บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (2)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13

หัวข้อ : ชีวิตจริงกับดนตรีที่ผมรัก


ผมเล่นดนตรีอาชีพครับ ก็สร้างหลักปักฐาน มีบ้าน มีครอบครัวอบอุ่นดีที่บนเกาะแห่งอันดามันแห่งนั้น ก็มีเมียคนที่นั่นก็เลยมีโอกาสได้ที่ทางสร้างบ้านหรอกครับ ถ้าจะเก็บเงินซื้อที่ดินเหรอ..คงยากกระมัง
เพลงใหม่ๆเกิดออกมาไม่มีสิ้นสุด
ดนตรีก็มีแนวใหม่ๆมาเรื่อยๆเช่นกัน
วงการดนตรีอาชีพที่เล่นรับจ้างตามโรงแรม,ผับ ฯลฯก็ไม่มีสิ้นสุดเหมือนกัน เพียงแต่ว่า บางช่วงเวลาก็หยุด แล้วหาที่ใหม่ไปเรื่อยๆ
และที่มีมาเรื่อยๆไม่หยุดก็คือ"อารมณ์เบื้องหลังงานเพลง"
วงดนตรีคือคนเล่นดนตรีหลายคน...คนหลายคน ก็ต้อง"คน"ให้"เข้ากัน" คือต้องรู้สันดานกันก่อน ถึงจะร่วมงานกันได้
นี่แหละหนาที่เขาบอกวงการคนเล่นดนตรีมันไม่จีรัง,อยู่ที่ไหนไม่ได้นาน ก็เพราะการ"รับสันดาน"กันไม่ได้นี่เอง
เห็นร้องเพลงเพราะ,เล่นดี,ประสานเสียงพริ้วกระหึ่ม
แต่เบื้องหลัง คนเล่นไม่พูดกัน โกรธกัน เหตุเพราะพูดจาไม่เข้าหูกัน
มันทำให้ผมหมดกำลังใจกับงานดนตรีเหลือเกิน
ทำไงดีนะ จะให้เรารับสันดานคนอื่นได้ และให้คนอื่นรับสันดานเราได้
สังคมของคุณเป็นแบบนี้หรือเปล่าหนอ..มาแลกกันเล่าเถอะครับ
เผื่อจะมีความคิดดีดี เป็นกำลังข้าน้อย..นะครับ

โดย : อันดามันดี
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 14 : 23 ]





ยิ่งสูง ยิ่งหนาว หรือป่าว ครับ........ ยากนักจะอยู่ในโลกใบนี้ ครับ

สู้ๆ น่ะท่าน

โดย : ผัดไทย(เคียวพิฆาต)
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 14 : 45 ]

....
....มาเป็นกำลังใจให้นะคะ...สู้สู้นะคะ..เพื่อครอบครัว
...เฟว่าเรื่องปกตินะคะ...ที่หลายๆคนมาจากหลายๆที่..หลายๆครอบครัว
...มาอยู่ร่วมกันก็ต้องมีความขัดแย้งกันบ้าง
...เราต้องพยายามสร้างอารมณ์ร่วมที่ดี...ร่วมกัน..เนอะ
...อิอิ..พูดง่ายแต่คงทำยากสักหน่อย

โดย : felix11
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 16 : 33 ]

ไม่ว่าจะทำงานอะไร...
ไม่ว่าจะทำงานที่ไหน...
มันก็ต้องทำกับคนอื่น ๆ ทั้งนั้นนะ
ก็เราอยู่ในสังคม...นี่นา
............................
สังคมสอนให้เรารู้จักการเอาตัวรอด
การโกหก..เอาอกเอาใจ..
รวมถึงการเอารัดเอาเปรียบ
ใส่หน้ากากเข้าหากัน..ตลอดเวลา
............................
คงไม่มีอะไรที่จะบอก
นอกจาก..ขอให้เข้มแข็ง..นะคะ
............................
การอยู่ร่วมกันในสังคม
สิ่งที่จำเป็นมาก ๆ คือ..
การรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา
เพราะทุกการกระทำ..ต้องมาจากเหตุใดเหตุหนึ่งเสมอ
.............................
ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจค่ะ


โดย : กอหญ้า
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 16 : 50 ]

ปรับคีย์สักนิดหน่อย
กระเดื่องน้อยลงอีกนิด
เบสลงนุ่มกระชุ่มจิต
หลายชีวิต บนเส้น ลาย

อยู่กับตัวเองคุยกับตัวเองบ้าง
แล้วค่อยอยู่กับคนอื่น พินิจตัวเอง พินิจผู้อื่น
เลือกใช้แต่ส่วนที่ดี ที่ต้องการ ปัดอุปาทานทิ้งไป
เหลือเพียงไว้แค่ ผ่องใสบริสุทธิ์

โดย : สำประเวสี
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 18 : 41 ]

มาจากบึงน้อยในเมืองใหญ่

หรือ

มาจากบืงใหญ่ในป่าน้อย

ล้วนแล้วไหลลงสู่ทะเลมาร่วมกัน

แม้คลืนจะพัดพาอย่างบ้าคลั่ง

หวังว่าเธอไม่บ้าตามทิวคลื่น




โดย : เงาลม
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 18 : 57 ]

....จะเป็นกำลังใจให้นะเจ้าค่ะ......

โดย : rose
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 29 มี.ค. ปี 2006 [ 22 : 28 ]

ขอบคุณหลายๆข้อความด้วยความรู้สึกอาทรณ์ต่อกันครับ
เนี่ย..ถ้าเพื่อนในวงการผมเค้าคุยกันภษาแบบนี้ ก็แฮปปี้ตลอด
แต่นั่น..สังคมมายา(อย่างที่ใครว่า)..ที่อยู่กับควันบุหรี่,สุรา,ยาบางประเภท มันก็เลย หาความรู้สึกที่จริงใจไม่ค่อยได้น่ะครับ
ผมก็อายุไม่น้อยนะครับ เล่นดนตรีมาตั้งแต่ในกรุงจนถึงติดเกาะนี่แหละ สังคม"คนกลางคืน"นี่แหละที่ผม พยายามจะเขียนออกมาให้ปุถุชน(ปกติ)ได้รับรู้บ้าง แต่ยังเป็นแค่บันทึกส่วนตัว
เพิ่งรู้จักเวบนี้ได้ไม่กี่วันเอง คงได้มีโอกาสเล่าเรื่องราว"มนุษย์ราตรี"กันบ้างละ กำลังศึกษาวิธีการเขียน,การใช้ภาษาอยู่ครับ
ก็ทำมาหากินด้านงานดนตรีมาแทบทุกสถานที่ ที่มีในประเทศไทยละครับ ตั้งแต่ กองเชียร์รำวงบ้านนอก,สวนอาหาร,ภัตตาคาร,คาเฟ่,งานบวช,งานศพ,งานเต้นรำ,กองเชียร์รำวง,โรงแรมทุกระดับดาวทั้งกทม.และภูเก็ต
เคยเล่น(Back up)ให้นักร้องระดับปรมาจารย์ตัวจริงร้องมาก็เยอะ เช่น ธานินทร์,ชินกร,ศรวณี,จิตติมา,รุ่งฤดี,ทูล ทองใจ,ชลัมภ์ ฯลฯ
และที่ภูมิใจมากคือ เล่นให้กับราชนิกูลหลายๆพระองค์ เวลาท่าเสด็จไปพักผ่อนที่ภูเก็ต
เพราะรักดนตรี,รักเพลง(ทุกภาษา,ทุกแนว)จึงไม่เบื่อที่จะทำเพื่ออบครัว
ครับ จุดเล็กๆที่เป็นปัญหาน่าเบื่อ(ถึงขนาดเว้นวรรคอาชีพนี้มาก็หลายปี) แต่พอได้นึกถึงคำปลอบใจหลายๆเสียง(เช่นที่นี่)ก็ทำให้มีกำลังใจ ว่ากันต่อไป
เพราะละเอียดละเมียดในดนตรี
จึงมีอารมณ์อ่อนโอนไหว
เพราะรัก..จึงอดกลั้นทำงานไป
เพื่อเพลงคงอยู่คู่โลก..นิรันดร์
ขอบคุณครับ..ง่วงมากเลย
เพิ่งกลับจากเล่นที่แถวๆลากูน่าภูเก็ตครับ

โดย : อันดามัน(ต้อง)ดี
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 30 มี.ค. ปี 2006 [ 1 : 35 ]

ขอเพียงอย่ายอมแพ้....และอย่าอ่อนแอ
อุปสรรคต่างๆจะผ่านไปได้ด้วยดี
ขอมอบกำลังใจให้กับท่านอันดามันดีด้วยเจ้าค่ะ


โดย : จอมยุทธ์โบแด๊ง-ผลักหน้าต่างชมจันทร์
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 30 มี.ค. ปี 2006 [ 19 : 57 ]

พรมนิ้วบน เส้นเสียงรายร้อยเรียง ท่วงทำนองไกล
นุ่ม..นุ่มกำมะหยี่..ขยี้แพร..ในฟองเบียร์
คนธรรพ์ เคล้าคลอเคลีย...ให้...คน..ทัน..ท่วงทำนอง
เอกองค์ ทรงบัณทิต..คู่สถิตโสตทั้งสอง
ชื่อเสียง และ เงินทอง จงหลั่งไหลมาสู่คุณ

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 30 มี.ค. ปี 2006 [ 20 : 7 ]

ตัวโบแดงก็วนวนเวียนเวียนอยู่กับการท่องเที่ยว ทำงานก็อยู่กับบริษัททัวร์บ้าง โรงแรมบ้าง ทำงานมายังไม่กี่ปีปีกกล้าขาเอยก็ยังไม่แข็ง ช้ำใจเรื่อย โดนว่าเรื่อยแต่ก็ต้องอดทน
คุยกับฝรั่งเดาใจยาก เค้าจะชอบให้พูดอะไรแบบตรงไปตรงมาอ่ะนะ แต่ไอ้เราก็ติดนิสัยคนไทย อ้อมค้อมเกรงใจแล้วก็กลายเป็นคนละความหมาย เหนื่อยใจ ร้องไห้โดนเค้าด่าว่าก็ต้องอดทน
ต้องฝึกฝนอีกเยอะแยะ เพื่อที่เราจะได้ทันเค้า
ปัญหาของคุณอันดามันดีอยู่ที่ความไม่เข้าใจกัน
ส่วนปัญหาของโบแดงก็อยู่ที่เราตามเค้าไม่ค่อยทันเพราะยังไม่ค่อยเก่ง ทำงานกับคนเก่งเราก็ต้องพัฒนาตาม แล้วไอ้โบแดงมันก็ออกจะโง่โง่ก็เลยเป็นปัญหา

ได้แต่คิดว่า ความอดทนมันจะหลอมคนให้ทนทาน

สู้สู้

โดย : จอมยุทธ์โบแด๊ง-ผลักหน้าต่างชมจันทร์
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 30 มี.ค. ปี 2006 [ 20 : 12 ]

ขอขอบคุณ"ทางผ่าน"ที่ท่านทำให้ผมยิ้มอย่างปีติในทุกบทที่ท่านเขียน บอกตรงๆนะครับว่า ผมอยากเอาทุกบทของคุณ มาใส่ทำนอง ด้วยตัวผมเอง เล่นสดๆ แบบไม่มีการนัด(ผมสามารถร้องด้นร้องสดๆมาหลายครั้ง แบบแหล่...แบบเห็นอะไรแล้วร้องไปเป็นกลอนน่ะครับ..แต่ช่วงนี้ ต้องเล่นแต่เพลงฝาหรั่งน่ะครับ)
ขอบตุณ"โบแดง"ครับ ที่เข้าใจชีวิต แล้วปลอบใจด้วยคำพูดดีดี

โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 31 มี.ค. ปี 2006 [ 14 : 36 ]

ด้วยความขอบคุณ ครับท่าน..อันดามันดี

เท่าที่มี..โอกาสได้ รู้จักคนดนตรีอยู่บ้าง..แต่ก็ไม่มากนัก
บ้างท่านก็ มาจากฟิลิปปินส์..อยู่บ้านเราจนพูด..ภาษาเราได้ และ แต่งงาน กับชาวไทย....เล่นกีตาร์และมีอุปกรณ์ไฟฟ้าช่วยด้านจังหวะ....ช่วงคำเล่นลอบบี้บาร์..สลับ..เปียโน....พอแขกทานมื้อ
เย็นเรียบร้อย..ทางวงเล่น ซักสองชั่วโมง...เบรค..เพลงช้า

ดึกหน่อย..แขกผู้ใหญ่...ที่มาพัก..ก็ร่วมร้องด้วย....ชาวดนตรี
ในความรู้สึกผม..มีโอกาศได้เห็น..ชีวิตสองด้าน..ไปพร้อมกัน
........นานเข้าก็..ตกผลึกทางอารมณ์.......ผมด๊ใจครับ..เมื่อคุณคิด
ที่เขียนหนังสือ...และ เชื่อว่าต้องน่าอ่าน...ด้วยเหตุที่ว่า
...เราเฝ้ามองหลากหลายชีวิตนานแล้ว...ด้วยตัวของเราเอง
.....เห็นตั้งแต่.น้ำพริกปลาร้าถึง..บาร์บีคิว....ความใดที่ผมเขียน
ถึงคุณหาก...เกินเลยไปจากความเชื่อถือที่มี..ต่อกัน
..ขอได้โปรดอภัยด้วย...ขอบคุณครับ..ทางผ่าน

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 31 มี.ค. ปี 2006 [ 19 : 31 ]

โยก...หยอก..ยอดกวัดไกว..ใบไม้ป่า
ใบพามา..กิ่งก้านนุ่ม..พุ่มไสว
ลมพัดย้อน..ปลายก้านอ่อน..พลิกพริ้วไป
เผยอใบ..ให้ลมเล่น..เป็นรางวัล
น้ำค้างหยด..มาพรมใบ..ไหลรวมยอด
ลมพัดสอด..น้ำกระเซ็น.เล่นเป็นสาย
เอื้องคาคบ..ไม่หลบน้ำ..พรมพร่างพราย
เกิดประกาย..เกร็ดมณี..สีอำไพ
เกิดแจ้งจิต..คิดสว่าง..ในทางโลก
ใบไม้โยก..ลมล้อเล่น..เช่นสวรรค์
ทั้งน้ำค้าง...มาล้างใจ...อเนกอนันต์
ร่วมประพันธ์..ภาพผืนป่าพนาไพร

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 31 มี.ค. ปี 2006 [ 19 : 50 ]

ทางผ่านครับ...ผมเกิดสุโขทัยครับ เป็นลูกพ่อขุนรามขนานแท้
ฝังหัวรักภาษาไทยมาตลอด พ่อเป็นมรรคนายกวัดที่เคร่ง
รู้ทุกตัวอักษรในใบลานที่วัดทั้งหมด(พระเทศน์ผิด พ่อคอยเบรค..แนะนำให้ถูก)..พ่อเขียน-อ่านอักษรขอมได้
โตมากับเพลงลูกทุ่ง,เพลง(พระ)พร ภิรมย์,ทูล ทองใจ,เพลงอินเดีย,เพลงฝรั่ง.เพลงลูกกรุง
รับราชการครู 4-5 ปี..ชีวิตไม่มันเท่าเล่นดนตรี..เพราะชอบผู้หญิงสวย,ผมยาว,หุ่นดี เลยลาออก เล่นดนตรีอาชีพจนถึงปัจจุบัน(เกือบ 30 ปี)
ผมเคยเล่นเปียโนคนเดียว(ร้องเอง)แถวทาวน์อินทาวน์ ร้านอาหารเยอรมัน..แต่ผมเอาเพลงไทยเดิมมาร้องเฉย..วัยรุ่นมายืนดู..ชอบกันใหญ่(คงแปลก ที่ไม่มีใครทำ)
..ผมเล่นเปียโนโดยแอบดูเขาเล่นแล้วจำ(มีพื้นฐานกีต้าร์-กองเชียร์รำวงที่สุโขทัย)..ภาษาอังกฤษพอใช้..เพราะฝึกสำเนียงและท่องจากดิคชันนารี่..เลยร้องเพลงฝรั่งได้เยอะ ตั้งแต่ยุค 50 จนถึง Robby William,Ronan Keating,James Blunt,Craig David
..ปัจจุบันเล่นวง 3 คน โรงแรมริมหาดป่าตอง,กมลา.บางเทา ทุกเย็นครับ
..แต่ถึงยังไง ผมก็รักเพลงแหล่...ยังอยากร้องแหล่ด้นสดๆภาษาไทยเรานี่แหละ..สุดยอดกว่าเพลงใดในโลก
..Rap ของนิโกร..ผมว่า เพลงแหล่ของเรามีมาก่อน ไม่รู้กี่ร้อยปี
ผม..คนบ้านเดียวกับคุณชินกร ไกรลาศไงครับ
ผมศรัทธาคุณนะครับ..ทางผ่าน..

รักสมองที่คุณคิดคำจำนรรจา
ผมศรัทธาในภาษาที่คุณเขียน
ศิลปะไทยไขภาษาช่างน่าเรียน
ผมเฝ้าเพียรจดจำทำอย่างครู

ชอบภาษาแบบพื้นบ้านอ่านรู้เรื่อง
หนีการเมืองเบื่อสังคมนิยมหรู
คำง่ายๆแต่เพราะพริ้งยิ่งน่าดู
ไดโปรดเถอะ"คุณครู"ท่าน-"ทางผ่าน"เอยฯ


โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2006 [ 2 : 52 ]


ครู..ชินกรสอนให้..รู้ภาพหลุมพรางลวง
เหมือนเพชร.ข้าหลวง.ร่วงหล่นบน กองขยะ
ธานินทร์.น่ะ มอบไว้ หัวใจหิน
ฝากเพลงลอย..ลมผสมมา..ข้าเคยยิน
แต่เดิมถิ่น..ร้องเพลงแรก..เพ็ญโสภา
หยาดเพชร..ควรคู่..ท่านชรินทร์
ชลัมภ์..มุ่งหอบธงชัย..ไต่เมฆ หวลคืน
ป่านนี้..บ้านเรา..คงเย็นมากแล้ว
พี่ก้าน..แก้ว...เพลงครวญ..ที่..แก่งคอย

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2006 [ 6 : 14 ]

กราบคารวะ..มิตรรักแฟนเพลง
ถึง"ทางผ่าน"ช่วยบรรเลงกวีประสาน
นอนตีสามตื่นเก้าโมงทุกวันวาร
เจอะลายสือท่านยิ้มย่องผ่องใส

เพิ่งได้เจอะความรักจริงที่ตรงนี้
ลายลักษณ์เรามีดีที่เราใช้
คงคู่ควรคนดีดีที่เป็นไทย
ชีวิตใช่ไร้สมองมาลองดู

ดนตรีสีสันบรรเลงเสนาะ
ชีวิตจริงทะเลาะกันนั่นแหละ..อดสู
คนหลายคน-คนไม่เข้าเศร้าน่าดู
ได้มาอยู่คู่"คนกลอน"สอนใจดี

ใช้สมองมองหาคำลำนำเสนาะ
น่าจะเหมาะคู่ควรม่วนหลายเด๊..
เล่นดนตรีกัดกัน..โธ่.ไม่Ow yeah
When you say,I shall sings looking well.

But I still love to sing nothing bad
I'm so glad when the time music help
Like a bird fly up high by my self
keep me well in my heart will go on

shake it for our life,take it for our soul
sing along all cold for people all
the long sea shore the sand so small
but the sand ia gone to be big world

We will sing along to strong lovly heart
We will share good rhyme for all peoples
You are the one who made me sample
I try to walk and make like"Handel" I promise.

แฮ่ะ ๆ ๆ กลอนแปดภาษาปะกริดฟิชฟิชสะเนคเฮ๊ด
แต่งเล่นหนุกๆนะคร๊าบ..ไช่อวดเก่งเคร่งปัญญา
เผื่อมันสมองของข้าน้อยจะมีรอยหยักขะหยึกขะหยึย
..สวัสดีครับ



โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2006 [ 12 : 23 ]

ขอสาธกขึ้นกล่าวอ้าง....เป็นหนทางวรรณศิลป์
เฟลงนิวยอร์ค..ที่เคยยิน...กลับคล้ายถิ่นตำนานไทย
ผู้ชนะ..ชนะสิบทิศ...ยังฝังจิตมิลืมเลือน อลังการณ์...ผ่านมาเยือน
เคลื่อนชีวิตชิดทำนอง..........ลึกล้ำคำกวี....สร้างทางชี้..ภิรมย์พร
ดาวลูกไก่..ยังโคจร..อุทาหรณ์ในหลักธรรม..........พระลอ..ไม่เลือกรัก....ร่วมสมัครฝักฝ่ายใด..เพื่อนแพง...คู่หทัย...ธนูร้ายเร่งรับกรรม......ทรุดลงสองข้างบาท...รักร่วมชาติ...พลาดถลำ
น้ำตาแทนน้ำคำ...สุขแล้วช้ำ...ความรักเอย
(ท่านอันดามันดี....ช่วยขัดเกลาให้เข้ากับทำนองแหล่..ด้วยครับ ไม่รู้ว่าลงวรรคหรือเปล่า ขอบคุณครับ

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2006 [ 15 : 31 ]

ฮื่อๆ...ชั่วโมงมันหมด เลยงดไปสองวัน
คิดถึงเพื่อนร่วมกันทำลำนำมารำ-ร้อง
เพลินใจกับกวีศิลป์เหมือนยินทำนอง
เหมือนเราร้องร่วมรำและทำเพลง
........
..แค่นี้ก่อน แฮ่ะ..กลางวัน..ม.เมียใช้สายยุ่งมาก
คืนนี้เลิกงานค่อนมาใหม่..ก๊า ๆ ๆ


โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 3 เม.ย. ปี 2006 [ 14 : 6 ]

..โฮย...กว่าจะกลับเข้าบ้าน ตีสามแล้วนั่น..แน่แท้
ก็มัวทะแล๊ดแต๊ดแต๋..Somewhere my love
มนุษย์กลางคืนก็หยั่งงี้...Every body need a friends
คืนไหน..Rhythm of the rain..You've got a friend,,มันชวนเมา


..สัญญากับตัวเองว่า..จะเข้ามาบันทึกในกระทู้ตัวเองทุกวัน
สาธุ.....
สบายใจ
เข้านอนละนะ

โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 4 เม.ย. ปี 2006 [ 2 : 59 ]

ความเมา.เป็นสิ่งสากลบางครั้ง...ก็มีบ้าง
....ผมเคยได้รับ คำแนะนำ อาหารมื้อเย็น จากเพื่อนนักดนตรี
และลองทานดู...เขาสั่งสปาเก็ตตี้...แต่ขอราดด้วย...น้ำพริกอ่อง
ชีสใส่นิดหน่อย...ทานแกล้มกับแคบหมู........มีมะนาวบีบ..พรมลงไปบนจาน......ตอนแรกรู้สึกมันจะไม่เข้าอรรถรสเราเท่าไร.....
สักพัก....มีมุมมองให้คิดว่า...การทานครั้งนี้...เป็นอาหารที่เคล้าชีวิต....และทำให้เราเข้าถึงตัวตน...ไม่ติดรสชาติที่ความอร่อย..
ขอขอบคุณ..พี่แอนดี้ บอย...ที่สั่งอาหาร เราจากกันราวปี2535
พี่เข้าไปเล่นดนตรีที่..เชียงใหม่.........(พรพิงค์)........ผมเองก็หักมุมชีวิต90ํํ องศาใช้ชีวิตเรียบง่ายหลังปี2542...เรื่อยมา

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 4 เม.ย. ปี 2006 [ 11 : 35 ]

อื๋ออออ..เข้าท่าดีครับ..ผมก็ชอบนะ..Spagetti
แต่สูตรผม..ต้องกับ..แกงเขียวหวาน..วางขนมปังหน้าชีสสองแผ่น..มายองเนสด้วยนะ..อา...สุดยอด กินสัปดาห์ละสองครั้งครับ

ท่าน...ทางผ่าน..ช่วยไขข้อข้องใจด้วยนะครับว่า
ท่านหักมุม 90 องศาน่ะ...อย่างไรหรือครับ
ผมเคยทำตัวหักมุมกับสังคมคนดนตรี-ราตรีเมามาบ้างเหมือนกัน
..แต่พอมีใครชวนไปเล่นอีก..ก็ไปอีก..แล้วก็เจอะอะไรๆที่มันแย่ๆอีก..ไม่จบสิ้น
..ผมเคยพูดใส่หน้าเพื่อนร่วมวงที่ทะเลาะกันว่า.....
"..เล่นดนตรี..ต้องมีความสุข..ถ้ามาเล่น(ทำงาน)แล้วมาเครียด..ก็บ้าแล้ว.."
แล้วสักพักก็กลมกลืน..ลืมๆมันไป..เล่น..ทำงานกันต่อไป
..ช่วงนี้ชีวิตครอบครัวผมค่อนข้างมีความสุขดีกว่าสังคมนอกบ้าน
เลยทำให้สังคมคนกลางคืนมัน่าเบื่อ..จริงๆครับ

โดย : AndaMandee
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 6 เม.ย. ปี 2006 [ 10 : 18 ]

ก่อนปี2542..ซัก5ปีเห็นจะได้..ตอนนั้น..ใช้ชีวิตอยู่เหนือสุด..แดนสยาม...บ้างครั้ง..ก็ไปนอนใกล้ๆ...ชายแดนเพื่อนบ้าน...เลยฟากเขาดอยตุงขึ้นไป...จากคนสังคมกลางคืน...มาสู่ความเป็นธรรมดา...
พี่ครับ...ผมไปรู้จักกับครูแถวชายแดน...เรียนรู้การทำมวลชน..จาก
ทหารพราน....ดึกมาออกจากจุด..พักก็ไม่ได้...เพราะเราอยู่แนวผ่าน.
ของทางเสบียง...วันหนึ่งลงดอยกลับมา..แวะกราบพระแถว อ.แม่จัน
ตั้งใจตอนแรกจะ...เข้าไปกราบพระพุทธรูป..ไปกลับเพื่อนอีกหนึ่งคน
พอดีเจอพระธุดงค์รูปหนึ่ง.....สนทนาธรรม..สักพักก็กราบลา
ออกจากวัดผ่านป่า..สู่ถนนใหญ่ ร่วมสองกิโล......พอถึงศาลาก็พบพระองค์เดิม...นั้งตรงนั้นอีก......ด้วยระยะทาง...เป็นไปไม่ได้ที่จะมาเร็วกว่าเรา.......นี่แหละจุด..หักมุมชีวิตของผม...ทีเข้าไปเรียนรู้ทางธรรม...ทั้งที่เป็น..ฆารวาส...มีสิ่งแปลกเกิดขึ้นอีกมาก...แต่ก็คงไม่สมควรที่นำมากล่าว..เพราะเราปฏิบัติถึงรู้เอง.....ขอบคุณพี่มากครับที่ติดต่อ แลกความรู้กันเอาไว้ให้....ทางโลกได้รับรู้บางครับ
มีโอกาส...จะแวะไปฟังเพลง......ขอไว้ก่อนได้ไหม..ของ..........
...แฟรง ซิเนตร้า(นิวยอร์ค)..ไม่รู้เขียนถูกหรือ เปล่า ขออภัย ครับพี่

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 6 เม.ย. ปี 2006 [ 11 : 10 ]

ท่าน อันดามัน and ท่าน ทางผ่าน
การหัก มุม ของชีวิต ครั้งหนึ่งผมเคยผ่าน น่าจะมากกว่า 90 องศา แต่ไม่ถึง 180 องศา แล้วเดินทางหาตัวเอง 6 ปี เจอสิ่งที่ไม่คาดฝัน เป็นกระบอกไม้ไผ่ แล้วมีรู ข้างบน 7 รู ข้างล่างอีก 1 รู
แล้วลองเป่าโดยมีจอมยุทธ นิรนาม คอยชี้แนะไม่นานเจอเส้นทางใหม่แล้วค่อย ๆ เดิน ตามทางนั้นแบบมี สติ ก็พอประคองชีวิตได้ระดับหนึ่ง ก่อนหน้านั้น ท่าพระจันทร์ หนามหลาง วงเวียนใหญ่และ 22 กค ..........30 ปีแห่งความหลัง (สุรพลแค่ 16 ปี)
เมื่อยามเหงา ดีด และ เป่า พอเป็นเพลง
ถึงไม่เก่ง คอยแก้เหงา ยามเศร้า ใจ

โดย : ย.ยุ่ง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 7 เม.ย. ปี 2006 [ 9 : 9 ]

ทางผ่าน..ย.ยุ่ง
นะ...องศาที่เปลี่ยนไปของชีวิตแต่ละคน ล้วนแต่น่าสนใจทั้งนั้น
ถ้าเอามาเล่าแลกกันคงสนุก..ไม่รู้เบื่อ
..ผม จากเกบ้านนอก(สุโขทัย)เรียนจบแค่ว.ค.2 ปี รับราชการครูประชาบาล..ที่ต้องเดินเท้าไป เกือบ 10 ช.ม.
..สักพัก..มีดนตรีเข้ามาในชีวิต..ชักสนุก กับจ๊อบใหม่..งานราชการไม่เอาแล้ว..ลาออก
..เข้ากรุงเล่นอีเลคโทน..โชคดีที่มีพวง..เอ๊ย..พรสวรรค์ทางร้องเพลงได้เยอะ..ฝรั่ง..ลูกทุ่ง..กรุง
...มาใช้พรแสวงในกรุงจนงานรุ่ง..เงินดีพอควร
..ตะลอนไปไกลลิบ..ถึงสุไหงโกลกก็เคย
..เล่นให้ศิลปินระดับปรมาจารย์ลูกกรุงสุดเมืองไทยก็เคย
..เล่นให้ราชนิกูลชั้นสูง
..เล่นให้รัฐมนตรี..เสนาบดีใหญ่ๆก็มี(เมื่อก่อน..เล่นกองเชียร์รำวง)
..เล่นโรงแรมระดับ 5 ดาวมาก็เยอะ
..ตีรันฟันแทง..กะจิ๊กโก๋นับครั้งไม่ถ้วน
..กินเหล้า เมายา กัญชา ยาม้าก็เคยกิน(ยาบ้านิดหน่อย..แต่ถอยทัน)..
..ปัจจุบัน..บุหรี่ หยุดได้มา 10 ปีแล้ว..ดื่มเบียร์นิดหน่อย
..มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวอบอุ่นบนเกาะภูเก็ต
..รอบบ้านมีต้นไม้..นกธรรมชาติทักทายทั้งวัน
..ไม่รวยหรอก..แต่..สุดยอดของชีวิตแล้วละ
..ป.ล...ใครจะไปเที่ยวภูเก็ต..ยินดีต้อนรับนะเพื่อนนะ
เอ้า..บอกอายุให้ก็ได้..จะได้ปรับตัว..50 กว่าๆ
ไปนั่งจิบเบียร์กันนะ
..สนใจป่าว..ทางผ่าน..ย.ยุ่ง



โดย : อันดามันดี
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 8 เม.ย. ปี 2006 [ 14 : 26 ]

ท่านย.ยุ่ง...ก็เคยผ่าน...มือเปื้อนชอค์ก
มีทางออก..เรื่องกวี...ดีกนักหนา
อันดามัน(ดี)..เคยเป็น...ครูประชา
ทางผ่านมา..เรียนมนุษย์.พฤติกรรม
ซึง..ย.ยุ่ง..คงเคล้าเสียง..สำเนียงแหล่
เพชรน้ำแท้..สุโขทัย..กงไกรลาศ
บทกวี...พงไพร..ใสสะอาด
ทางผ่านวาด...จากเวิ้งฟ้า...มาให้ชม

คงมี..โอกาศ..ได้พบพี่....อันดามัน..ส่วนย.ยุ่ง..ก็มีเวลา

ร่ำกวีพบเจอ..กันบ้าง......พอมึนๆ

โดย : ทางผ่าน
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 8 เม.ย. ปี 2006 [ 17 : 21 ]

นั่นซีนะ..ท่านทั้งสอง
เราคงจะมีเลือดเก่าเป็นครู..ถึงดูทางกันออก
ก็..จะรอนะ..ที่ภูเก็ต..
ไม่มีหนีหาย..ไม่หน่ายแหนง
ไม่แพงนัก..ถ้ารู้จัก(ที่)ไป
ไม่รู้จักใคร..ก็อาจเหงา
ไม่กินเบียร์-เหล้า..ก็ไม่เมามาย
ไม่มีสตรี..ไม่อาจตาย..อาจเสียน้ำตา
ไม่ไปหา..หน้าก็ไม่เห็น
ไม่มีน้ำเล่น...ไม่เย็นใจ
ไม่เลือกเขา..ไม่เลือกใคร..ก็เบื่อคน(นักการเมืองไง)
ผม..ไม่เลือกชาติ..ไม่เลือกภาษา
ไม่มีดนตรี..เพลงไม่มา..หมาไม่หอน(Love me love me dog)
ไม่มีกลอน..ทำนองไม่มา..ชีวาไม่เกิด
ไม่มีคอนเสิร์ต..ไม่มีดารา..ไม่บ้าหวย
ไม่ขี่ม้า..ไม่ดีดกะโหลก..ไม่มีโค๊กแข็งปวย
ไม่มีมีม้วย..มรณา..ข้ารักเอ็ง

โอ๊ย...ว่าไปเรื่อย
เหนื่อยก็หยุดขัดหัวเทียน



โดย : อันดามัน(ต้อง)ดี
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 9 เม.ย. ปี 2006 [ 15 : 54 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook