านคงสับสน
อยู่เอาการทีเดียว
.............
แต่ไม่ช้าท่านคงหาทางออกได้
............
ตั้งสติให้ดี.....อมิตพุทธ...

โดย : ตัวประหลาดแดนกังหนำ
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 17 ม.ค. ปี 2006 [ 4 : 43 ]

คนทีอยุ่ขั้วโลกเหนือก็บอกว่าโลกนี้หนาวนักละ คนที่อยุ่ทะเลทรายก็บอกว่าโลกนี้ร้อน แล้งบ้างละ สหายเอ๋ย! คนเราเจอมุมมองใดของความรักเขาก็ว่ามันเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ จงใช้ปัญญาที่สหายมีและสิ่งที่สหายพบเจอพิจารณามันด้วยปัญญาท่านเถิด

โดย : คนแซ่เกา
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 17 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 23 ]

ที่ท่านถามว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิดระหว่างการเลือกที่จะรัก กับการอยู่โดดเดี่ยว ข้อนั้นข้าน้อยตอบมิได้หรอก
แต่ข้าน้อยอยากบอกเพื่อให้ท่านไปคิดเอาเองว่า
เวลาท่านอยู่กลางแสงแดดอันร้อนแรง ท่านมองหาร่มเงาเย็นสบายหรือไม่
และยามที่ท่านอยู่ใต้ร่มที่มีลมหนาวพัดแรง ท่านมองหาแสงแดดหรือไม่

ใช่ ข้าน้อยกำลังจะบอกท่านว่า จะรักก็เลือกรักแต่พอดีๆ จะอยู่โดดเดี่ยวก็ให้แต่พอเหมาะนะท่าน

..หากข้าน้อยล่วงเกินอันใดท่านก็ขออภัยด้วย..

โดย : เพียงออ
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 17 ม.ค. ปี 2006 [ 20 : 36 ]

อย่าว่าแต่ท่านสับสนเลย
ข้าเองก้อสับสนอย่างท่านนะแหละครับ
สิ่งแวดล้อมต่างๆที่อยู่รอบข้างเป้นเพียงสิ่งประกอบ
และบางสิ่งเราอาจจะบอกได้ว่าเป็นสิ่งที่เราขาดจากมันไม่เลย
แต่ความจริงไม่มีสิ่งใหนอยู่ด้วยกันได้นานหรอกแต่มันเป็นเพียงเวลาสั้นๆ
และสิ่งที่สำคัญเละน่ากลัวที่สุดคือ การตัดสินใจ
เป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
เลือกเอาว่าจะอยู่หลายคนหรือจะอยู่คนเดียว
ให้ท่านตัดสินใจและลองคิดเอาเองนะครับ
เราเป็นได้แค่เพยงผู้แนะนำ
และท่านก้อเช่นกัน
เราเชื่อว่าคนเรามีความสามารถพอที่จะทำได้นะ
กำลังใจให้คุณ

โดย : เทพบุตรสุดซ่าส์
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 9 : 38 ]

.....ฟ้าใหม่กับคนใหม่.....
.....ทั้งหัวใจอันเศร้าหมอง.....
.....ประดุจดั่งน้ำคลอง .....
.....ลบความหมองดั่งลำธาร.....


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 7 ]

.....ตัดเธอให้หมดไป.....
.....จากดวงใจอย่างกล้าหาญ.....
.....ผลักเธอตกลำธาร.....
.....ไม่ต้องการเห็นหน้ากัน.....


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 8 ]



.....ฟ้าใหม่ใจยังเก่า.....
.....คงความเศร้าเหงาหัวใจ
.....เอาน้ำลำธารใส.....
.....ล้างเท่าไร..ยิ่งหมองมัว.....
.....ยืนนิ่งข้างลำธาร.....
.....อธิษฐานอยากได้เจอ.....
.....ใจจึงนิ่งมองเหม่อ.....
.....กายจึงเผลอ..เธอผลักตก....ลำธาร....โอ๊ย!!!



โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 26 ]

.....ยามเธอตก ใจฉันสั่น เพราะกลัวเปียก.....
.....จึงเปล่งเสียง ออกไปเรียก คนตกน้ำ.....
.....ชาวบ้านแห่ มาดูกัน ใช่มาซ้ำ.....
.....เธอหน้าง้ำ ปลาตอดตูด บูดเหมือนลิง.....


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 15 : 13 ]



นั่งนิ่งอึ้งทึ่งแกมเสียว
เธอลดเลี้ยวไม่ช่วยกัน
น้ำเปียกคนจนตัวสั่น
ใช่หรือนั่น..รักกันจริง
แถมเธอให้ปลาตอดตูด
หน้าเลยบูดเป็นหน้าลิง
ถลกผ้าเจอเจ้าปลิง
โยนให้เจ้า..รับเอาไป



โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 18 ม.ค. ปี 2006 [ 23 : 13 ]


.....ถลกผ้า ขึ้นมาโชว์.....
.....ฉันตาโต ขึ้นทันใด.....
.....คนรักชอบ กันแบบไหน.....
.....แล้วทำไม ใจร้ายจัง.....
.....ฉันเริ่มนั่ง กอดหัวเข่า.....
.....ตัวความเหงา เข้าแทนที่.....
.....น้ำใสใส เริ่มไหลรี่.....
.....บอกกับพี่ ปืนพี่โต.....


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 9 : 16 ]



เอ่อ..ขอโทษได้โปรดเถอะ
เผลอทำเลอะให้เห็นเห็น
ช่วยปิดตาอย่าลำเค็ญ
แม่เนื้อเย็นอย่าตาโต
น้ำใสใสจากตาเจ้า
พี่จะเฝ้าซับให้นะ..โธ่..โถ..
ไม่เกเรไม่เยโย
พี่จะโล้..ชิงช้าให้..หายอึ้งเลย



โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 14 : 36 ]

เฆม--อึ้ง
ได้คู่ใหม่ปลามัน---ไฉไล--แจ่มแจ๋ว

โดย : ฆาตะ
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 14 : 48 ]

เราต้องขอขอบพระคุณท่านทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง ท่านทำให้เราได้ทราบมุมมองอื่นๆที่ชี้แนะทางเลือกให้แก่เรา หนทางที่ดีไฉนมักมืดมัวเสมอ? นั่นเป็นเรามองเองหรือไร บางคราเรายังไม่ปราถนาจะเข้าใจแต่มันพาลจะเข้าใจ คิดไปคิดมาดูท่าเรื่องราวเหล่านี้ควรอย่าได้ไปขบคิดดีกว่าใช่หรือไม่ เพราะทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าทำล้วนเป็นข้าพเจ้าบีบบังคับตนเองทั้งสิ้น ข้าพเจ้าเลือกเดินทางที่ไร้ซึ่งหนทางถอยกลับไว้จริงๆ บางผู้คนมีความสุขเพราะรู้จักตักตวงเอาทุกสิ่งที่เป็นสุขไว้และพอใจเพียงแค่ได้นำมาคำนึงภายหลัง แต่บางคนแม้มีความสุขอยู่ตรงหน้าก็ทำได้เพียงยืนมองเฉยๆ ทั้งที่เลือกจะต้อนรับมันก็ยังได้ มีสิทธิ์ที่จะไปกระทำ มันยอมให้ตัวเองเจ็บปวดก็ไม่อาจหักใจทำร้ายคนที่เป็นสหาย แล้วได้แต่นึกระทมอยู่เสมอมา ข้าพเจ้าก็เป็นคนชนิดนั้น อย่างน้อยข้าพเจ้าก็ทราบว่าข้าพเจ้ายังมีโอกาสที่จะได้น้อมรับคำชี้นำจากพวกท่านตราบที่เรายังคงอยู่
> ขอบพระคุณท่านทั้งหลายอีกครั้ง<

โดย : เซาะลั้งเฮียง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 20 : 45 ]

เมื่อพี่โล้ น้องก็โผ เข้าหาพี่
ทุกนาที ห้องหัวใจ เริ่มสั่นไหว
แล้วต่อมา พี่ขยับ เข้าชอบไช
น้องก็ไซร้ เข้าโรมรัน และพันตรู
โล้กันไป โล้กันมา เริ่มหรรษา
โอ้ไอ้หยา พี่แก้วตา เริ่มเคลื่อนไหว
น้องบอกพี่ จั๊กกะจี่ ในหัวใจ
แต่กรรมไซร้ โฮ้อะไร เหี่ยวจังเลย



โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 21 : 25 ]

อึ้งกิมกี่ ท่านมีวาทะศิลป์กินขาด แต่ท่านพอจะใช้วาจาประดานี้ที่อื่นได้หรือไม่ เกรวใจผู้อื่นบ้าง มิทราบท่านใช่สตรีหรือบุรุษกันแน่

โดย : อี้น่ำปวย
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ 21 : 54 ]

อึ้งกิมกี่...เอ๋.?..ชื่อนี้...ที่ซ่อมรถ
อึ้งกิมกี่...เป็นมด...เอ็กซ์...อ๊ายจย๋า
อึ้งกิมกี่...จาก่งก๊ง...ตรงตำรา
อึ้งกิมกี่...ปาทังก้า...แก้ผ้าโชว์

กึ๋ยกุกกู๋...อยากรู้...จุ๊กกรู๊ไหม
อี้น่ำปวย..ช่วยไหม..จับเฉลย
อี้น่ำปวย..เร็วเร้ว..จับแก้เลย
อี้นำป่วย..อ่ะเจ้ย!!...ไง๋โชว์เอง

โดย : จรกาท่าจะเพี้ยน
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2006 [ 13 : 5 ]



โอ๊วว...ไอ้หยา จรกาช่วยข้าหน่อย
ว่าจะถอยหรือเดินหน้า..ข้าชักหวั่น
อึ้งกิมกี่..รุกไล่ข้าเป็นพัลวัน
เลยไม่ทันเปลี่ยนดอกไม้ที่หัวเตียง

โถ...เจ้าดอกรักเร่เคยสวยใส
หลายวันเลยผ่านไป..ไร้สุ้มเสียง
ข้าเผลอปล่อยเจ้าเหี่ยว..เรื่อยเรียงเรียง
รอบนเตียงอีกแป๊บ..ข้าจะกลับมา

ดอกกุหลาบ..ดอกนี้พี่มอบให้
ด้วยจิตใจซาบซึ้งเสน่หา
อึ้งกิมกี่..ช่วยรับไว้ยามไคลคลา
ให้รู้ว่า..ยามชื่นบาน..ไร้ดอกเหี่ยวมาเหนี่ยวใจ



โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 0 : 26 ]

ขอคารวะ คำชมและคำติเตือนจากท่านอี่นำป่วย ข้าฯ จะพิจารณาตนเอง ส่วนคำถามที่ว่า ข้าฯ เป็นจอมยุทธหญิงหรือชาย ขอตอบท่าน ข้าฯ ก็ยังไม่รู้ตัว ข้าฯ เลย ว่าข้าฯ เป็นหญิงหรือชาย

โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 8 : 59 ]

จรกา ท่าจะเพี้ยน เสี้ยนตำเท้า
จรกา อย่าหูเบา น่าฉงน
จรกา ที่พูดมา สัปดน
จรกา ก็เป็นคน ผืนดินไทย

จรกา คำเปรียบเปรย ขอขอบคุณ
จรกา ท่านใจบุญ ขอบคุณหลาย
จรกา ท่าจะเพี้ยน เกือบใจวาย
จรกา หน้าไม่อาย อึ้งฯ ขอบคุณ



โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 9 : 2 ]

ดอกกุหลาบ สีอะไร พี่ยื่นให้
เพราะน้องไซร้ เริ่มตาบอด มองไม่เห็น
ด้วยจิตใจ ที่ซาบซ่าน เคยชาเย็น
เคยซ๋อนเร้น ปิดบังไว้ ไม่ให้ใคร...ดู

นอนบนเตียง เพียงเดียวดาย รอเมฆกลับ
เคยลาลับ จากลาไกล ไร้ห่วงหวง
มาวันนี้ มองดอกไม้ ช่างเหี่ยวทรวง
คนใจลวง เคยพูดคำ แต่กลับลืม

อยากให้รับ ดอกไม้สวย ที่เหี่ยวเฉา
หนังน้ำเน่า คงคืนจอ ล้ออีกหน
สำเนียงนี้ จริงหรือไม่ ลวงใจคน
น้ำเอ่อล้น อีกคราแล้ว น้ำในตา

เราก็เป็น หญิงคนหนึ่ง ใช่ของเล่น
ที่อยากเฟ้น คนดูแล คอยห่วงหวง
อยู่กับงาน จนหน้ามืด และตากลวง
พ่อคนลวง อย่ามาทำ ให้ช้ำใจ

จำเลยรัก เคยขังตัว และหัวใจ
โลกช่างไร้ กฎหมายรัก บัญญัตินี้
หากตราไว้ อึ้งฯ จะขอ มอบกายมี
ดวงใจนี้ กลายเป็นฝน ฃะโลมเมฆ...เอย


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 9 : 13 ]

โอ้ว่าอนิจจาเจ้าข้าเอ๋ย
แต่ไหนเลยเคยมาวนอยู่ที่นี่
น่าอนาถเจ้าบุรุษหรือสตรี
ชวนพาทีพิศมัยใจตระคอง
ช่างฉงนสงกาเป็นยิ่งนัก
ไร้ที่รักคอยพักใจให้ทั้งผอง
คิดให้ตายคิดเท่าไรทำสำรอง
หรือท่านคือกรองทองบัณเฑาะว์จริง
ยังไม่พ้นสงสัยข้อกังขา
อนิจจาท่านเป็นชายหรือเป็นหญิง?
ข้าไม่รู้ไม่อาจรู้ทราบความจริง
ขอเพียงสิ่งที่ท่านทำมีมโนฯ
เรื่องเหล่านี้ขอให้พักยกไว้ก่อน
อย่าริรอนทำเพิกเฉยขึ้นอักโข
อี้น่ำปวยขอบอกอย่ามาโย
ท่านเป็นคนโตใหญ่หรือไรกัน
ไม่ต้องการคำแจงแถลงไข
เรายังไม่อนาถจิตจนคิดสั้น
ทราบความจริงทราบมากยิ่งยากครัน
เราและท่านอาจไม่อยู่ร่วมโลกา
อึ้งกิมกี่และชาวยุทธท่านฟังไว้
ที่พร่ำไปนั้นมิมีใดดอกหนา
เรื่องทั้งหลายต่างวกไปและวนมา
จะสรุปให้ทราบว่าเป็นอย่างไร
อันความหวังของบุคคลเพียงคนหนึ่ง
หวังเพียงพึ่งกระทู้ถามช่วยตามหา
เพื่อเผยแพร่เรื่องราวในอุรา
คงไม่อยากให้มีราคีปัวปน
ที่ท่านเขียนหาใช่ได้หยาบช้า
แต่แปลมาแล้วมันช่างหมองหม่น
ชวนให้คิดโลกเราคนเอ๋ยคน
ที่ผจญก็ได้เพียงเท่านี้
เราไม่อยากให้เกิดการผิดใจ
เกรงฤทัยผู้อื่นเขาบ้างซี่!
อันตัวเรานี้ไม่มีอะไรดี
เพียงคนที่ชอบยุ่งเกี่ยวเรื่องมากความ
คิดอะไรทำอะไรระวังจิต
ไม่อยากพิจเรื่องหงุดหงิด เจ้า บ สาม
บัดซบ บิดเบือน อุบาทว์กาม
บ ทั้งสามมิค่อยใคร่อยากได้ยล
ที่ว่าไปหาใช่ลบหลู่ท่าน
เราเพียงฝันให้ท่านตรองดูสักหน
ภายภาคหน้าจะเป็นไรคนหนอคน
เจริญเติบใหญ่ยากทนทาน
สุดท้ายนี้ข้าขอคารวะ
ด้วยสุราเผาดาบจอกล้นหลาม
ราดทำลายความคิดใหญ่ใจตำทราม
จารึกนามวีรชนบนแดนดิน

โดย : อี้น่ำปวย
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 14 ]

ขออภัย ด้วยวจี ที่เล้าโลม
เป็นเรื่องโทรม ของสังคม สมัยนี้
ข้าฯผู้น้อย คิดตื้นตื้น เรื่องวจี
พูดพาที กล่าวออกไป จึงหยาบโลน

เพียงสนุก คะนองปาก แค่สนุก
ไม่ได้ชุก ตรึกตรองใจ ท่านไถ่ถาม
ข้ออักษร มันบิดได้ เบือนเลอะราม
ท่านจึงตาม คอยช่วยเช็ด สะกิดเตือน

ขอบคุณเพื่อน ร่วมออนไลน์ เตือนสติ
อุตริ บ่นกลอนไป อ่านผันผวน
เพียงหยอกเย้า เจ้าเมฆน้อย บนกลอนกวน
ลืมนึกหวน ว่าคนเรา หลากจรรยา

ขออภัย ท่านอีกคน คนชอบอ่าน
เราสันดาน เป็นผู้หญิง แท้จริงหลาย
แม่สอนมา กุลสตรี ต้องไว้ลาย
อีกชาติชาย เชื้อทหาร ไม่กลัวเกรง

ขออภัย ท่านผู้คน อีกสักหน
เราเป็นคน ชอบอ่านเขียน เลยไม่คิด
ว่าท่านอ่าน อาจไม่ชอบ เข้าใจผิด
ไร้จริต ขออภัย ทุกๆ คน

ขอขอบคุณ คำตักเตือน อี้นำป่วย
กลอนท่านช่วย ชี้นำทาง เราอีกคน
เขียนมากไป ลืมสะกิด ในใจตน
เราแค่คน ธรรมดา ที่เดินดิน



โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 44 ]



ท่านอึ้งกิมกี่....
การบ้านท่านเล่นเอาข้าอึ้งไปเลยเมื่อวาน....
เกือบต่อกลอนไม่ออก....
ท่านอี้น่ำปวย....ไม่อยากให้ใช้คำหยาบ....ข้าก็เห็นด้วยนะ....
แต่....เอ??....เราจะมาต่อกลอนกันอีกไหม....
ข้าว่าข้าเดาเพศของท่านผิดไปสองครั้งแล้วกระมัง....

โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 13 : 9 ]

ข้าฯ เพียงแค่อยากให้จอมยุทธ ผู้เปิดกระทู้ แย้มยิ้ม ในมุมแก้ม
มิได้คิด อกุศล ใดใดเลย ปกติ ผู้หญิงไทย มักเรียบร้อย ผ้าพับไว้
เจอคำหยาบโลน มักจะถอย และหนีห่าง เพียงแต่ข้าฯ มิกลัวเกรง
เพราะรู้ว่า ก็แค่เพลงยาว ที่เย้าหยอกกัน แต่ฉับพลัน กับลืมไปว่า
ที่แห่งนี้เป็นที่สาธารณะ มีทั้งคนชอบ คนรัก และคนชัง
จึงมิได้มองในอีกมุมนึง
ข้าฯ เจอคำต่อว่า ตำหนิ และต่อขาน ก็ให้สะดุดในหทัยยิ่งนัก
แต่สุดท้าย ข้าก็คิดว่า มันเป็นเพียงแค่ หยาดน้ำค้าง ที่อยู่บนยอด
มองอย่างสุญญตา สุดแท้แต่ใครจะจำนรร
ข้าฯ นั้นหรือทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
คำกลอนข้าฯ นั้น กล่าวไปในทางหยาบโลน แฝงไว้ด้วยความตลกคะนอง แต่หากล่าวคำหยาบลามก สมัยพ่อขุนไม่ อีกอย่าง ข้าฯ ก็ดูว่า ผู้ที่ข้าฯ เกริ่นวาจาด้วยนั้นเป็นผู้ใด มิได้กล่าวความใน กับผู้คนโดยไม่เลือกหน้า
แต่สุดท้าย ข้าฯ ก็ผิดเต็มประตู ยอมรับบัญญัตินั้น โดยหาแก้ตัวไม่
แต่ก็ต้องแสดงและชี้ความใน เพื่อได้เห็นถึงความคิดในแววตา
ต้องกล่าวคำขอโทษ อย่าโกรธเคือง ด้วยเรื่องเล็ก หาเรื่องใหญ่ไม่
แต่ลืมนึก ว่าสังคมไทย ทุกทุกวัน มีแต่จิตทราม
คนเรานั้นอ่านบทความโดยผิวเผิน มิอาจหยั่งลึกถึงจิตใจของผู้ใดได้ไม่
คำตอบสุดท้ายที่ข้าฯ จะตอบท่าน เจ้าปุยเมฆน้อย
วาสนา บุญนำพา มีหนใด วันหนึ่งไซร้ เราต้องได้ประลอง (ฝีปาก) กัน
บุญรักษาค่ะ ทุก ๆ ท่าน


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 13 : 25 ]

แด่... ปุยเมฆน้อย ที่ลอยเคลื่อนอยู่ในใจ

เกมชีวิตจริง ที่ฉันต้องเจอ
เกมเดียวที่เธอ คอยควบคุมมัน
ควบคุมให้ฉันยอมให้เธอ
อยากให้ฉันยิ้ม เธอก็ให้ใจ
อยากให้ร้องไห้ เธอก็ลวงหลอก
ตามที่เธอนั้นต้องการ

แหละในใจก็รู้ดี จบเกมนี้ฉันมีแต่เจ็บ
แต่ทำไมตัวฉันยังอยู่ ทั้งที่รู้ทัน

ไม่ยอมออกจากเกมชีวิตของสองเรา
เพราะรักคำเดียวมันทำให้ฉันนั้นยอมเธอ
แค่ได้ใกล้เพียงเธอเท่านั้น ใจฉันมันยอมหมด
ถึงแพ้แต่มีเธออยู่
นี่ก็รู้ทันเธอทุกอย่างแต่กลับไม่เหลือเธอ

เกมชีวิตจริง ที่ฉันต้องเจอ
ไม่อยากเสียเธอ ฉันก็ต้องทน
เป็นคนที่ตามเธอไม่ทัน

อยากให้ฉันยิ้ม เธอก็ให้ใจ อยากให้ร้องไห้
เธอก็ลวงหลอก เกมนี้ของเธอฉันยอม

แหละในใจก็รู้ดี จบเกมนี้ฉันมีแต่เจ็บ
แต่ทำไมตัวฉันยังอยู่ ทั้งที่รู้ทัน

ไม่ยอมออกจากเกมชีวิตของสองเรา
เพราะรักคำเดียวมันทำให้ฉันนั้นยอมเธอ
แค่ได้ใกล้เพียงเธอเท่านั้น ใจฉันมันยอมหมด
ถึงแพ้แต่มีเธออยู่
นี่ก็รู้ทันเธอทุกอย่างแต่กลับไม่เหลือเธอ

แหละในใจก็รู้ดี จบเกมนี้ฉันมีแต่เจ็บ
แต่ทำไมตัวฉันยังอยู่ ทั้งที่รู้ทัน

ไม่ยอมออกจากเกมชีวิตของสองเรา
เพราะรักคำเดียวมันทำให้ฉันนั้นยอมเธอ
แค่ได้ใกล้เพียงเธอเท่านั้น ใจฉันมันยอมหมด
ถึงแพ้แต่มีเธออยู่
นี่ก็รู้ทันเธอทุกอย่างแต่กลับไม่เหลือเธอ

อย่าคิดมาก ก็แค่ เกมชีวิตจริง
ด้วยความปรารถนาดี จากวงเบบี้ บูล

โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2006 [ 15 : 44 ]

ข้าขออภัยหากทำให้ท่านทั้งหลายขุ่นเคือง


มิทราบท่านเข้าใจผิดไปหรือไม่เพราะเจ้าของกระทู้นี้เป็นกุลสตรีนางหนึ่ง

โดย : อี้น่ำปวย
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2006 [ 12 : 0 ]

หามิได้ท่านจอมยุทะ
เวลาข้าฯ จะเข้าไปต่อกลอน หรือวิวาทะกับผู้ใด
ข้าฯ มิได้แบ่งชนชั้น วรรณะ หรือว่าเพศ
ข้าฯ คิดเพียงแต่ว่า เขาคือเพื่อนออนไลน์
ที่ข้าฯ อยากวิวาทะด้วย มิได้คิดล่วงเกิน หรือล่วงล้ำทำให้เสียหาย
อีกอย่าง เวลาข้าฯ ต่อกลอนกับผู้ใด ข้าฯ ก็ว่าไปตามข้ออักษร
มิได้คิดกลใด ที่จะทำให้ผู้ใดเดือดเนื้อและร้อนใจเลย
ขอท่านอี้นำป่วย โปรดเข้าใจ
ข้าฯ ยังอยากอยู่ในยุทธจักรนี้อีกนาน
ไม่ต้องห่วง วาทะของท่าน ข้าฯ จำใส่ใจ และคิดว่า ไม่เหมาะสมเช่นกัน จะปรับปรุงตัว ขอคารวะท่าน ด้วยน้ำชาโออิชิกรีนที


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2006 [ 12 : 34 ]

และต้องขออภัย แม่นางน้อยเซาะลั้งเฮียง เป็นอย่างยิ่ง ที่ทำให้กระทู้ของท่านเลอะเทอะไปหมด


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2006 [ 12 : 36 ]

อึ้งกิมกี่เราไหนเลยโทษท่านได้ แต่อี้น่ำปวยท่านเป็นผู้ใดใครกันไหนเลยมาสรุปว่าเราเป็นสตรี!

โดย : เซาะลั้งเฮียง
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2006 [ 15 : 8 ]

ท่านเป็นเพศใด ข้าหาทราบไม่ท่านเซาะลั้งเฮียง
แต่เอาเป็นว่า ข้าปรารถนา ไมตรีที่ดีจากท่านตอบกระนั้นเอง


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 23 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 4 ]



เป็นแค่ปุยเมฆน้อยที่ลอยเคลื่อน
คอยย้ำเตือนหัวใจตน..ให้ทนไหว
เกมส์ชีวิตเคยสานต่อก่อเยื่อใย
เกมส์หัวใจ..ที่พ่ายแพ้..แม้รู้ดี

ความรู้สึกอันสับสน..ทนได้ยาก
ต้องลำบากทนทำใจไร้สุขศรี
ไม่ยอมให้น้ำตาหยดรดปฐพี
ตนของตน..ย่อมรู้ดี..กว่าใครใคร

รักหรือหลงก็คงต่างกันไม่มาก
พบหรือจากต้องมั่นคงไม่หลงใหล
กายหรือจิตสิ่งใดคือใกล้หรือไกล
ถามที่ใจ...จึงจะค้น..พบหนทาง

กลอนนี้ขอมอบให้ท่านเจ้าบ้าน...เซาะลั้งเฮียง



โดย : เมฆ
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 24 ม.ค. ปี 2006 [ 1 : 13 ]

แม้นเป็นแค่ ปุยเมฆน้อย ที่ลอยเคลื่อน
แวะมาเยือน กระทู้กลอน ให้อ่อนไหว
เพียงได้ยล ด้วยสายตา บอกความใน
ว่าหัวใจ ช่างอ่อนโยน เสียจริงเชียว

ความรู้สึก นั้นสับสน มากแค่ไหน
แต่หัวใจ ต้องคงไว้ ให้คงมั่น
อย่าย่อท้อ อุปสรรค ต้องฝ่าฟัน
วันหนึ่งนั้น ก็จะเป็น ของท่านเอง

รักหรือหลง นั้นต่างกัน เราตอบได้
หลงนั้นร้าย ต้องทุกข์ตรม และขื่นขม
แต่รักซิ เป็นแรงใจ บันดาลคน
น่านิยม หากความรัก เป็นพลัง

เปิดดวงตา และเปิดใจ ให้กว้างขวาง
ยามฟ้าสาง อาจหดหู่ ทุกข์ใจนัก
หยาดน้ำค้าง ของวันใหม่ ให้ประจักษ์
อย่าหยุดพัก ก้าวต่อไป นะคนดี

เป็นกำลังใจให้จอมยุทธทุก ๆ ท่าน


โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 24 ม.ค. ปี 2006 [ 8 : 51 ]

บางครั้งความเจ็บปวดทำให้มีความสุขได้เหมือนกัน
และบางครั้งการอยู่คนเดียวทำให้เราเป็นสุขได้ด้วย
เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นอะไรเราก็สุขได้ หากแต่ใจเราเป็นสุขก็พอ
ใครแช่ง ใครชัง ชั่งเถิด
ใครเชิด ใครชู ชั่งเขา
ใครเบื่อ ใครบ่น ทนเอา
ใจเรา ร่มเย็น เป็นพอ

โดย : sniper
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 25 ม.ค. ปี 2006 [ 14 : 43 ]



โดย : อึ้งกิมกี่
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 26 ม.ค. ปี 2006 [ 11 : 13 ]

โอ้ เสาะลั้งเฮียงหากท่านเข้าใจเราไม่ทราบท่านเป็นผู้ใด ใครทราบได้? ท่านลืมเลือนเราแล้วหรือไร ท่านลืมเลือนแล้วหรือไร ใครกันที่ยอมให้ท่านเรียกหงษ์น้อย ใครกันที่ยอมทนถูกว่าเพื่อไว้สี่คิ้วให้ท่านยล จะมีผู้ใดกันเล่าที่เล่นจอมยุทธ์กับท่านทุกวันไป? เรานี่ไง เห็นe-mail ท่านเราก็ทราบแล้วท่านคือผู้ใด อ้อ...แล้วก็ต้องขออภัยที่เราห่างหายไปนาน

คารวะท่านอึ้งกิมกี่

โดย : อี้น่ำปวย
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 29 ม.ค. ปี 2006 [ 10 : 52 ]

อี้น่ำปวย อีตาบ้า ไม่ต้องมาสนทนากับเราอีกต่อไป

โดย : เซาะลั้งเฮียง
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 11 ก.พ. ปี 2006 [ 22 : 16 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook