บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (2)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13

หัวข้อ : ชินกับชุน ตอน 2

ชินกับชุน ตอน 2
ตอน 2
ชุนเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเรียนที่ค่ำเคร่งอ่านมาหลายชั่วโมง เสียง “เฮ้อ” จากการถอนหายใจยาวพอๆกับการเหยียดแขนออกไปจนสุดปลายมือค้างอยู่ในอากาศ ก่อนลดมันลงปล่อยข้างลำตัวซึ่งเอนกับพนักเก้าอี้
ทันทีนั้นเขาก็ลุกเดินไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดู ก่อนกดหมายเลขโทรออก
“นี่นายมัวทำอะไรอยู่ ฉันโทรหานายตั้งหลายครั้งแน่ะ”
ชินต่อว่าทันทีที่เขารับโทรศัพท์ ของจากชุน
“อ๋อ ฉันปิดเสียงไว้น่ะ” ชุนตอบ
“ก็ตั้งสั่นสิ”
ชินยังคงน้ำเสียงหงุดหงิด
“ก็ตั้งสั่นไว้นั่นแหละ แต่ฉันโยนมันไว้บนเตียง ไม่ได้ใส่ใจก็เลยไม่รู้ว่านายโทรมา”
“นี่นายโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงเหรอ ทำอย่างกับว่ามันเป็นของไม่มีค่าอย่างนั้นน่ะ แม่ซื้อให้ไม่ใช่เหรอ” ชินว่าชุน
“โธ่ ก็โยนลงบนเตียงนุ่มๆ ไง”
ชุนรีบแก้ตัว
“อือ โยนลงบนเตียงนุ่มๆ เออนะ”
เสียงชินอ่อนลง
“เมื่อกี้นายมัวทำอะไรอยู่” ชินถาม
“อ่านหนังสือน่ะ”
เสียงเขาเบาลง เหมือนกำลังเหนื่อยหน่าย ท้อแท้ ไม่สบายใจสักอย่าง
“ถึงนายจะกำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่นายก็ไม่ควรจะลืมใครบางคนที่เขากำลังมีความทุกข์นะ”
ชินพูดเหมือนน้อยใจแต่เขาไม่ได้ตั้งใจว่าชุน เขากำลังไม่สบายใจ แต่ แล้วชินก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้สดใสขึ้น เมื่อเห็นว่าชุนเงียบไป
“ นายว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน”
ชุนคิดครู่หนึ่งก่อนตอบไปว่า
“บนหลังคา”
“ผิด” ชินบอก
ชุนรีบพูด
“สระน้ำ” ชุนตอบอย่างมั่นใจ
“นายรู้ได้ยังไง” ชินถาม
“ก็ทุกทีที่นายโทรมาน่ะ ไม่เดินหาคลื่นบนหลังคา นายก็ไปนั่งเซ็งอยู่ที่สระน้ำแหละ”
เสียงชินอืออยู่ในลำคอ
“ นั่นสิ ที่ๆ ฉันจะโทรคุยกับนายก็มีแค่ไม่กี่ที่ ฉันลืมไป”
“ทำไมนายถึงชอบไปที่สระนัก”
“ ฉันมานั่งคิดอะไรเพลินๆ เล่นน่ะ มันเซ็งๆ มานั่งมองน้ำ มองดูดอกไม้ มองว่าดอกไม้ทำอะไรได้บ้าง คิดว่าวันนี้ทำอะไรไปบ้าง พรุ่งนี้จะทำอะไร”
พลางสายตาของชินก็ทอดออกไปยังขอบฝั่งสระตรงข้าม
“นายลองไปคิดเป็นการบ้านดูนะว่า พรุ่งนี้เราจะทำอะไรให้ชีวิตมีความหมาย อย่างถ้าพรุ่งนี้นายนอนตื่นสาย นายขี้เกียจ นั่นคือนายไม่ได้ให้ความหมายกับเวลาตรงนั้น” ชินพูด
“แล้วยุงไม่กัดนายเหรอ”
ชุนถามเพราะอยากเปลี่ยนเรื่องคุย เขารู้ว่าถ้ายังคุยกันต่อเรื่องนั้น หรือให้ชินอธิบายให้ เขา มันคงเป็นการสนทนาที่ยืดยาวมาก
“ฉันก็ใส่เสื้อแขนยาว กางเกงยีนส์ ที่ฉันนั่งเนี่ยมันสว่างไม่มืดหรอก” ชินบอก
“นายชอบคิดมาก นายชอบไปไหนคนเดียว แล้วนายจะคุยกับใคร อย่างมานั่งที่สระน้ำตอนดึกคนเดียวเนี่ยนะ คิดยังไง”
“ ชุน บางเวลา บางครั้งเราก็ต้องการอยู่คนเดียวนะ นายไม่เคยรู้สึกบ้างเหรอ อ้อ ลืมไปว่านายมันไม่ชอบไปไหนคนเดียว แต่มันก็ต้องมีแหละเวลาที่เราอยากอยู่คนเดียว อย่างเวลาที่เราอึดอัด เบื่อ สับสนหรือเสียใจ นายจะกลัวการอยู่คนเดียวไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายเราก็ต้องอยู่กับตัวเอง แต่การอยู่คนเดียวนานๆ มันก็ไม่ดีนักนะ มันมักจะทำให้เราฟุ้งซ่าน”
“ฉันเห็นด้วยกับประโยคสุดท้ายนะ และคิดว่าพี่ชายฉันก็กำลังเป็นแบบนั้น” ชุนออกความเห็น
หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วชุนก็อ่านหนังสือต่อ เพราะมะรืนนี้เขามีสอบ
ชุนยังคงไม่เข้าใจ จะทำอย่างไรให้ชีวิตมีความหมายหรือ
แล้วทุกวันที่ผ่านมามันไม่มีความหมายหรืออย่างไร เราก็อยู่ของเราเรื่อยๆแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็มาถึง เพราะคิดว่าพรุ่งนี้เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง การดำเนินชีวิตมันอาจเป็นแบบเดิม แต่มันย่อมแตกต่างจากเดิมเสมอ พรุ่งนี้จะเหมือนวันนี้ได้อย่างไร วันนี้เราอาจจะตื่นแปดโมงเช้าไปเรียนสิบโมง กลับมาตอนเย็น พรุ่งนี้เรารู้ว่าต้องตื่นแปดโมงไปเรียนสิบโมง เลิกเรียนกลับมาตอนเย็นเหมือนกัน แต่สิ่งที่เราไปพบเจอ สิ่งที่เราพูดในพรุ่งนี้มันจะซ้ำกับวันนี้ทุกอย่างเป็นไปไม่ได้หรอก เราคิดเพียงว่าเมื่อพรุ่งนี้มาถึงเราก็จะรู้เองว่าต้องทำอะไร เราก็ต้องทำตามสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เข้ามา นั่นก็น่าจะแปลว่าชีวิตเราก็มีความหมายแล้ว ทำไมจะต้องคิดด้วยล่ะว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรให้ชีวิตมีความหมาย
ความมืดของราตรีในเวลาห้าทุ่มยังไม่คงแตกต่างจากความมืดเมื่อตอนสองทุ่มเท่าใดนัก ชินยังคงนั่งอยู่ตรงขอบสระที่เดิม สายตาของเขาไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งอื่น ชินกำลังครุ่นคิดบางสิ่งเกินกว่าจะมีเวลาหันมาใส่ใจกับผู้คน คนแล้วคนเล่าที่เดินผ่าน บางคราเขาก็ละสายตาจากความมืดของท้องฟ้า ละสายตาจากแสงระยิบของหมู่ดาว มายังกอดอกไม้เบื้องหน้า เขาเพ่งมองดอกของมันจากแสงไฟข้างถนนสีม่วงของมันเห็นได้ชัดเจน ชินยังคงมองด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ดอกไม้ต้นเล็กจะมีดอกสวยยวนใจ แต่ชินก็ไม่ได้เอื้อมมือไปเด็ดมัน พลันเขาก็ลุกขึ้นปัดกางเกงที่เปื้อนดินและ เดินจากมาช้าๆ
“ตุ๊ดๆ!”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชุนรีบหยิบมาดู มีข้อความเข้า
เธอไม่จำเป็นต้องมีบทเรียนของตัวเอง
เธอเรียนรู้ได้จากบทเรียนของคนอื่นๆ
เพราะบทเรียนบางอย่างมันก็เจ็บปวดเกินไป
ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องเสียน้ำตา
เธอจะเป็นคนที่ยิ้มได้ตลอดกาล หากเธอรู้จักคิด
สุขสันต์วันเกิด ชุน
เพื่อนผู้หญิงของเขาส่งข้อความมาอวยพรวันเกิดให้
ชุนไม่รู้ว่าเพื่อนไปจำบทกลอนของใครมา เพราะเขาเองก็เพิ่งจะเคยได้ยินกลอนบทนี้ ซึ่งเธอมักจะพูดให้ได้ยินบ่อยๆ เขาคิดว่ากลอนบทนี้ คงเป็นสิ่งที่เธอยึดเอามาเป็นบทเตือนใจ
ชุนนึกขึ้นได้รีบกดโทรศัพท์ถึงชิน พอเขากดรับชุนก็รีบพูดทันที
“ นายยังไม่นอนใช่มั้ย”
“ยัง เนี่ยเดินไปเดินมาอยู่หน้าตึกเนี่ย มันร้อน นายมีอะไรเหรอ”
เสียงพูดของชินฟังดูไม่สดชื่นนัก เหมือนเขาไม่อยากคุย
“ชิน นายอวยพรฉันหน่อยสิ วันนี้วันเกิดฉัน ฉันอยากได้คำอวยพรจากนาย จะได้ถือว่าเป็นสิ่งเริ่มต้นที่ดีให้กับฉัน”
ชุนพูดอย่างไม่เคอะเขิน แต่น้ำเสียงของเขากลับจริงจัง
“จริงดิ วันเกิดนายจริงๆน่ะเหรอ เล่นตลกอะไรหรือเปล่า” ชินพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก
“อยู่ดีๆ มาบอกว่าวันเกิดนาย มันแปลกๆ” ชินพูดต่อ
“จริงสิ ฉันจะล้อเล่นนายทำไมล่ะ” ชุนยืนยัน
“นี่วันเกิดนายจริงๆน่ะเหรอ หมายถึงหลังเที่ยงคืนนี่นะ แล้วทำไมนายไม่บอกฉันก่อน ฉันจะได้เตรียมอะไรให้”
“ก็บอกตอนนี้ไง จะให้บอกก่อนได้ไงล่ะ ยังไม่ถึงวันเกิดฉันจริงๆซะหน่อย อวยพรฉันเร็ว”
ชินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนบอกว่า
“เดี๋ยวนะ แป๊บนึงนะ ขอฉันคิดก่อนนะ” หลังจากนั้นสักครึ่งนาทีชินก็พูดต่อ
“ วันเกิดเหรอ.......วันเกิดๆ.... มันก็คือวันธรรมดาวันหนึ่ง วันเกิดมันก็เหมือนกับทุกวันนั่นแหละ เรายังคงทำทุกอย่างเหมือนเดิม เป็นอย่างเดิม แต่ฉันอยากให้นายได้เริ่มในสิ่งใหม่ๆที่ก็คือสิ่งที่เก่า หวังว่านายคงจะโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น อย่ามีความสุขกับวันเกิดจนเกินไป จนลืมไปว่ามันก็เป็นเพียงแค่วันธรรมดาเหมือนวันอื่นๆ”
ชุนรู้สึกพอใจมากกับคำอวยพรของพี่ชาย เขายิ้มขณะกำลังฟังชินพูด
“ถ้าวันเกิดนายผ่านไปแล้วนายจะรู้สึกเสียดายนะ ฉันเป็นคนแรกหรือเปล่าที่อวยพรวันเกิดให้นาย หึๆ ฉัน....ฉันรู้สึกอายว่ะ ทำอย่างกับตัวเองเป็นเจ้าของวันเกิดเองซะงั้น คือ ไม่เคยมีใครมาขอให้ฉันอวยพรวันเกิดให้อะไรแบบนี้นะ นายนี่แทนที่จะรอรับคำอวยพรจากคนอื่น ไม่เคยเห็นใครขอให้คนอื่นอวยพรวันเกิดให้ตัวเองเหมือนนายเลย”
“ ฉันไม่เคยเสียดายนะ และไม่คิดเสียดายด้วยถ้าวันเกิดของฉันจะผ่านไป เพราะฉันไม่ได้ให้ความสำคัญกับมัน ฉันเองก็คิดเหมือนอย่างที่นายบอกนั่นแหละมันก็เป็นแค่วันธรรมดาเหมือนวันอื่นๆ ไม่มีอะไรที่พิเศษ แล้วนายก็ไม่ใช่คนแรกที่อวยพรวันเกิดให้กับฉัน นายเป็นคนที่สอง เพื่อนฉันอวยพรให้ก่อนเมื่อกี้นี้เอง”
“ นายคงเป็นคนที่ไม่บอกวันเกิดให้ใครรู้สินะ คนที่รู้วันเกิดของนายคงมีไม่กี่คน อย่างเพื่อนนายคนนี้ เขาเห็นความสำคัญของนาย เขาแคร์นายนะ นายควรจะดีใจที่มีเพื่อนแบบนี้ นายควรจะคบเขาไว้นะ แล้วพรุ่งนี้นายก็ควรจะโทรหาแม่ บอกกับเขาว่าวันนี้วันเกิดนาย ขอคำอวยพรจากแม่ นายน่าจะหาอะไรทำด้วยนะ อย่างเช่นไปทำบุญที่วัด” ชินแนะนำ
“แม่จำวันเกิดฉันได้ดีกว่าฉันอีก ตื่นแต่เช้ามาทำบุญให้ฉันทุกปีแหละ ชุนบอกกับชิน
“ก็เขาเป็นคนคลอดนี่ ก็แหงสิ” เมื่อพูดจบเสียงของชินก็เงียบไป
ความเงียบนั้นสะกิดใจชุนให้รู้สึกเจ็บปวดใจ และนึกโทษตัวเองว่าไม่น่าเอ่ยคำพูดนั้น
“แต่ถ้าถึงวันเกิดนายฉันจะตื่นแต่เช้าชวนแม่ไปทำบุญด้วยกัน” ชุนบอกกับชิน เขาหวังว่าประโยคนี้จะช่วยบรรเทาความรู้สึกปวดใจเมื่อครู่
“พรุ่งนี้ฉันจะไปช่วยพี่ที่ร้านไปขายของที่ถนนคนเดิน นายอยากได้อะไรมั้ย” ชินถามชุน
“ไม่ ฉันไม่อยากได้อะไรหรอก เพราะสิ่งที่ฉันอยากได้ฉันได้แล้ว คำอวยพรของนายไงที่ฉันอยากได้ ขอบคุณนะชิน ฉันชอบคำอวยพรของนายมาก”
“แล้วฉันจะคอยดู ว่านายจะจำวันเกิดฉันได้มั้ย เตรียมคำอวยพรไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันเชื่อว่าถึงเวลานั้นนายคงโตพอที่จะมีคำอวยพรดีๆให้ฉันได้”
“อือ แล้วคอยดูว่าฉันจะจำวันเกิดนายได้มั้ย” ชุนรับคำท้าของชิน
โดย : ซีม ปราชญาชน
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 3 ก.พ. ปี 2006 [ 10 : 13 ]


โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 3 ก.พ. ปี 2006 [ 13 : 45 ]

ยาวจังอ่านไม่หมด
โดย : mummymaru
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 3 ก.พ. ปี 2006 [ 17 : 45 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook