บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด

>>บวช ทำไม

หัวข้อ : บวช ทำไม


ผมเด็กกรุงเทพฯ
ผมไม่ก้าวร้าว ไม่เกเร
รู้ว่าอะไรดี อะไรชั่ว
จบการศึกษา พ่ออยากให้บวช 1พรรษา
แต่ ทำไมต้องบวช คือ อยู่วัด กลัวผี
บวชทำไม เมื่อผมก็รักพ่อรักแม่
ได้บุญอย่างไร ผมไม่เข้าใจ
พี่ อา น้า ลุง ช่วยตอบผมด้วย
แล้วผมต้องบวชหรือไม่ บวชทำไม
(พ่อผมชอบเข้ามาที่บ้านจอมยุทธ)


โดย : รัฐชัย (ติ้ง)
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 10 : 28 ]

แก้คำผิดครับ
รัฐชัย (เติ้ง ครับ)

โดย : รัฐชัย (เติ้ง)
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 10 : 31 ]

ท่านรัฐชัย.....ท่านเติ้งครับ
ท่านคือบัญฑิตผู้ใฝ่รู้

ท่านอาจารย์พุทธทาส
ท่านรจนาหนังสือไว้เล่มหนึ่ง
ชื่อว่า...บวชทำไม..........................

อยากให้ท่านเติ้งหาอ่าน..
หนังสือเล่มนี้หาซื้อไม่ยาก

ลองดูนะ........
ท่านจะได้คำตอบที่แสนวิเศษสุด
ถึงเวลานั้น...เมื่อท่านอ่านหนังสือบวชทำไมจบลง
ท่านจะบวช..หรือไม่บวชก็ได้

บิดาท่านจะไม่เร่งรัดท่านแม้แต่น้อย
ลองดูนะ.....ลองอ่านนะ...ลองคิดตามนะ
และลองปฏิบัติดูนะ

สุดยอดจริง ๆ ...จะบอกให้

โดย : มะอึก
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 11 : 44 ]

.......
ชาวนาหลงรักทุ่งกว้างหมายมุ่งผลผลิตไพศาล
กรรมาชนติดกลิ่นสาบเหงื่อไคลหวังผลตอบแทนคุ้มท้องครอบครัว
.......
บัณฑิตปาดหมึกมุ่งสู่สนามแข่งขันประลองภูมิ
ไต่เต้าเป็นจอหงวนฝากผลงานฝากความคิดสร้างชื่อตราแผ่นดิน
ขุนศึกกล้าเสาะหาหาสมรภูมิรบเกรียงไกร
ประกาศเชิงอาวุธเทียบชั้นพิชัยสงครามก่อเกียรติสู่มาตุภูมิ
.......
ตระเตรียมเพาะบ่มเมล็ดพันธ์ไว้
เพียงให้งอกเงยหยั่งรากแก้วน้อมไว้ในไตรสรณคมณ์
ยังมิได้ปฎิบัติเต็มที่ล่วงล้วงลึกไปในความหมาย
ยังพอมีเวลาเปิดหูเปิดตาไขว่คว้าหาวัตถุดิบ
สะสมความพึงใจเรียนรู้ความรานร้าวแห่งโลกยุ่งเหยิง
เมื่อจิตแท้เริ่มเบื่อหน่ายพร้อมหวนคืนสู่การต่อสู้ในสมรภูมิภายในใจยิ่งใหญ่
บรรจุค่าในสมการชีวิตนมสิการจากเบื้องบาท
วางซ้ายเทียบขวาตอบปัญหาเห็นเกิดดับด้วยตัวเอง
…....


โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 13 : 42 ]

ท่านมะอึก แนะนำมา ขอขอบคุณท่านมากๆครับ
หนังสือท่านพุทธทาษจะไปหาซื้อมาอ่านตามคำแนะนำครับ
ท่านครับกรุณาเรียกผมว่า เติ้ง หรือลูกเติ้ง ก็พอครับ
อายุผม22 ปี จบปีนี้(กำลังทำเรื่องจบ ป ตรี)
ทหาร ไม่ต้องเป็น เรียน ร ด มาแล้ว
พ่อผมอยู่ กรุงเทพ พ่ออยากให้บวช
แม่ผม อยู่ต่างจังหวัด ยังไม่ทราบเรื่องว่าจะบวช

ท่านถั่วทอด
ข้อความท่านลึกซึ้ง อ่านไทย แปลเป็นไทย ลึกซึ้งดีครับ
ขอขอบคุณมากๆทั้งสองท่านครับที่แนะนำมา จะพยายาม


โดย : รัฐชัย (เติ้ง)
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 15 : 32 ]


ทำไมไม่บวช.................
เพราะบวชแล้วอาจต้องติดใจในความสุข...

ความสุขที่เป็นคำตอบของชั่วชีวิต..............
เพราะอาจสงสัยว่าเพียงโกนหัวห่มผ้าเหลือง

เหตุใดชาวบ้านต่างก้มกราบ..หญิงชราน้ำตาคลอ
เพราะอาจมีงานมาแย่งชีวิตไปจากการบวช

งานทางลบที่เป็นเส้นขนานกับทางบากในการบวช
แล้วอะไรเป็นปัญหาให้ต้องใคร่ครวญว่า..........

ทำไมไม่บวช.......................

แล้วสิ่งนั่นอยู่ที่ใด.......อยู่ที่ใจหรืออยู่ที่งาน/เงิน

ทำไมต้องบวช........................


โดย : กระบี่ไล่ล่า ////
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 15 : 59 ]

ทำไม? ต้องบวช
ทำไม?ต้องเรียน
ทำไม?ต้องอ่าน
ทำไม?ต้องเขียน
ทำไม?ต้องตอบ
ทำไม?ต้องถาม

ทำไม? เพื่ออะไร? เพื่อใคร?

โดย : วาสิน ไทยแท้
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 19 : 4 ]

เรา เรียนรู้ เพื่อ ความอยู่รอด และ เรียนรู้เพื่อตอบสนองความต้องการ หรือ ความกระหายใคร่อยาก หรือ กิเลส นั่นเอง
การบวชอาจกระทำเพื่อแสดงความกตัญญูต่อ ผู้มีพระคุณทั้งหลาย ทั้งปวง และยังถือเป็นงานรวมญาติอีกด้วย ครับ

ยังมีเหตุผลอื่นอีกมากมาย ลองไปหาเพิ่มเติมดู

โดย : กระเทยเดียวดาย
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 20 : 19 ]

เรียนกว่าจะผ่าน กว่าจะจบยากสุดๆ
พ่อส่งหนังสือ "มนต์พิธี "ให้ท่อง ให้อ่าน บทสวดภาษาบาลี ออกเสียงยาก
ไม่เข้าใจ ในความรู้สึกว่าพ่อ
ทุกวันนี้ก็รู้ว่า
อะไรดี อะไรไม่ดี
อะไรไม่ดี ก็ ไม่ทำ

รักพ่อหรือไม่ คำตอบคือรัก

อยู่กับพ่อคนเดียว ที่ไม่มีแม่เมื่ออายุ6ขวบปี
ทุกวันนี้ไม่เคยทำอะไรเสียหาย หรือ ทำให้พ่อผิดหวัง
เสร็จเรียนอยากอยู่ใกล้ แต่ทำไม ต้องให้ไปบวช
บวชแล้วได้อะไร
นอนหอ มา4ปี
ปีนี้อยากนอนที่บ้าน อยู่ใกล้พ่อ พ่อกับให้ไปนอนวัด
ผมรักพ่อ


โดย : รัฐชัย (เติ้ง)
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 20 : 38 ]

ถ้าจะทำอะไรสักอย่างเพื่อให้พ่อสุขใจ
ถ้าเราสามารถทำได้โดยไม่เดือดร้อนใคร
และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

ถามว่า
อยากทำให้พ่อมีความสุขมั้ย
เหนือบ่ากว่าแรงมั้ย
เราจะได้อะไรเป็นเรื่องรอง

แต่เชื่อเถอะ
พ่อมองป็นเรื่องใหญ่
โชคดีแล้วที่มีพ่อแบบนี้


โดย : เบิกบาน
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 21 : 46 ]

พ่อก็ย่อมมีเหตุผล ท่านมีกุศโลบายของท่าน ถ้าสิ่งนั้นทำให้ท่านได้สบายใจ ถือเป็นแสดงออกถึงความกตัญญูกตเวทิตา ก็ไม่น่าจะเสียหาย ไม่ต้องเข้าใจไปเสียทุกเรื่องก็ได้ บางเรื่องบางราวจะเข้าใจได้เองทีหลัง แต่เชื่อเถอะทั้งหลายทั้งปวงก็เพื่อลูก ฝากความระลึกถึงพ่อด้วย หลานเติ้ง...

โดย : งูเขียว หางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 22 : 47 ]

ท่านพี่เติ้ง*กว่าจะเรียนจบมาได้ ท่องมนต์พิธีไม่ยากเกินความสามารถหรอก จริงไหม?
ส่วนผีนั้นไม่ต้องกลัว ข้าน้อยเคยไปนอนวัดอยู่บ้าง ไม่เคยเห็นผีเลย(เคยได้ยินแต่เสียง) ถ้าเจอก็แผ่เมตตาให้ซะ ถ้าไม่ได้ไปทำผิดที่ไหน รับรองผีไม่ทำอะไรเรา ถ้าจะมาหาก็มาขอส่วนบุญกุศลเท่านั้นแหละ
การบวชเป็นโอกาสดีจะได้ศึกษาด้านธรรมะ ไม่ต้องมีอะไรมาวุ่นวายมากนัก รู้จักอดทน(กับความไม่สะดวกสบายบางอย่าง)ในตอนแรกจนกระทั่งมีความสุขกับทุกสิ่งต่อไป(และไม่เห็นว่าจะมีอะไรไม่สะดวกสบายอีกแล้ว)
นี่ไม่ต้องพูดถึงว่าได้บุญอย่างไร
ก็รู้จักอะไรผิดอะไรถูก ไม่ได้ชั่วไม่ได้เลวอะไร จะบวชทำไม จริงไหม?
ว่าแต่คนจะบวชนี่ต้องเป็นคนไม่รู้จักผิดถูกหรือ? ..วัดไม่ใช่โรงเรียนดัดสันดานนะคะ555+
ในสมัยก่อนคนจะบวชก็มีแต่คนดีๆรู้จักอะไรผิดอะไรถูกทั้งนั้น
พล่ามมานี่มิได้เจตนาชักจูงแต่อย่างใด(แล้วอะไรเรียกว่าชักจูง?อิอิ)
ควรบวชไม่ควรบวช ก็แล้วแต่ท่านพี่*จะพิจารณาเอาเอง
(ยอม)บวชทำไม?และ ทำไมไม่(ยอม)บวช?
หนังสือที่ท่านมะอึก*แนะนำมานั้น...ข้าพเจ้าเชื่อว่าหากท่านอ่านจบ...ไม่ว่าจะบวชหรือไม่..ท่านพี่*น่าจะมีคำว่ากล่าวกับพ่อของท่านแล้วล่ะ

โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 13 มี.ค. ปี 2007 [ 23 : 7 ]


ลองดูมุมมองของพ่อนะ
.... ลูกเรียนจบระดับหนึ่ง..ถ้าไม่เรียนต่อ
.... ก้อ คงได้งานทำ
.... จึงถือเอาช่วงเวลานี้..ซึ่งเป็นช่วงต่อชีวิตจากขั้นหนึ่งสู่อีกขั้นหนึ่ง
.... ได้บวชเรียนเสียก่อน
.... วันข้างหน้าเป็นอย่างไร..จะทำอะไรต่อ..ก้อย่อมสบายใจ
.... พ่อได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว

* ท่านเติ้ง...เป็นลูกที่ดี.( จากการบอกเล่าของท่าน )
.... ได้มาอยู่กับพ่อ.ไม่ใช่ยาก..มีเวลาอีกมาก

** คิดอะไรอยู่รึนี่

โดย : ศิริศุภา
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ 8 : 19 ]

ท่านหนึ่งกล่าวไว้

คฤหัสถ์ชน ญาติโยมทั่วไปเขาประกอบอาชีพการงานด้วยความยากลำบาก เพื่อให้ได้มามาซึ่งวัตถุข้าวของเงินทองมาเลี้ยงครอบครัวลูกหลานของตน แม้จะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอย่างไรเขาก็ต้องต่อสู้ ขณะเดียวกันเขาก็อยากได้บุญได้กุศลด้วย จึงพยายามเสียสละทำบุญ ลุกขึ้นแต่เช้า หุงหาอาหารอย่างดีคอยใส่บาตร ก่อนใส่ เขายกอาหารขึ้นท่วมหัวแล้วตั้งจิตอธิษฐาน ครั้นใส่แล้วก็ถอยไปไปย่อตัวยกมือไหว้อีกครั้งหนึ่ง ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพื่อต้องการบุญต้องการกุศลจากเรา.....
หากท่านเห็นประโยชน์จากการบวชและบวชอย่างเต็มใจ...ก็จงบวชเถิด

แต่ถ้ายังไม่เห็นประโยชน์ใดๆจากการบวชและยังไม่พร้อมไม่เต็มใจ...ท่านอย่าได้ตัดสินใจบวชไป และผู้เป็นพ่อก็ไม่ควรไปบังคับด้วยครับ

ตอบเหมือนกำปั้นทุบดิน...แต่มาจากใจจริงๆครับ เกรง

โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ 12 : 55 ]

ตอบเหมือนกำปั้นทุบดิน...แต่มาจากใจจริงๆครับ...

อย่างไรก็ตาม...ให้นึกว่าเป็นแค่ความคิดเห็นหนึ่งนะครับ

ที่สุด....คงอยู่ที่ตัวท่านเอง

คารวะ

โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ 12 : 59 ]

แชร์ประสพการ ตอนบวช

สิ่งที่ท่านจะได้รับ คือ การที่ โยม พ่อ โยมแม่ ก้มลงกราบท่าน ในขณะที่เป็นพระ (ผมไม่สามารถ บรรยาย ความรู้สึกตอนนั้นได้)

ขณะ บิณฑบาต ท่านจะพบ คน เฒ่า คนแก่ อายุ บางครั้ง เกือบร้อยปี ตักบาตรให้ท่าน ด้วยมือ อันสั่นเทา แล้ว ยอบกาย ลงไหว้ ท่าน(อาจเป็นผ้าเหลือง ที่ห่อหุ้มท่านอยู่ แล้ว อธิษฐาน พึมพำ ริมฝีปากสั่นเทา) 3 เดือน ที่ท่านอยู่ใน เพศบรรพชิต ท่านจะได้ ประสบการณ์

โดย : วาสิน ไทยแท้
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ 20 : 26 ]

"บวชทำไม"

เออ..!! บวชทำไม

ยาตราเข้าไปหาคำตอบด้วยตนเอง....ในร่มกาสาวพักตร์

เพิ่อนชวน...ก็คิด
สหายชวน...ก็คิด
พ่อจะรอประเคน....คิดหนักเหลือเกิน
พ่อยังอยู่รอจะประเคน ..........

โดย : ห่านหิมาลัย
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 15 มี.ค. ปี 2007 [ 20 : 31 ]

การบวชคืออะไร ?
พุทธทาสภิกขุ
เมื่อมีปัญหาขึ้นมาว่า การบวช คืออะไร ? ดังนี้แล้ว ทางที่ดีที่สุดควรจะถือเอาใจความตัวพยัญชนะคำว่า “บวช“ นั่นเอง คำว่า “บวช“ เป็นภาษาไทย ซึ่งถอดรูปมาจากคำในภาษาบาลีว่า ปพฺพชฺชา
คำว่า “ปพฺพชฺชา“ นี้ มีรากศัพท์ คือ ป + วช : ป แปลว่า ทั่วหรือสิ้นเชิง
วช แปลว่า ไป หรือเว้น
คำว่า ป + วช จึงแปลว่า ไปโดยสิ้นเชิง หรือ เว้นโดยสิ้นเชิง
ที่ว่า “ไปโดยสิ้นเชิง“ นั้นหมายถึง ไปจากความเป็นฆราวาส คือ จากการครองเรือนไปสู่ความเป็นบรรพชิต คือ ผู้ไม่ครองเรือนโดยสิ้นเชิง โวหารที่สูงไปกว่านั้น ท่านเรียกว่า ไปจากโลกโดยสิ้นเชิง ซึ่งหมายความว่า ละเสียจากวิสัยที่ชาวโลกเขามีกัน เป็นกันโดยสิ้นเชิง นั่นเอง
คำว่า "ไปจากความเป็นฆราาส" นี้หมายความว่า ไปจากบ้านเรือน ซึ่งหมายถึง
การสละความมีทรัพย์สมบัติ
การสละวงศ์ญาติทั้งหลาย
การเลิกละการนุ่งห่มอย่างฆราวาส
เลิกละการกินอยู่อย่างฆราวาส
เลิกละการใช้สอยอย่างฆราวาส
เลิกละอาการกิริยาวาจาอย่างฆราวาส
เลิกละความรู้สึกนึกคิดอย่างฆราวาสสิ้นเชิง
ดังนี้ จึงจะเรียกว่า ไปหมดจากความเป็นฆราวาส โดยสิ้นเชิง หรือไปจากโลกโดยสิ้นเชิง
ข้อที่ว่า “ สละความมีทรัพย์สมบัติ “ นั้น หมายถึง การยอมรับดำเนินชีวิตชนิดที่ไม่ต้องมีทรัพย์สมบัติ ไปมีชีวิตอยู่ด้วยเครื่องอาศัยเลี้ยงชีวิต ตามแต่จะมีผู้ศรัทธาหรือตามแต่จะหาได้มาบริโภคด้วยสิทธิอันชอบธรรมของนักบวชอันจะได้กล่าวถึงข้างหน้า ทรัพย์สมบัติทั้งหลายเหล่าโน้น เป็นของที่ฆราวาสผู้ไม่มีสิทธิอันชอบธรรมในอันที่จะบริโภคสิ่งของอันเขาถวายด้วยศรัทธา จึงไม่มีความจำเป็นอันใดสำหรับบรรชิตผู้ตั้งหน้าแสวงหาคุณอันสูงโดยแท้จริง

ข้อที่ว่า “ สละวงศ์ญาติทั้งหลาย “ นั้นหมายถึงไม่มีความอาลัยในหมู่ญาติอันเป็นเหตุให้ต้องเกี่ยวข้องหรือสงเคราะห์กันอย่างชาวโลกเขาทำกัน บางคนยังต้องติดกับหมู่ญาติ เพราะเห็นแก่ปากท้อง ในเรื่องอาหารการกินและอื่น ๆ จนไม่มีโอกาสได้รับความเป็นอิสระโปร่งโล่งของบรรพชา
ในบาลีที่กล่าวถึงการบวช มีการย้ำถึงการสละวงศ์ญาติอยู่ทั่วๆ ไป และอยู่ในรูปพระพุทธภาษิตโดยตรง นักบวชบางประเภทในสมัยพุทธกาล สมาทานการไม่ไปเยี่ยมบ้านของตนจนตลอดชีวิตก็ยังมี แต่ในพุทธศาสนา เรามุ่งเอาแต่เพียงการสละความอาลัยในหมู่ญาติ ชนิดที่เป็นความรู้สึกของฆราวาสทั่วไปนั่นเอง

ข้อที่ว่า “ เว้นการนุ่งหุ่มอย่างฆราวาส “ นั้น ย่อม ๆ เห็นกันอยู่แล้วว่า หมายความถึงอะไร แต่ขอให้ถือเอาใจความสำคัญให้ได้ว่า ไม่ใช้เครื่องนุ่งห่มด้วยความมัวเมาในความงาม หรือความนิ่มนวลทางสัมผัสของสิ่งที่ใช้นุ่งห่ม ซึ่งหมายความว่า แม้จะใช้จีวรอย่างบรรพชิตแล้ว แต่ถ้ามุ่งไปในทางสวยงาม หรือความนิ่มนวลทางสัมผัสเป็นต้นแล้ว ก็ยังมีความหมายว่า ใช้เครื่องนุ่งห่มอย่างฆราวาส ทั้งที่กำลังห่มจีวรอยู่นั่นเอง

ข้อที่ว่า “ เว้นจากการกินอยู่อย่างฆราวาส “ นั้น มิได้หมายแต่เพียงว่า เว้นการฉันในเวลาวิกาลหรือเว้นอาหารบางชนิดที่พระเณรไม่ควรฉันเป็นต้น เพียงเท่านี้ก็หามิได้ใจความสำคัญนั้นอยู่ที่ว่าพวกฆราวาสกินเพื่อความเอร็ดอร่อย กินเพื่อความสนุกสนานเฮฮากินจุบกินจิบพิถีพิถันตามวิสัยของฆราวาสผู้เอาแต่การตามใจตัวเองเป็นที่ตั้งผู้บวชแล้วจะต้องเว้นจากการกินอย่างฆราวาสนี้โดยเด็ดขาด จะฉันด้วยความรู้สึกเพียงแต่ว่า นี้เป็นอาหารที่ฉันเพียงเพื่อยังอัตตภาพนี้ให้เป็นไปได้พอสะดวกสบายพอเหมาะสมแก่การที่จะปฏิบัติธรรมวินัยอันเป็นไป เพื่อออกจากทุกข์โดยประการทั้งปวง
โดยสรุปแล้ว ฉันอยู่ด้วยการระลึกถึงพระพุทธภาษิตของพระพุทธองค์ ซึ่งเราถือว่าเป็นพระพุทธบิดา อันได้ตรัสไว้ว่า “ พวกเธอ จงฉันบิณฑบาตสักว่าเหมือนกับน้ำมันสำหรับหยอดเพลาเกวียนหรือเหมือนกับมารดาบิดาซึ่งหลงทางกลางทะเลทราย ต้องจำใจกินเนื้อบุตรของตน ที่ตายแล้วในกลางทะเลทราย เพื่อประทังชีวิตของตนเองฉันนั้น “
กิริยาดังกล่าวนี้ คือ การเลิกละจากการกินอยู่อย่างฆราวาสโดยสิ้นเชิง

ข้อที่ว่า “ เลิกละการใช้สอยอย่างฆราวาส “ นั้น หมายถึง ไม่ใช้สอยที่อยู่อาศัยและเครื่องใช้สอยมีภาชนะเป็นต้น โดยทำนองที่ฆราวาสเขาใช้กัน คือเพื่ออยู่อย่างสำรวย เพื่ออยู่อย่างสนุกสนานในทางตามใจตัวเอง หรือเพื่อโอ้อวดกันในทางสวยงามและมีมากเป็นต้น นี้เรียกว่า ไปจากฆราวาสโดยสิ้นเชิง ในด้านการใช้สอยเครื่องใช้สอย

ข้อที่ว่า “ ละขาดจากกิริยาวาจาอย่างฆราวาส “ นั้น หมายถึง ฆราวาสย่อมมีกิริยาวาจาอันเป็นไปตามใจกิเลส ตัณหา ตามความสะดวกสบาย โดยปราศจากการควบคุม เพราะมุ่งแสวงแต่ความสนุกสนาน เพลิดเพลินจากการตามใจตัวเองอย่างเดียว ผู้บวชแล้ว จะต้องมีกิริยาวาจาอย่างสมณะ ในบทว่า
“ กิริยาวาจาใด ๆ เป็นของแห่งสมณะ เราจักประพฤติตนให้เป็นไปด้วยกิริยาวาจาอาการนั้น ๆ “ ผู้บวชแล้วลืมตัวในเรื่องนี้ ย่อมมีกิริยาวาจาที่คล้ายฆราวาสอยู่ทุกอิริยาบถ เมื่อมีมิตรสหายที่เป็นฆราวาสมาหา ย่อมทำการต้อนรับเหมือนอย่างที่เคยกระทำต่อกันในครั้งเป็นฆราวาส ในบางรายถึงกับกอดคอกันก็มี หรือนั่งเข่าทับก่ายกันก็มี กิริยาทางกายและวาจาเหล่านี้ พราะผู้พระภาคเจ้าไม่ทรงถือว่าเป็นอาการของสมณะเลย แม้กิริยาวาจาอื่น ๆ ซึ่งเป็นของฆราวาสซึ่งมีอยู่มากมายนั้น ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ผู้บวชแล้วจะต้องละขาดด้วยสติสัมปชัญญะอย่างยิ่ง

ข้อที่ว่า “ เว้นจากความรู้สึกคิดนึกอย่างฆราวาสโดยสิ้นเชิง “ หมายความว่า พวกฆราวาสตามปรกติ มีความรู้สึกคิดนึกไปในทางเหย้าเรือน คิดนึกไปในทางกามคุณ ชอบปล่อยจิตให้ไหลไปในความคิดนึกทางกามารมณ์อยู่เป็นประจำ เมื่อความรู้สึกคิดนึกทางกามคุณเกิดขึ้น ย่อมไม่ประสงค์ที่จักหักห้าม แต่กลับจะพอใจ ปล่อยให้จิตใจไหลไปตามแนวนั้น ๆ ให้มากยิ่งขึ้นไปเสียอีก เพราะเป็นความเพลิดเพลิน นี้เรียกว่า ความรู้สึกคิดนึกอย่างฆราวาส
ผู้บวชแล้วจะต้องละความรู้สึกคิดนึกชนิดนั้นโดยเด็ดขาด ด้วยสติสัมปชัญญะอย่างยิ่ง คอยควบคุมกระแสแห่งความคิดนึกให้ไหลไปในทางของบรรพชิตโดยส่วนเดียว นี้เรียกว่า ละความรู้สึกคิดนึกอย่างฆราวาสโดยสิ้นเชิง

การละทรัพย์สมบัติ การละวงศ์ญาติ การละการนุ่งห่มอย่างฆราวาส การละการกินอยู่อย่างฆราวาส การละการใช้สอยอย่างฆราวาส การละกิริยาอาการทางกายวาจาอย่างฆราวาส และการละความรู้สึกคิดนึกอย่างฆราวาส ทั้งหมดรวมกันแล้วได้ในคำสรุปสั้น ๆ ว่า “ ไปหมดจากความเป็นฆราวาส “ เต็มตามความหมายของพยัญชนะที่ว่า “ ป+ วช “ หรือเป็นภาษาบาลีอย่างเต็มรูปว่า "ปพฺพชฺชา" นั่นเอง นี้คือความหมายของคำว่า “ บวช “ ในส่วนที่ว่า “ ไปหมด “ คือไปหมดจากความเป็นผู้ครองเรือนหรือเพศฆราวาสนั่นเอง

ส่วนความหมายของคำว่า “ บวช “ ที่ว่า “ เว้นหมด “ นั้น อธิบายว่าเมื่อบวชเป็นบรรพชิตแล้ว จักต้องเว้นสิ่งซึ่งควรเว้น ตามที่พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้อย่างไรนั้นโดยสิ้นเชิง ข้อนี้ผู้บวชแล้วย่อมจะได้รับการศึกษาธรรมวินัยจนรู้ว่าอะไรเป็นสิ่งควรเว้นหรือควรละทั้งในส่วนวินัยและทั้งในส่วนธรรมะ แล้วตนก็จะพยายามเว้นสิ่งที่ควรเว้นนั้นโดยสิ้นเชิงโดยอาศัยกำลังใจที่ได้รับมาจากการระลึกถึงอยู่เสมอว่าบวชนี้เราบวชเองการปฏิญาณในการบวชนี้ได้ทำในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์และโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์และการบวชที่มีอานิสงส์อันสมบูรณ์นั้น เป็นความหวังอย่างยิ่งของมารดาบิดาและเราผู้มีความเป็นมนุษย์อันถูกต้องนั้นจักต้องประพฤติปฏิบัติตนให้เจริญงอกงาม ก้าวหน้าขึ้นไปสู่ความสูง หรือยอดสุดของความเป็นมนุษย์อยู่เสมอไป จึงจะสมกัน เมื่อระลึกได้ดังนี้ ก็มีกำลังใจที่จะละเว้นสิ่งที่ควรละเว้นได้โดยหมดจดสิ้นเชิง ตามระเบียบวินัยอย่างครบถ้วน
นี้คือความหมายของคำว่า “ บวช “ ในส่วนที่ว่า “ เว้นหมด “
เมื่อรวมความหมายของคำว่า “ ไปหมด “ และคำว่า “ เว้นหมด “ เข้าด้วยกัน ก็เป็นความหมายที่แสดงอยู่ในตัวเองอย่างครบถ้วนแล้วว่า ตัวลักษณะแห่งการบวชที่จริงนั้นคืออะไร ?

- พุทธทาสภิกขุ -



โดย : อินทรีย์เดี่ยวทรนง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 37 ]

อานิสงส์ของการบวช คืออะไร ?
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อกล่าวถึงผลหรืออานิสงส์ของการบวชแล้วผู้บวชควรจะทำในใจถึงผลของการบวชให้กว้างออกไปเป็น3 ประการ เป็นอย่างน้อย อานิสงส์ของการบวชนั้นย่อมมีมากมายกว้างขวางเหลือที่จะกล่าวให้ครบถ้วนเป็นรายละเอียดได้แต่เราอาจจะประมวลเข้าด้วยกัน แล้วจำแนกออกเป็นประเภทใหญ่ ๆ ได้ 3 ประเภท กล่าวคือ

อานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ ตัวผู้บวชเอง
อานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ ผู้อื่น มีมารดา บิดาที่เป็นประธาน
อานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ พระศาสนา

รวมเป็น 3 ประการด้วยกัน ดังนี้
สำหรับ อานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ตัวผู้บวชเองนั้น โดยส่วนใหญ่ ย่อมหมายถึงการพ้นไปจากการเผาผลาญของไฟกิเลสและไฟทุกข์ หรือที่เรียกว่า “ นิพพาน “ นี้เป็นที่ตั้ง หากไม่ได้ถึงนั้น ก็ย่อมได้รองลงมาในอันดับที่รองลงมา คือ มีไฟกิเลส และไฟทุกข์เผาผลาญแต่เพียงเบาบาง แล้วแต่ว่าตนจะสามารถประพฤติปฏิบัติธรรมวินัยได้ดีเพียงไร นี้กล่าวสำหรับผู้บวชตลอดไป
ส่วนผู้ที่บวชเฉพาะกาลชั่วคราว ตามขนบะรรมเนียมประเพณีของบางประเทศนั้น ย่อมได้ผลโดยสรุปคือ จักได้เรียนรู้ศาสนาที่ตนนับถือได้อย่างใกล้ชิด จักได้ลองชิมการปฏิบัติธรรมะเป็นเครื่องพ้นทุกข์ดู เท่าที่ตนจะปฏิบัติได้ และในที่สุดจักได้กลับออกมาเป็นคนที่ดีกว่าเก่า เหมาะสมที่จะเป็นผู้นำในครอบครัว
ทั้งหมดนี้เรียกว่า อานิสงส์ที่ผู้นั้นจะพึงได้รับ เฉพาะตนและตนจะต้องทำให้ได้รับจริง ๆ อย่าให้เสียทีที่ได้บวชเลย

สำหรับอานิสงส์ที่ได้พึงได้แก่ผู้อื่น มีมารดาบิดาเป็นต้นนั้น ข้อนี้ย่อมหมายถึงการมุ่งตอบแทนบุญคุณของผู้มีบุญคุณ เป็นที่ตั้ง มีมารดาบิดาเป็นประธานของบุคคลเหล่านั้น ๆ คนเราพอสักว่าเกิดมาในขณะนั้น ยังไม่ทันจะลืมตาดูโลกได้ก็เป็นหนี้บุญคุณแก่คนทั้งหลาย อย่างมากมายเหลือที่จะกล่าวได้เสียแล้ว สำหรับมารดาบิดานั้นไม่ต้องกล่าวเพราะว่าท่านมีบุญคุณเหนือเศียรเกล้าของบุตรเพียงไรนั้น ย่อมเป็นที่ประจักษ์กันดีแล้ว
ส่วนที่ว่า “ เป็นหนี้บุญคุณผู้อื่นอีกมากมายเสียตั้งแต่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก “ นั้น ข้อนี้หมายความว่า พอเด็กคลอดออกมาก็ต้องอาศัยสติปัญญาวิชาความรู้ของผู้ที่เป็นแพทย์ เป็นหมอ ของผู้ที่รู้จักคิดรู้จักทำเครื่องนุ่งห่มขึ้นในโลก และของผู้ที่ทำการช่วยเหลือแวดล้อมทุกอย่างทุกประการโดยไม่รู้สึกตัว จนอาจจะสรุปได้ว่า พอเกิดมาก็เป็นหนี้บุญคุณคนทั้งโลกทีเดียว
เพราะฉะนั้นจึงเป็นหน้าที่ของคนดี ที่จะต้องตอบแทนบุญคุณของผู้มีบุญคุณทั้งหลาย ซึ่งมีมารดาบิดาเป็นประธาน
ในการตอบแทนบุญคุณนั้น บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ได้กล่าวไว้ว่า ไม่มีอะไรที่จะตอบแทนดียิ่งไปกว่าการทำให้ผู้มีบุญคุณนั้น ๆ ได้รับความดี ความงามอันสูงสุด สำหรับความดีความงามอันสูงสุดนั้น ก็ไม่มีอะไรยิ่งไปกว่า การได้พ้นไปจากความทุกข์ หรือพ้นไปจากการถูกเผาผลาญของไฟกิเลสและไฟทุกข์
เพราะเหตุฉะนี้แหละ บุตรที่จะต้องตอบแทนมารดาบิดาจักต้องสำนึกถึงการทำให้มารดาบิดาเป็นต้นนั้น ได้รับความดีความงามเป็นความพ้นทุกข์ก่อนสิ่งอื่นใดทั้งสิ้นท่านผู้รู้ได้กล่าวเปรียบความข้อนี้ไว้ว่าแม้หากจะทำได้ถึงกับว่าให้มารดาบิดาทั้งสองอยู่บนบ่าของบุตร แล้วฟูมฟักรักษามารดาบิดานั้น ไม่ให้อนาทรร้อนใจด้วยการกินอยู่เป็นต้น บนบ่าโดยไม่ต้องลงสู่พื้นดินเลย เป็นเวลาตลอดกัปป์ตลอดกัลป์ ก็ยังหาจัดว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณมารดาบิดา ได้เพียงพอหรือเหมาะสมกันไม่ แต่ท่านได้กล่าวไว้สืบไปว่า ถ้าหากบุตรคนใดได้ทำมารดาบิดา ที่เป็นมิจฉาทิฏฐิ หรือว่าทำมารดาบิดาที่เป็นสัมมาทิฏฐิ ให้เป็นสัมมาทิฏฐิยิ่งขึ้น จนถึงกับออกจากทุกข์ได้หมดจนสิ้นเชิง นี้แหละ ก็คือการตอบแทนบุญคุณของมารดาบิดาได้อย่างสมกัน
เราจึงเห็นได้ชัดว่า โอกาสแห่งการตอบแทนบุญคุณของมารดาบิดานั้น นับว่ามีมากที่สุดในการบวช คือว่าด้วยการบวชนั้น จักทำให้มารดาบิดาเป็นต้นนั้น มีศรัทธามั่นคงในพระพุทธศาสนายิ่งขึ้น ได้เป็นผู้ใกล้ชิด หรือเป็นญาติในพระศาสนายิ่งขึ้น ได้ใกล้ชิดการประพฤติปฏิบัติธรรมวินัยยิ่งขึ้นได้มีความรู้ความเข้าใจในธรรมอันลึกซึ้งยิ่งขึ้นหรืออย่างน้อยที่สุดก็เป็นผู้มั่นคงไม่หวั่นไหวในพระรัตนตรัย จนเป็นที่รับประกันได้ว่า ไม่มีทางที่จะตกไปสู่อบายได้เลย ดังนี้เป็นต้น
จึงนับว่า การบวชที่ถูกต้องนี้เป็นโอกาสที่จะตอบแทนบุญคุณมารดาบิดาได้จริง ๆ แต่ทั้งนี้ ย่อมหมายถึงว่า ผู้นั้นจะต้องบวชจริง ศึกษาเล่าเรียนจริง ประพฤติปฏิบัติจริง ๆ ได้รับผลแห่งพรหมจรรย์นี้จริง ๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาสอนผู้อื่นจริง ๆ ล้วนแต่เป็นการทำจริงไปทั้งหมดดังนี้ จึงจะมีผลเป็นการตอบแทนบุญคุณมารดาบิดาเป็นต้น อันเป็นที่รักที่เคารพจริงอย่างเหมาะสมกันได้
ขอให้ผู้บวชแล้วทั้งหลาย จงอ้างเอาคุณมารดาบิดาเป็นที่ตั้ง โดยมีความสำนึกว่า ท่านเหล่านั้นได้มีบุญคุณแก่เรามาก่อนแล้ว เป็นฝ่ายที่ทำแก่เราก่อน เรากำลังเป็นหนี้บุญคุณของท่านอยู่แล้ว แล้วตั้งอกตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมวินัย ด้วยการทำจริง ดังกล่าวมา ให้เป็นการตอบแทนบุญคุณมารดาบิดาอย่างเหมาะสมกัน อย่าให้เป็นขบถหรือหลอกลวงต่อความหวังของมารดาบิดาแต่ประการใดเลย อันนี้แลเรียกว่า อานิสงส์ของการบวชที่จะพึงได้แก่ผู้มีบุญคุณทั้งหลาย มีมารดาบิดาเป็นต้น

สำหรับอานิสงส์อันจะพึงได้แก่พระศาสนาเอง เป็นประการสุดท้ายนั้น ข้อนี้หมายความว่า แม้พระศาสนาก็เป็นสิ่งที่มีปัจจัยปรุงแต่ง อาจจะเสื่อมสูญไปได้ ถ้าหากไม่มีการปรุงแต่งสืบต่ออายุเอาไว้
เพราะฉะนั้น การบวชของพวกเรา จึงมีความมุ่งหมายให้เป็นการสืบอายุพระศาสนาไปด้วยอีกส่วนหนึ่ งเราที่ได้บวชนี้ก็เพราะมีพระพุทธศาสนา ถ้าหากไม่มีพระศาสนา เราจะบวชได้อย่างไร เป็นสิ่งที่เข้าใจกันได้อยู่ดีแล้ว บุญคุณของพระศาสนานั้นเองที่ทำให้เราได้บวช เพราะฉะนั้นเราจักตอบแทนคุณของพระศาสนา
ถ้ากล่าวให้ยืดออกไปกว่านี้อีก คือ เราต้องรำลึกถึงคุณอุปัชฌาย์อาจารย์ ที่ได้สืบอายุพระศาสนากันมาเป็นลำดับ ๆ นับตั้งแต่สมัยพุทธกาลมาจนถึงบัดนี้ จนทำให้เราได้บวช เราต้องสำนึกถึงบุญคุณของอุปัชฌาย์อาจารย์เหล่านั้น ซึ่งแต่ละท่านล้วนแต่หวังว่า เราผู้เป็นลูกศิษย์ชั้นหลัง ๆ จักช่วยกันสืบอายุพระศาสนาให้เป็นช่วง ๆ รับมอบกันไปอย่าให้ขาดสายได้ นี้เป็นเหตุให้เราต้องคิดตอบแทนคุณอุปัชฌาย์อาจารย์เหล่านั้น ด้วยการสืบอายุพระศาสนาไว้ให้ได้จริง ๆ ถ้าจะกล่าวให้ยืดออกไปกว่านั้นอีก เราจะต้องรำลึกถึงพระคุณของพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นต้นกำเนิดของพระศาสนา ในข้อที่พระองค์ได้ทรงเสียสละ ไม่เห็นแก่ความเหนื่อยยากลำบากในการประดิษฐานพระศาสนาซึ่งเมื่อเราได้ศึกษาประวัติอันประเสริฐของพระองค์แล้วเราจะเห็นได้ว่าพระองค์ทรงบากบั่นในการประดิษฐานและเผยแพร่พระศาสนานี้ จนถ้าจะกล่าวโดยโวหารธรรมดาก็กล่าวได้ว่า “ ตายคาที่บนแผ่นดินกลางทางเดิน ที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่ง “ ไม่ได้ตายบนกุฏิเหมือนเราท่านทั้งหลายโดยมาก

สรุปข้อความนี้ว่า พระองค์ทรงมีความพยายามและความหวังอย่างยิ่ง ที่จะประดิษฐานพระศาสนาของพระองค์ให้มั่นคงอยู่ในโลกนี้เพื่อเป็นประโยชน์แก่สัตว์ทั้งหลายรวมทั้งพวกเราด้วย เพราะเหตุฉะนั้นแหละเราจะต้องบากบั่นในการสืบอายุพระศาสนา ให้สมกับตัวอย่างที่พระองค์ได้ทรงกระทำไว้และให้สมกับบุญคุณอันใหญ่หลวงที่พระองค์ทรงกระทำไว้แก่สัตว์ทั้งหลายรวมทั้งพวกเราด้วย เพื่อจะให้เป็นการสืบอายุพระศาสนาได้สมจริงนั้น ย่อมมีอยู่แต่ทางเดียวเท่านั้น คือ
เราจะต้องบวชจริง ศึกษาเล่าเรียนจริง ประพฤติปฏิบัติจริงให้ได้รับผลของพรหมจรรย์นี้จริง แล้วพยายามสั่งสอนผู้อื่นต่อกันไปจริง จึงจะเป็นการสืบอายุพระศาสนาเป็นเครื่องบูชาตอบแทนพระคุณของพระองค์ได้จริง
เพราะฉะนั้น เราทั้งหลายควรจะรำลึกถึงพระคุณของพระผู้มีพระภาคเจ้า ถึงพระคุณของอุปัชฌาย์อาจารย์ ที่ได้สืบอายุพระศาสนา สืบต่อกันลงมาจนถึงพวกเรา และรำลึกถึงคุณของพระศาสนา ซึ่งเป็นเครื่องบำบัดความทุกข์ของสัตว์ได้จริง แล้วตั้งหน้าตั้งตาตอบแทนคุณพระศาสนา คุณอุปัชฌาย์อาจารย์และคุณพระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยการเรียนจริงปฏิบัติจริงเป็นต้น ดังกล่าวแล้ว
นี้เรียกว่า อานิสงส์ของการบวชอันจะพึงได้แก่ ตัวศาสนาเอง ซึ่งในที่สุดอานิสงส์อันนั้นก็จะแผ่ไปในทุก ๆ โลก ทั้งมนุษยโลกและเทวโลกเป็นเหมือนร่มโพธิ์ร่มไทรที่คุ้มครองสิ่งที่มีชีวิตทั้งหลายให้เยือกเย็นอยู่ภายใต้ร่มเงาของพระศาสนาตลอดกาลนาน

รวมอานิสงส์ ทั้ง 3 ประการเข้าด้วยกัน คือ
อานิสงส์ที่พึงจะได้แก่ ตัวผู้บวชเอง
อานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ ผู้มีบุญคุณทั้งหลาย มีมารดาบิดาเป็นประธาน
และอานิสงส์ที่จะพึงได้แก่ ตัวพระศาสนา
ดังนี้แล้ว ย่อมเห็นได้ว่าเป็นการเพียงพอแล้ว ที่เราจะต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง ด้วยการอดกลั้นอดทนเพื่อให้เกิดการบวชจริง เรียนจริง ปฏิบัติจริง ได้รับผลจริง แล้วสั่งสอนสืบต่อกันไปจริง ซึ่งอาจจะกล่าวได้ด้วยความมั่นใจว่า ไม่มีการกระทำอย่างใดที่จะดียิ่งกว่าการกระทำอันนี้ ซึ่งถือว่าเป็นอานิสงส์ของการบวชที่พวกเราจะพึงได้รับ

โดย : อินทรีย์เดี่ยวทรนง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 38 ]

วัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวช คืออะไร ?
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อกล่าวถึงวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวช ย่อมหมายความว่า เราจะพิจารณากันให้เห็นชัดว่า การบวชนั้นต้องมีที่ตั้งที่อาศัย จึงจะตั้งอยู่ได้ เหมือนกับแผ่นดินเป็นที่ตั้งอาศัยของต้นไม้ทั้งหลายจึงตั้งอยู่ได้
ฉันใดก็ฉันนั้นสำหรับที่ตั้งอาศัยของการบวชนั้น ย่อมกล่าวได้โดยง่ายว่า มีพระรัตนตรัย กล่าวคือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นวัตถุที่ตั้งอาศัย ด้วยเหตุนี้แหละเราจะต้องทำความเข้าใจในพระรัตนตรัย จนเห็นแจ่มแจ้งชัดเจนว่า เป็นวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวชได้อย่างไร ?
พระรัตนตรัย คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ นี้ โดยภายนอกก็ดูเป็นของต่างกัน คือ
พระพุทธเจ้า เป็นผู้ค้นพบธรรมะอันประเสริฐ สำหรับบำบัดทุกข์ทั้งปวงได้สิ้นเชิง บำบัดทุกข์ได้ด้วยพระองค์เองได้หมดจดแล้ว จึงทรงสอนผู้อื่นให้บำบัดทุกข์ตามไปด้วย
ส่วนพระธรรม นั้น คือสิ่งซึ่งพระองค์ทรงค้นพบ และทรงใช้เป็นเครื่องบำบัดทุกข์นั่นเอง มีอยู่ในรูปคำสั่งสอนหรือการศึกษาเล่าเรียน ซึ่งเรียกว่า ปริยัติธรรม บ้าง และอยู่ในรูปของการประพฤติปฏิบัติทางกาย วาจา ใจ ซึ่งเรียกว่า ปฏิบัติธรรมบ้างและอยู่ในรูปแห่งผลของการปฏิบัติ คือ มรรค ผล นิพพาน ซึ่งเรียกว่า ปฏิเวธธรรมบ้าง ทั้งปริยัติธรรม ปฏิบัติธรรม และปฏิเวธธรรมนี้แหละ รวมกันแล้ว คือ พระธรรม
ส่วน พระสงฆ์ นั้น คือ ผู้ที่ได้รับเอาพระธรรมจากพระพุทธเจ้ามาศึกษา และปฏิบัติจนได้รับผลของพระธรรมนั้น กล่าวโดยลักษณะภายนอก พระรัตนตรัยย่อมแตกต่างกันอยู่ดังนี้

แต่เมื่อกล่าวโดย ความหมายอันลึกซึ้งในภายในแล้ว ย่อมจะเห็นได้ว่า เป็นของอย่างเดียวกัน คือ
พระพุทธเจ้า นั้นมีความหมายอันสำคัญ อยู่ที่คุณธรรมอันประเสริฐ ซึ่งมีอยู่ในภายในพระหฤทัยของพระองค์ ซึ่งทำให้พระองค์ได้นามว่า พระพุทธเจ้า คุณธรรมอัน ข้อนี้ก็คือ ความบริสุทธิ์ สะอาดถึงที่สุด ความสว่างไสวแจ่มแจ้งถึงที่สุดและความสงบเย็นเป็นสันติถึงที่สุด ซึ่งมีอยู่ภายในพระองค์นั่นเอง
สำหรับ พระธรรม นั้นเล่าก็มีความหมายอันแท้จริงอยู่ที่คุณสมบัติที่กล่าวแล้วอย่างเดียวกันคือ ปริยัติธรรม ก็เป็นการเรียนเรื่องความสะอาด สว่าง สงบ ให้ถึงที่สุด ปฏิบัติธรรม ก็เป็นการปฏิบัติเพื่อให้ถึงความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุดและตัว ปฏิเวธธรรม ก็คือ ตัวความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุด ที่ได้รับในฐานะเป็นผลของการปฏิบัตินั่นเอง
ฉะนั้น พระธรรมทั้ง 3 ประเภท ก็ไปรวมอยู่ที่ ความสะอาดถึงที่สุด ความสว่างถึงที่สุด และความสงบถึงที่สุด ที่มีอยู่ในพระหฤทัยของพระพุทธเจ้าเช่นเดียวกัน
ส่วนพระสงฆ์ นั้นเล่าย่อมหมายถึงผู้ยอมรับนับถือพระพุทธเจ้า เพราะพระองค์ทรงมีคุณสมบัติคือความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุด จึงได้รับเอาพระธรรม ซึ่งมีคุณสมบัติรวมอยู่ที่ ความสะอาด สว่าง สงบ นั้นมาประพฤติปฏิบัติ เพื่อให้ตัวท่านเองเกิดมีคุณสมบัติเป็นความสะอาด สว่าง สงบ ขึ้นภายในใจของตน อย่างเดียวกับภายในพระหฤทัยของพระพุทธเจ้า

เราจึงเห็นได้ว่า ตัวความสะอาด สว่าง สงบ นั่นแหละ คือตัวแท้หรือหัวใจของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ โดยไม่เพ่งถึงลักษณะภายนอก

เมื่อเรารู้จักพระรัตนตรัย ในลักษณะของความสะอาด สว่าง สงบ เป็นอันเดียวกันดังนี้ เราย่อมเห็นเป็นโอกาสที่การบวชของเรา จะได้มีวัตถุที่ตั้งอาศัยลงที่พระรัตนตรัยได้โดยง่าย กล่าวคือ การมองเห็นชัดว่ายังเป็นโอกาส ยังเป็นฐานะ ที่เราจะเข้าถึงองค์พระรัตนตรัยได้จริง ๆโดยการทำให้ความสะอาด สว่าง สงบ นั้นเกิดขึ้นภายในใจของเราเองและเป็นโอกาสที่พระรัตนตรัยนั้น จะเป็นที่พึ่งให้แก่เราได้จริง ๆ
คือ ความสะอาด สว่าง สงบ ซึ่งเป็นองค์พระรัตนตรัยแท้ อันเราได้ทำให้เกิดขึ้นในหัวใจของเรานั้น ได้เป็นเครื่องดับไฟทุกข์ และดับไฟกิเลสให้แก่เราได้จริง ๆ เพราะฉะนั้นหัวใจของเราผู้บวชแล้ว จึงมีวัตถุที่ตั้ง คือ เข้าถึง พระรัตนตรัยตัวจริงได้ และพระรัตนตรัยนั้น สามารถคุ้มครองปกป้องหัวใจของเราได้ การบวชของเราจึงมีวัตถุที่ตั้ง ที่อาศัยอย่างมั่นคง แล้วเจริญงอกงามในพระพุทธศาสนาเหมือนต้นไม้ที่ได้อาศัยแผ่นดินที่ดี เป็นที่ตั้งแล้วเจริญงอกงามอยู่ ฉันใดก็ฉันนั้น
เพราะฉะนั้น ขอให้เราผู้บวชแล้วทุกคน จงได้ปักใจให้ตั้งอาศัยอยู่ที่พระรัตนตรัย ด้วยการเพ่ง ด้วยการมุ่ง ด้วยการพยายามประพฤติปฏิบัติจนสุดกำลังกาย กำลังใจ เพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยอย่างแท้จริงด้วยการที่ตนมีหัวใจอันประกอบอยู่ด้วยความสะอาด สว่าง สงบ ดังกล่าวมาแล้ว
เราจะเห็นได้ว่า ถ้าการบวชของเราไม่มีวัตถุที่ตั้งอาศัย ไม่มีจุดที่มุ่งหมายสำหรับเป็นที่กำหนดให้แน่วแน่มั่นคงแล้ว การบวชนั้นก็จะกวัดแกว่ง เหมือนวัตถุที่เบาแล้วถูกลมพัด ไม่สามารถจะมีจุดหมายอันแน่นอนได้ การบวชนั้นก็จักเป็นหมันเปล่า ไม่สมประสงค์ทั้งที่เรามีความตั้งใจจริง เพราะฉะนั้นทุกคนจะต้องเข้าใจในวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวชอย่างชัดแจ้ง แล้วปักใจทุ่มเทกำลังกาย กำลังใจ ลงไปทั้งหมดจริง ๆ ก็จะได้ประสบผลของการบวช ได้ครบถ้วนตามความปรารถนา
ความมุ่งหมายของการบวช
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อกล่าวถึงความมุ่งหมายของการบวช ชนิดที่เป็นความมุ่งหมายอันแท้จริงแล้ว พึงทราบว่า หาได้อยู่ที่ขนบธรรมเนียมประเพณีหรืออยู่ที่ความต้องการจะได้อานิสงส์ 3 ประการของการบวชดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้นไม่ ความมุ่งหมายอันแท้จริงนั้น หวังผลพิเศษยิ่งไปกว่านั้น กล่าวคือ ความมุ่งหมายที่จะก่อให้เกิดความเร็วในการบรรลุมรรค ผล นิพพาน นั่นเอง
โดยหลักทั่วไป คนเราอาจจะบรรลุมรรคผล นิพพาน ได้ เพราะการประพฤติธรรมวินัยอันถูกต้องก็จริง แต่ถ้าเป็นอยู่ในเพศฆราวาสย่อมเป็นไปอย่างเฉื่อยชาหรือเถลไถลถึงกับล้มเหลวไปก็ได้ แม้ฆราวาสผู้นั้นจะมีความตั้งอกตั้งใจอย่างรุนแรงเพียงไร ก็ไม่วายที่จะประสบอุปสรรคอันเกิดมาจากความเป็นฆราวาส มีการต้องประกอบอาชีพ หรือถูกรบกวนอย่างอื่น อันเป็นเหตุให้เนิ่นช้าโดยไม่ต้องสงสัย เมื่อมาเป็นอยู่อย่างนักบวช ย่อมปลอดโปร่งจากอุปสรรคเหล่านั้น สามารถประพฤติพรหมจรรย์ให้ก้าวหน้าไปได้โดยรวดเร็ว ประสบผลทันตาเห็น นี้นับว่าความมุ่งหมายที่แท้จริงของการออกบวช อยู่ที่การเป็นไปได้โดยรวดเร็วในการบรรลุผลของการบวชอย่างจำเป็นแท้จริง

สิ่งที่เราจะต้องระมัดระวังต่อไปในเรื่องนี้ก็คือว่า
เมื่อละจากเรือนบวชสู่ความเป็นผู้ไม่มีเรือนแล้ว จำเป็นที่จะต้องมีจิตใจอย่างผู้ไม่มีเรือนจริง ๆ จะต้องละกิริยาอาการตลอดถึงความรู้สึกนึกคิด และการประกอบการงานอย่างฆราวาสโดยสิ้นเชิง ความหนักอกหนักใจอย่างใด ที่เกิดขึ้นเป็นประจำแก่พวกฆราวาสนั้น ไม่ควรจะมีแก่เราผู้บวชแล้ว ความนึกคิดรู้สึกซึ่งเป็นไปในทางสวยงาม สนุกสนาน เอร็ดอร่อย หรือกามารมณ์ ไม่ควรจะมีอยู่ในใจของผู้บวชแล้ว การประกอบการงานซึ่งมีบริกรรมมาก มีความรับผิดชอบผูกพันมาก อันเป็นทางมาแห่งความฟุ้งซ่าน ไม่สงบเป็นต้นเหล่านี้ ก็ไม่ควรจะมีแก่บุคคลผู้บวชแล้ว ถ้าสิ่งต่าง ๆ ดังกล่าวนี้ ยังมีอยู่ในใจ หรือในการเป็นอยู่ของบุคคลผู้บวชแล้ว ก็หาชื่อว่าเป็นการบวชไม่ แม้จะห่มจีวร ฉันบิณฑบาตอยู่ที่วัด ก็หาเกิดความเร็วในการที่จะบรรลุมรรคผล นิพพานไม่ แม้ที่สุดแต่จะเป็นการสืบอายุพระศาสนาก็หาเป็นไปได้อย่างน่าปลื้มใจไม่
ขอให้เราผู้บวชแล้วทุกคน ที่หวังจะให้การบวชของตนเป็นไปอย่างถูกต้อง ตามความมุ่งหมายอันแท้จริงนั้น จงได้ระมัดระวัง อย่าให้เกิดมีความเป็นฆราวาสแฝงอยู่อย่างเร้นลับ ในการบวชของตนเลย ให้มีความไม่ประมาทในการที่จะชำระสะสางสิ่งกีดขวางต่าง ๆ อันจะทำให้เกิดความเนิ่นช้าแก่การก้าวหน้าไปตามทางของพรหมจรรย์โดยสิ้นเชิง
การที่ไม่ถือว่าอานิสงส์อย่างอื่น ๆ เป็นความมุ่งหมายแท้จริงของการบวช แต่ถือว่า ความเร็วหรือโอกาสที่จะให้เกิดความเร็ว ในการบรรลุผลของการบวช เป็นความมุ่งหมายโดยตรงที่ถือได้ว่า เป็นดวงวิญญาณของการบวชนั้น มันอยู่ที่ความต้องการจะไปให้ได้โดยเร็วนี้จริง ๆ
ถ้าหากจะกล่าวต่อลงไปอีกในอันดับหนึ่ง ซึ่งเป็นความมุ่งหมายที่มีความสำคัญรองลงไปจากความเร็วนี้แล้วก็ยังอยากจะกล่าวถึงผลอันอื่นนอกไปจากอานิสงส์ 3 ประการดังกล่าวแล้วข้างต้นอยู่อีกนั่นเองความมุ่งหมายของการบวชอันดับที่รองลงไปจากความเร็ว ในการบรรลุมรรคผลนั้น คือความมุ่งหมายที่จะทำประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน ให้ได้กว้างขวางไพศาลสูงสุดอย่างยิ่งนั้นมากกว่า
การทำประโยชน์ตน และประโยชน์ผู้อื่นให้ได้ไพศาลกว้างขวางนั้น ไม่อาจจะทำได้ในความเป็นฆราวาส เพราะความเป็นฆราวาสย่อมอยู่ใต้อำนาจของกิเลสมากจนถึงกับทำให้เห็นแก่ความสนุกสนาน เอร็ดอร่อยของตน หรือของครอบครัวของตนเสียเป็นส่วนใหญ่ แม้จะมีความเสียสละและตั้งใจมากเพียงใด ก็ยังไม่พ้นจากการถูกรัดรึงโดยประการต่าง ๆ จากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง
ส่วนผู้ที่บวชแล้วย่อมเป็นอิสระจากอุปสรรคเหล่านี้ สามารถอุทิศเวลาทั้งหมด และกำลังกาย กำลังใจทั้งสิ้นเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นได้เต็มเปี่ยมจริง ๆ ทั้งมีโอกาสที่จะบำเพ็ญประโยชน์ชนิดที่สูงกว่าระดับธรรมดาอีกมากมายนัก
ฉะนั้น ถ้ากุลบุตรใจสิงห์ผู้ใด มีความแน่ใจว่า ตนไม่ตกอยู่ใต้อำนาจของสัญชาตญาณ ที่เป็นไปในการลุ่มหลงต่อกามารมณ์ หวังที่จะใช้ชีวิตของตนให้มีคุณค่าที่สุด ด้วยการบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่น ที่สูงไปกว่าระดับของสัญชาตญาณแล้ว จงได้มองเห็นโอกาสอันโล่งโถง ในการที่บำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่น ในระดับอันสูงของผู้ละจากเรือน บวชสู่ความเป็นผู้ไม่มีเรือน ตามตัวอย่างที่พระอริยเจ้าทั้งหลาย มีพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นประธาน ได้ทำไว้ให้เป็นตัวอย่างเถิด
กุลบุตรผู้รบชนะความรู้สึกอย่างต่ำ คือความรู้สึกที่ดึงไปสู่กามคุณโดยอำนาจแห่งสัญชาตญาณแล้ว ย่อมรู้สึกได้ด้วยตัวเองว่า ไม่มีสิ่งใดที่น่าทำยิ่งไปกว่า การบำเพ็ญประโยชน์ตนหรือประโยชน์ท่าน ในระดับที่สูงไปกว่าการทำเพียงให้ได้รับความสุขทางวัตถุหรือทางเนื้อหนัง จึงได้มีความกล้าหาญและร่าเริงในการที่จะฉวยเอาโอกาสอันมีอยู่ในการบวชเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน ในระดับสูงอย่างกว้างขวางไพศาลหาขอบเขตมิได้ จนกระทั่งถึงการบรรลุนิพพาน ดับทุกข์ทั้งหลายได้หมดจดสิ้นเชิง

สรุปความอย่างสั้น ๆ ในความมุ่งหมายของการบวชข้อนี้ที่รองลงมาจากความเร็วในการบรรลุมรรคผลก็คือ ความมุ่งหมายเพื่อให้เกิดขอบเขตอันไพศาลแห่งการบำเพ็ญประโยชน์นั่นเอง สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเตือนเป็นพระดำรัสสุดท้ายซึ่งอาจเรียกกันได้ง่าย ๆ ว่า “ พินัยกรรมของผู้ตาย “ ฝากไว้แก่พวกเราทั้งหลายว่า “ ดูกรภิกษุทั้งหลายเธอทั้งหลายจงยังความไม่ประมาท ให้ถึงพร้อมในการบำเพ็ญประโยชน์ “ ดังนี้
ข้อนี้เราจะเห็นได้ว่า การบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ท่านเป็นความประสงค์ของสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นอย่างยิ่ง ถ้าเราเป็นผู้ไม่ประมาทจริงตามคำของพระองค์แล้วก็จะต้องขวนขวายหาโอกาสในการบำเพ็ญประโยชน์ตน และประโยชน์ท่าน ด้วยความพากเพียร หรือด้วยความไม่ประมาทจริง ๆ ในที่สุดก็จะเห็นได้ว่าโอกาสนั้นมีอยู่แล้ว ในความมุ่งหมายของการบวช และความไม่ประมาทนั้นก็สมบูรณ์อยู่แล้ว ในการที่ถือเอาโอกาสแห่งการบวช เพื่อบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นอย่างกว้างขวางนั่นเอง
ข้อนี้ แม้จะไม่เป็นไปในทางรวดเร็ว แต่ก็ได้ผลไปในทางที่แผ่ไปอย่างกว้างขวาง อย่างไม่มีขอบเขต เพราะเป็นชีวิตที่เป็นอิสระเหนือกิเลส บากบั่นไปสู่คุณธรรมเบื้องสูงได้เช่นเดียวกัน ผู้ที่ชนะตนเองในทางความรู้สึกฝ่ายต่ำของสัญชาตญาณ ควรจะพินิจพิจารณาโดยแยบคาย ฉวยเอาโอกาสอันนี้ ซึ่งเป็นความมุ่งหมายอันดับที่สองของการบวชไว้ให้ได้ ก็จะไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นมนุษย์และได้พบพระพุทธศาสนา ได้มีโอกาสทำสิ่งที่สูงไปกว่า การกิน การนอน การรู้สึกกลัวแล้วหนีภัย และการเสพย์เมถุนธรรม ซึ่งทั้ง 4 อย่างนี้ แม้แต่สัตว์เดรัจฉานก็ทำเป็น

รวมความว่า ความมุ่งหมายอันแท้จริง หรือดวงวิญญาณแห่งการบวชนั้น อยู่ที่ความเร็วและความกว้างขวางไพศาลหาขอบเขตมิได้ ของการบำเพ็ญประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่น ของบุคคลผู้มีจิตใจสูงกว่าระดับธรรมดา ถึงกับสามารถละชีวิตแห่งการครองเรือนมาสู่ชีวิตแห่งความเป็นผู้ไม่มีเรือนดังกล่าวแล้ว
ขอให้พวกเราผู้บวชแล้วทุกคน จงได้สนใจและพยายามทำความเข้าใจในความมุ่งหมายอันแท้จริง ซึ่งเป็นดวงวิญญาณแห่งการบวชนี้เถิด จักเป็นกุศลอันใหญ่หลวง คือทำให้ตนกล้าเสียสละผลอย่างโลก ๆ เพื่อผลอันสูงสุด แล้วทำตนให้ก้าวหน้าไปได้ในทางสูง อย่างเป็นที่น่าบูชาทั้งของเทวดาและมนุษย์ได้จริง

~ พุทธทาสภิกขุ


โดย : อินทรีย์เดี่ยวทรนง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 39 ]

เครื่องมือของคนบวช คืออะไร ?
~ พุทธทาสภิกขุ ~
ผู้บวชหรือผู้บวชแล้วก็ตาม ย่อมจำเป็นที่จะต้องมีเครื่องมือสำหรับใช้ เพื่อให้สำเร็จประโยชน์ในการบวช และเป็นเครื่องป้องกันไม่ให้ได้รับอันตรายจากการบวช ดังที่พระองค์ได้ตรัสไว้ว่า
“ การบวชที่รับเอาไปไม่ถูกทาง ย่อมทำอันตรายแก่ผู้บวชเหมือนใบหญ้าที่มีคม เมื่อจับดึงไม่ถูกทาง ย่อมบาดมือผู้จับดึงได้ฉันใดก็ฉันนั้น “ ดังนี้
เพราะฉะนั้น ผู้จะเข้ามาบวชจำเป็นที่จะต้องมีความรู้ ให้เป็นเครื่องมืออันเพียงพอ สำหรับจะทำให้การบวชของตนไม่เกิดเป็นอันตรายแก่ตน นับตั้งแต่วาระแรกไปทีเดียว
ในอันดับแรกที่สุด ผู้บวชจะต้องมีความรู้สึกและรับรู้ไว้ว่า ผ้าเหลือง หรือที่เรียกกันว่า “ ผ้ากาสาวพัสตร์ “ นั้น ท่านถือกันว่าเป็น ธงชัยของพระอรหันต์ ซึ่งเรียกโดยภาษาบาลีว่า “ อรหตฺตธโช “ ซึ่งตามตัวหนังสือก็แปลว่า “ ธงชัยของพระอรหันต์ “ อยู่แล้ว
ข้อนี้หมายความว่า ผ้าย้อมฝาดสีหม่นนี้ เป็นเครื่องหมายอันศักดิ์สิทธิ์ของผู้มีความบริสุทธิ์และประเสริฐ ตั้งอยู่ในฐานะเป็นปูชยนียบุคคล ทั้งของเทวดาและมนุษย์ แม้ที่สุดแต่สัตว์เดรัจฉาน ท่านก็กล่าวว่าย่อมรู้สึกว่า ผ้ากาสายะนั้นเป็นเครื่องหมายของพระอรหันต์ ผู้ไม่เป็นข้าศึกแก่ตน
ฉะนั้นการที่จะนำเอาผ้ากาสายะ หรือธงชัยของพระอรหันต์มาคลุมเข้าที่ตัวนั้น ย่อมมีความหมายมากเกินกว่าที่จะถือว่า เป็นเพียงเครื่องนุ่งห่มชนิดหนึ่ง ถ้าเมื่อบุคคลนั้นไม่มีคุณสมบัติในตน ที่เพียงพอสำหรับการห่มผ้ากาสายะนั้นแล้ว อันตรายก็จะเกิดขึ้นแก่ตนตามทางธรรมในทันที
ความข้อนี้ก็เป็นหลักที่พระพุทธองค์ตรัสยืนยันไว้ในที่หลายแห่ง เช่น บาลีว่า “ อนิกฺกสาโว กาสาวํ “ ดังนี้ เป็นอาทิ ซึ่งมีใจความดังที่กล่าวแล้ว
เพราะฉะนั้น ในขณะที่จะให้ผู้เข้ามาบวชห่มผ้ากาสายะในวันนั้น ท่านจึงมีระเบียบกล่าวสอน ตจปัญจกกัมมัฏฐาน เพื่อฟอกจิตใจบุคคลผู้ที่กำลังจะห่มผ้ากาสายะนั้น ให้อยู่ในสภาพที่พอเหมาะสมแก่การ ที่จะห่มผ้ากาสายะในเบื้องต้นเสียก่อน
ตจปัญจกกัมมัฏฐาน นี้ เป็นกัมมัฏฐานในประเภท อสุภกัมมัฏฐาน คือการพิจารณาให้เห็นความจริงของสิ่งเท็จเทียมที่ฆราวาสผู้นั้นเคยลุ่มหลงมาแต่ก่อนนั้นเสียก่อน จนกระทั่งมีจิตใจสลดสังเวชในความที่ตนเคยลุ่มหลงเห็นโทษของความลุ่มหลงแห่งเพศฆราวาส มีจิตใจสูงคือ สะอาด สว่าง และสงบขึ้นตามส่วน จนพอจะกล่าวได้ว่าสูงกว่าระดับจิตใจของฆราวาสแล้ว ท่านจึงได้ให้ห่มผ้ากาสายะนั้น ๆ
ฉะนั้น ขอให้ผู้บวชแล้วทุกคนจงได้สำนึกถึงความจริงอันสำคัญยิ่งข้อนี้ ระลึกนึกถึงคำมอบ “ ตจปัญจกกัมมัฏฐาน “ ของอุปัชฌายะ ผู้ให้บรรพชา และนึกถึงการยอมรับปฏิบัติในกัมมัฏฐานเหล่านี้ เพื่อเปลื้องตนให้พ้นจากอันตราย ในการที่นำผ้ากาสายะมาห่มโดยปราศจากความหมาย ตนก็จะเป็นผู้ไม่ประมาท เป็นผู้เห็นภัยในความประมาทไม่เปิดโอกาสให้การบรรพชาของตนหรือการห่อหุ้มร่างกายตนด้วยธงชัยของพระอรหันต์นั้น เกิดเป็นอันตรายขึ้นแก่ตนได้
ข้อนี้นับว่าเป็นเครื่องมืออันประเสริฐสุดของผู้บวช ในการที่จะป้องกันตนให้พ้นจากโทษ อันจะเกิดขึ้นจากการบวชในวาระแรก ในวาระต่อไป ก็จะเป็นเครื่องคุ้มครองตนให้พ้นจากอันตราย หรือการเบียดเบียนของกิเลสทั้งหลาย มีราคะ เป็นต้น ทำให้บวชอยู่ได้ด้วยความสวัสดี มีความวัฒนาถาวรสืบไป
เพราะฉะนั้นผู้บวชแล้วพึงสนใจในเครื่องมือ หรืออาวุธคู่มืออันนี้ของนักบวช คือ พึงขยันหมั่นเพียรพินิจพิจารณากัมมัฏฐานอันเป็นประธานกล่าวคืออสุภกัมมัฏฐานนั้น ตลอดถึงกัมมัฏฐานอันเป็นบริวารกล่าวคือ การพินิจพิจารณาหรือที่เรียกว่า ปัจจเวกขณ์ ในการรับและการบริโภคปัจจัยเครื่องอาศัย 4 อย่าง คือ วีจร บิณฑบาต เสนาสนะ และเภสัช อันจักเป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งตนให้ตั้งอยู่ในคุณสมบัติที่เหมาะแก่การนุ่งห่มผ้ากาสายะสืบไปตลอดกาลนาน
สิทธิของผู้บวช
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อกล่าวถึงสิทธิของผู้บวช พึงเข้าใจว่าเป็นการกล่าวถึงการที่นักบวชมีสิทธิอันชอบธรรม ที่จะบริโภค จตุปัจจัย อันเป็น เทยยธรรมหรือเครื่องบูชาของชาวโลก ตามปรกติก็เห็นกันอยู่แล้วว่า ผู้บวชไม่มีการประกอบอาชีพ ไม่มีการทำนา ค้าขาย แต่ก็มีการดำรงชีพอยู่ ด้วยการเสียสละของชาวโลก
ข้อที่ต้องคิดต่อไปมีอยู่ว่า มีสิทธิอันชอบธรรมมาแต่ไหน ในการที่จะบริโภควัตถุเทยยธรรม อันทายกน้อมนำมาถวายด้วยความเคารพเหล่านั้น ?
สิทธิอันชอบธรรมในที่นี้ ย่อมมีเฉพาะแก่นักบวช ผู้ทำตนให้เป็นนักบวชที่แท้จริง และถูกต้องตามนัยที่ได้กล่าวมาแล้วในข้อต้น ๆ เท่านั้น สิทธิอันนี้หามีแก่ผู้บวชโดยสักว่าบวชไม่เลย เมื่อไม่มีสิทธิอันชอบธรรมแล้วบริโภคปัจจัยเหล่านั้นเข้า ท่านถือกันว่าย่อมเกิดเป็นหนี้เป็นสินขึ้นแก่นักบวชผู้นั้น อันจักต้องชดใช้ให้แก่ทายกผู้เป็นเจ้าของเทยยธรรม ซึ่งท่านกล่าวไว้ด้วยโวหารอุปมาอย่างขบขันว่า
“ จะต้องตายไปเกิดเป็นวัว เป็นลา เพื่อรับใช้ทายกทายิกา ผู้เป็นเจ้าของเทยยธรรมนั้นสืบไป “ ในข้อนี้เราต้องพิจารณากันดูอย่างลึกซึ้ง และละเอียดลออ จึงจะเห็นได้ว่า ผู้บวชที่แท้จริงนั้นมีสิทธิอันชอบธรรม ที่จะบริโภควัตถุเทยยธรรมของทายกทายิกาเหล่านั้นจริง ๆ

การบวชของผู้บวชจริง เรียนจริง ปฏิบัติจริง
ได้รับผลจริง และสั่งสอนผู้อื่นจริง ๆ นั้น
ย่อมเป็นการสืบอายุพระศาสนาได้จริง

การสืบอายุพระศาสนาได้จริงนั่นเอง ทำให้เกิดสิทธิอันชอบธรรมแก่ผู้บวชในการที่จะบริโภควัตถุเทยยธรรมดังกล่าวแล้ว การสืบอายุพระศาสนานี้โดยหัวใจแท้จริง ย่อมอยู่ที่การที่มีผู้ปฏิบัติเพื่อบรรลุมรรคผลได้สำเร็จ การที่จะปฏิบัติมรรคผลได้สำเร็จและมีอยู่ในโลกนั้นต้องมาจากการตั้งใจทำจริง ๆ ของผู้ที่ตั้งหน้าตั้งตาโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น จึงจะเป็นผลขึ้นมาได้
ด้วยเหตุนี้แหละ ผู้ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติจึงต้องได้รับโอกาสในการปฏิบัติของผู้ปฏิบัติโดย ไม่ต้องคำนึงถึงการประกอบอาชีพ เพราะฉะนั้นการตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติของผู้ปฏิบัติ เพื่อทำให้การบรรลุมรรคผลยังคงมีอยู่ในโลกนี้แหละ ได้ทำให้เกิดสิทธิอันชอบธรรมขึ้น ในการที่จะบริโภควัตถุเทยยธรรม โดยไม่ต้องมีการตอบแทนเป็นส่วนตัว
ด้วยเหตุนี้นักบวชที่แท้จริงมีสิทธิอันชอบธรรมดังกล่าวแล้วในการที่จะบริโภควัตถุปัจจัยเหล่านั้นตลอดถึงมีสิทธิอันชอบธรรมในการที่จะรับการกราบไหว้สักการบูชาของชาวโลกทั่วไป ตลอดถึงมีสิทธิในการที่จะประพฤติพรหมจรรย์ อันเป็นอิสระ เพื่อบรรลุ มรรคผล นิพพาน ตามความปราถนา นี้เรียกว่า เป็นสิทธิพิเศษของนักบวชโดยเฉพาะเท่านั้น
ขอให้เราผู้บวชแล้วทั้งหลาย จงรู้สึกในสิทธิอันนี้ เพื่อจะได้พยายามทำตนให้ทรงไว้ซึ่งสิทธิอันนี้ โดยไม่ต้องตกไปอยู่ในสภาพที่ “ เป็นวัวหรือลา “ ได้โดยเด็ดขาด ทั้งหมดนี้ย่อมสำเร็จได้ด้วยการบวชจริง เรียนจริง ปฏิบัติจริง ได้ผลจริง แล้วสอนเขาจริง ๆ ดังที่กล่าวมาแล้ว ซ้ำ ๆ ซาก ๆ นั่นเอง หากปราศจากสิทธิอันนี้แล้ว ตนจะต้องเกิดวิปปฏิสาร คือความร้อนใจ แม้ไม่ใช่ในวันนี้ ก็ต้องในวันใดวันหนึ่งโดยไม่ต้องสงสัยเลย
วัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวช คืออะไร ?
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อกล่าวถึงวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวช ย่อมหมายความว่า เราจะพิจารณากันให้เห็นชัดว่า การบวชนั้นต้องมีที่ตั้งที่อาศัย จึงจะตั้งอยู่ได้ เหมือนกับแผ่นดินเป็นที่ตั้งอาศัยของต้นไม้ทั้งหลายจึงตั้งอยู่ได้
ฉันใดก็ฉันนั้นสำหรับที่ตั้งอาศัยของการบวชนั้น ย่อมกล่าวได้โดยง่ายว่า มีพระรัตนตรัย กล่าวคือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นวัตถุที่ตั้งอาศัย ด้วยเหตุนี้แหละเราจะต้องทำความเข้าใจในพระรัตนตรัย จนเห็นแจ่มแจ้งชัดเจนว่า เป็นวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวชได้อย่างไร ?
พระรัตนตรัย คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ นี้ โดยภายนอกก็ดูเป็นของต่างกัน คือ
พระพุทธเจ้า เป็นผู้ค้นพบธรรมะอันประเสริฐ สำหรับบำบัดทุกข์ทั้งปวงได้สิ้นเชิง บำบัดทุกข์ได้ด้วยพระองค์เองได้หมดจดแล้ว จึงทรงสอนผู้อื่นให้บำบัดทุกข์ตามไปด้วย
ส่วนพระธรรม นั้น คือสิ่งซึ่งพระองค์ทรงค้นพบ และทรงใช้เป็นเครื่องบำบัดทุกข์นั่นเอง มีอยู่ในรูปคำสั่งสอนหรือการศึกษาเล่าเรียน ซึ่งเรียกว่า ปริยัติธรรม บ้าง และอยู่ในรูปของการประพฤติปฏิบัติทางกาย วาจา ใจ ซึ่งเรียกว่า ปฏิบัติธรรมบ้างและอยู่ในรูปแห่งผลของการปฏิบัติ คือ มรรค ผล นิพพาน ซึ่งเรียกว่า ปฏิเวธธรรมบ้าง ทั้งปริยัติธรรม ปฏิบัติธรรม และปฏิเวธธรรมนี้แหละ รวมกันแล้ว คือ พระธรรม
ส่วน พระสงฆ์ นั้น คือ ผู้ที่ได้รับเอาพระธรรมจากพระพุทธเจ้ามาศึกษา และปฏิบัติจนได้รับผลของพระธรรมนั้น กล่าวโดยลักษณะภายนอก พระรัตนตรัยย่อมแตกต่างกันอยู่ดังนี้

แต่เมื่อกล่าวโดย ความหมายอันลึกซึ้งในภายในแล้ว ย่อมจะเห็นได้ว่า เป็นของอย่างเดียวกัน คือ
พระพุทธเจ้า นั้นมีความหมายอันสำคัญ อยู่ที่คุณธรรมอันประเสริฐ ซึ่งมีอยู่ในภายในพระหฤทัยของพระองค์ ซึ่งทำให้พระองค์ได้นามว่า พระพุทธเจ้า คุณธรรมอัน ข้อนี้ก็คือ ความบริสุทธิ์ สะอาดถึงที่สุด ความสว่างไสวแจ่มแจ้งถึงที่สุดและความสงบเย็นเป็นสันติถึงที่สุด ซึ่งมีอยู่ภายในพระองค์นั่นเอง
สำหรับ พระธรรม นั้นเล่าก็มีความหมายอันแท้จริงอยู่ที่คุณสมบัติที่กล่าวแล้วอย่างเดียวกันคือ ปริยัติธรรม ก็เป็นการเรียนเรื่องความสะอาด สว่าง สงบ ให้ถึงที่สุด ปฏิบัติธรรม ก็เป็นการปฏิบัติเพื่อให้ถึงความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุดและตัว ปฏิเวธธรรม ก็คือ ตัวความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุด ที่ได้รับในฐานะเป็นผลของการปฏิบัตินั่นเอง
ฉะนั้น พระธรรมทั้ง 3 ประเภท ก็ไปรวมอยู่ที่ ความสะอาดถึงที่สุด ความสว่างถึงที่สุด และความสงบถึงที่สุด ที่มีอยู่ในพระหฤทัยของพระพุทธเจ้าเช่นเดียวกัน
ส่วนพระสงฆ์ นั้นเล่าย่อมหมายถึงผู้ยอมรับนับถือพระพุทธเจ้า เพราะพระองค์ทรงมีคุณสมบัติคือความสะอาด สว่าง สงบ ถึงที่สุด จึงได้รับเอาพระธรรม ซึ่งมีคุณสมบัติรวมอยู่ที่ ความสะอาด สว่าง สงบ นั้นมาประพฤติปฏิบัติ เพื่อให้ตัวท่านเองเกิดมีคุณสมบัติเป็นความสะอาด สว่าง สงบ ขึ้นภายในใจของตน อย่างเดียวกับภายในพระหฤทัยของพระพุทธเจ้า

เราจึงเห็นได้ว่า ตัวความสะอาด สว่าง สงบ นั่นแหละ คือตัวแท้หรือหัวใจของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ โดยไม่เพ่งถึงลักษณะภายนอก

เมื่อเรารู้จักพระรัตนตรัย ในลักษณะของความสะอาด สว่าง สงบ เป็นอันเดียวกันดังนี้ เราย่อมเห็นเป็นโอกาสที่การบวชของเรา จะได้มีวัตถุที่ตั้งอาศัยลงที่พระรัตนตรัยได้โดยง่าย กล่าวคือ การมองเห็นชัดว่ายังเป็นโอกาส ยังเป็นฐานะ ที่เราจะเข้าถึงองค์พระรัตนตรัยได้จริง ๆโดยการทำให้ความสะอาด สว่าง สงบ นั้นเกิดขึ้นภายในใจของเราเองและเป็นโอกาสที่พระรัตนตรัยนั้น จะเป็นที่พึ่งให้แก่เราได้จริง ๆ
คือ ความสะอาด สว่าง สงบ ซึ่งเป็นองค์พระรัตนตรัยแท้ อันเราได้ทำให้เกิดขึ้นในหัวใจของเรานั้น ได้เป็นเครื่องดับไฟทุกข์ และดับไฟกิเลสให้แก่เราได้จริง ๆ เพราะฉะนั้นหัวใจของเราผู้บวชแล้ว จึงมีวัตถุที่ตั้ง คือ เข้าถึง พระรัตนตรัยตัวจริงได้ และพระรัตนตรัยนั้น สามารถคุ้มครองปกป้องหัวใจของเราได้ การบวชของเราจึงมีวัตถุที่ตั้ง ที่อาศัยอย่างมั่นคง แล้วเจริญงอกงามในพระพุทธศาสนาเหมือนต้นไม้ที่ได้อาศัยแผ่นดินที่ดี เป็นที่ตั้งแล้วเจริญงอกงามอยู่ ฉันใดก็ฉันนั้น
เพราะฉะนั้น ขอให้เราผู้บวชแล้วทุกคน จงได้ปักใจให้ตั้งอาศัยอยู่ที่พระรัตนตรัย ด้วยการเพ่ง ด้วยการมุ่ง ด้วยการพยายามประพฤติปฏิบัติจนสุดกำลังกาย กำลังใจ เพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยอย่างแท้จริงด้วยการที่ตนมีหัวใจอันประกอบอยู่ด้วยความสะอาด สว่าง สงบ ดังกล่าวมาแล้ว
เราจะเห็นได้ว่า ถ้าการบวชของเราไม่มีวัตถุที่ตั้งอาศัย ไม่มีจุดที่มุ่งหมายสำหรับเป็นที่กำหนดให้แน่วแน่มั่นคงแล้ว การบวชนั้นก็จะกวัดแกว่ง เหมือนวัตถุที่เบาแล้วถูกลมพัด ไม่สามารถจะมีจุดหมายอันแน่นอนได้ การบวชนั้นก็จักเป็นหมันเปล่า ไม่สมประสงค์ทั้งที่เรามีความตั้งใจจริง เพราะฉะนั้นทุกคนจะต้องเข้าใจในวัตถุที่ตั้งอาศัยของการบวชอย่างชัดแจ้ง แล้วปักใจทุ่มเทกำลังกาย กำลังใจ ลงไปทั้งหมดจริง ๆ ก็จะได้ประสบผลของการบวช ได้ครบถ้วนตามความปรารถนา

โดย : อินทรีย์เดี่ยวทรนง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 40 ]

ข้อพึงระลึกเกี่ยวกับการบวช
~ พุทธทาสภิกขุ ~
เมื่อพูดถึงการบวช ข้อแรกที่สุดที่อยากจะเตือน ก็คือ ข้อที่ว่า การบวชนี้ บวชกันด้วยความสมัครใจ
นับตั้งแต่สมัยพุทธกาลมาจนถึงปัจจุบันนี้ เราบวชโดยไม่มีใครบังคับและไม่มีความจำเป็นอย่างใดบังคับ จึงจะนับว่าเป็นการบวชที่บริสุทธิ์และถูกต้อง
เราควรจะสำนึกถึงข้อที่สมัครใจบวชเอง กล่าวคำขอบรรพชา และขออุปสมบทด้วยความรับผิดชอบของตนเอง จึงจำเป็นที่จะต้องรักษาเกียรติยศของตนเอง ในการที่จะประพฤติและกระทำให้สมกับคำที่ว่า การบรรพชาและอุปสมบทนี้เราขอรับไปถือปฏิบัติด้วยความสมัครใจของตนเอง ถ้ามิฉะนั้นแล้ว ก็จะเป็นการเสียวาจาและเป็นการเสียเกียรติยศของบุคคลที่มาขอยืนยันรับเอาไปเอง แล้วไปประพฤติปฏิบัติให้สมกับที่ขอเข้ามาเอง

ข้อต่อไป ซึ่งจะต้องสำเหนียกไว้ ก็คือ ข้อที่ว่า การขอบรรพชาอุปสมบทนั้นเป็นพิธีที่ทำกันในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ คือ โรงอุโบสถ และในท่ามกลางสงฆ์และต่อหน้าพระพุทธปฏิมา ซึ่งเป็นประมุขแทนองค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าในโรงอุโบสถนั้นๆ เพราะฉะนั้นควรจะถือว่าเป็นการกระทำที่จริงจังที่สุดไม่ใช่ทำกันเล่นๆ เพราะทำในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ในนามของพระรัตนตรัยอันศักดิ์สิทธิ์ และด้วยความหวังของทุกคนที่มาประชุมกันอยู่ในที่นั้นอย่างสุดจิตสุดใจว่า การกระทำอันนี้จะเป็นความดีความงามอย่างสูงสุดเพราะเหตุฉะนี้แหละผู้บวชแล้วจักต้องสำเหนียกในข้อที่ตนจะต้องประพฤติตนให้สมกับที่ตนได้ลั่นวาจาขอบรรพชาอุปสมบท และปฏิญาณตนว่า จะประพฤติตามธรรมวินัยของสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า ในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ และในโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์นั้น ถ้ามิฉะนั้นแล้ว ก็จักกลายเป็นการหลอกลวงในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ และต่อหน้าบุคคล ซึ่งประชุมกันในนามของสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า นับว่าเป็นการเสียหายอย่างใหญ่หลวง
อีกประการหนึ่ง สิ่งซึ่งจะลืมไม่ได้ ก็คือข้อที่ว่า พวกเราทุกคนบวชนี้ เพราะเห็นแก่ความประสงค์ของมารดาบิดาผู้เป็นบุพการี มีอุปการคุณเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งถ้าจะทำให้เป็นจริงเป็นจัง และสมจริงตามความหวังอันนี้แล้ว จักต้องปฏิบัติธรรมวินัยของพระผู้มีพระภาคเจ้าให้สุดกำลังกายกำลังใจ จึงจะไม่เป็นการขบถ หรือย่ำยีความหวังและความไว้วางใจของผู้มีบุญคุณเหล่านั้น

รวมความว่า ผู้บวชแล้วจะต้องระลึกนึกถึงข้อที่ตนขอบรรพชาอุปสมบทเอง
ข้อที่ทำพิธีในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ ในโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์ และข้อที่ทำเพื่อหวังจะตอบสนองความมุ่งหวังของมารดาบิดา เป็นเบื้องต้นก่อนสิ่งอื่น
ถ้าผู้ใดยังคงระลึกอยู่ได้ดังกล่าวตลอดเวลาเพียงใด ความระลึกอันนี้ย่อมเป็นอำนาจ และกำลังบังคับ ให้ผู้นั้นมีความอดกลั้นอดทน ปฏิบัติธรรมวินัยเต็มตามกำลังกาย กำลังใจ และกำลังสติปัญญาของตน อยู่เพียงนั้น
นี่เป็นข้อแรก ที่ขอเตือนให้ระลึกอยู่เสมอเกี่ยวกับการบวช

สรุปความ
ผู้ที่บวชที่ประสงค์จะได้รับผลแห่งการบวช จักต้องระลึกหรือสำนึกถึงความที่ตนจะต้องรับผิดชอบในความล้มเหลว หรือ ความประสบผลสำเร็จในการบวชของตนด้วยตนเอง เพราะตนขอบวชด้วยความสมัครใจของตนเอง
เพื่อเป็นเครื่องเตือนตนไม่ให้เป็นผู้เสียหายในการปฏิญาณตน จักต้องระลึกถึงข้อที่ได้ทำพิธีขอบวชของตนในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ ในโอกาสอันศักดิ์สิทธิ์ ในท่ามกลางหมู่คณะที่ประชุมกันในนามของพระรัตนตรัย
ตนจะต้องมีหิริและโอตตัปปะ ในการที่จะรักษาเกียรติยศของตนตามที่ได้ปฏิญาณในการบวชของตนไว้อย่างไร เป็นผู้สำนึกในลักษณะของการบวชอันแท้จริง กล่าวคือ การไปหมดจากเรือน จากการกินอยู่นุ่งห่ม การใช้สอย การทำ การพูด และความรู้สึกคิดนึกอย่างฆราวาสโดยสิ้นเชิง และเป็นผู้เว้นหมดจากสิ่งที่ควรเว้นควรละ ตามธรรมตามวินัยในพระศาสนานี้
ทำการบวชของตน ให้เป็นการบวชที่บริสุทธิ์และถูกต้อง ไม่นำมาซึ่งอันตรายแก่ตน เพราะการบวชของตน มีพระรัตนตรัย ซึ่งมีใจความสำคัญรวมอยู่ที่ความสะอาด สว่าง สงบ เป็นวัตถุที่ตั้งอาศัย เป็นการบวชที่นำมาซึ่งผลอันจะพึงได้แก่ตน แก่ผู้มีบุญคุณของตน ตลอดถึงผลที่จะพึงได้แก่พระศาสนา
ความเป็นอย่างนี้ ย่อมสำเร็จประโยชน์ได้ถึงที่สุด เพราะตนมีอาวุธอันประเสริฐของบุคคลผู้บวชแล้ว กล่าวคือ กัมมัฏฐาน อันเป็นประธาน มีอสุภกัมมัฏฐานเป็นต้น และประกอบด้วยกัมมัฏฐานอันเเป็นบริวาร มีการพิจารณา พิจารณาจตุปัจจัยเครื่องอาศัยทั้ง 4 อย่างของบรรพชิต แล้วบริโภค สำเร็จประโยชน์ได้อย่างบริสุทธิ์ นับว่าเป็นอาวุธและเป็นทั้งเครื่องป้องกัน ในการบำบัดอันตราย อันจะพึงเกิดขึ้นแก่บรรพชาของตน จนกระทำให้ตนมีสิทธิอันชอบธรรม ที่จะรับทักษิณาทานและการกราบไหว้บูชา ทั้งของเทวดาและมนุษย์
รู้จักถือเอาประโยชน์อันสูงสุด ซึ่งเป็นความมุ่งหมายอันแท้จริงแห่งการบวช กล่าวคือความเร็วไวในการบรรลุมรรคผลและโอกาสที่ตนสามารถบำเพ็ญประโยชน์ตน และประโยชน์ผู้อื่นได้กว้างขวางไพศาลสูงสุด อย่างไม่มีขอบเขต
สมกับพระบาลีที่ว่า “ อปิ รชฺเชน ตํ วรํ “ ซึ่งมีใจความว่า “ บรรพชานั้นเป็นสิ่งประเสริฐกว่าการเป็นจักรพรรดิ์ “ ดังนี้โดยไม่ต้องสงสัยเลย

ขอให้เราทั้งหลาย ผู้บวชเป็นสมณะศากยบุตร ในพระพุทธศาสนาของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จงได้รักษาเกียรติแห่งความเป็นสมณะศากยปุตติยะไว้ให้ได้ โดยการทำตนให้ประสบผลแห่งการบวช โดยหลักเกณฑ์ดังกล่าวมาแล้วนั้น ทุกประการ

~ พุทธทาสภิกขุ ~

Tillbaka


โดย : อินทรีย์เดี่ยวทรนง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 41 ]

กราบหน้าคอมฯ
กราบขอบพระคุณท่านทุกท่าน ที่แนะนำทางสายใหม่
สามเดือนในเวลาเข้าพรรษา
รวมเวลาประมาณสี่เดือนที่บวช ทศแทนบุญคุณพ่อแม่ ไม่นานเลยนะครับ
ผมจะตั้งใจ
ปฏิบัติธรรม
ไม่กินข้าวเย็น
ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ
ไม่ยุ่งเกี่ยวผู้หญิงฯลฯ
ทุกท่านมีความปรารถนาดี มีความคิดดี เหมือนพ่อกระผม
อุปสมบทเมื่อไหร่
ผมจะบอกบุญที่นี่
ให้ท่านได้ส่งใจร่วมงานบุญบวชผม
ขอบคุณที่ส่งแสงแห่งปัญญา จะเข้ามาอ่านอีกครับ

โดย : รัฐชัย (เติ้ง)
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 12 : 35 ]

ท่าน อินทรีย์เดี่ยวทรนง ที่เคารพ
ผมจะสร้างกุศลในการบวช และจะไม่ลืมท่านเลย
ขอบคุณท่านและ
ทุกๆท่านมากๆครับ


โดย : รัฐชัย (ติ้ง)
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 16 มี.ค. ปี 2007 [ 12 : 37 ]


การได้บวชเรียน ถือเป็น มหากุศลอันยิ่งใหญ่ของลูกผู้ชาย
ที่ได้ทดแทนบุญคุณบิดา มารดา
หลายคนอยากบวชแต่ไม่มีโอกาส
หลายคนแต่งงานมีครอบครัวก่อน...ห่วงเมีย ไม่ได้บวช
บางคนเกิดมาพิการ บวชไม่ได้
บวชได้บุญ อยู่ที่ปฏิบัติดี
สึกจากพระ มามีแต่ความภาคภูมิใจ คนไทยต้องบวชเรียน

โดย : เด็กหอ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 17 มี.ค. ปี 2007 [ 12 : 38 ]

นักรบในสนามรบอันยิ่งใหญ่
สงครามในใจตน
เข้าคอก เข้าค่าย ก่อนสำเร็จ
บวชก่อนเบียดสนุกนักลองดู


โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 22 มี.ค. ปี 2007 [ 13 : 29 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook