บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด

>>คำพูดสุดท้าย(เรื่องจิงของเพื่อนเรา)

หัวข้อ : คำพูดสุดท้าย(เรื่องจิงของเพื่อนเรา)


ไว้อาลัยการสิ้นชีพ ของพี่พี รักแท้ของน้องยุ้ย แฟนเลิฟของพวกเราเอง

ฉันไม่ถนัดเล่าซักเท่าไหร่ขอเขียนเปงนิยายเรื่องสั้นแล้วกันนะ


คืนวันอาทิตย์ที่4 มีนาคม 50 บ้านของยุ้ย มีโทรศัพดังขึ้นในความเงียบประมาณ1 ทุ่มกว่าๆ ยุ้ยมองโทรศัพอย่างชินชา ผู้ชายที่เธอเคยรักโทรมา ตั้งแต่เลิกกันไป 1ปีกว่าพี่พีก้อไม่เคยตัดใจจากยุ้ยเลย จนพี่พีต้องเลือกร้องความสนใจจากยุ้ยด้วยการหมั้นหมายกับสาวที่ผู้ใหญ่หามาให้ แต่ในที่สุดความพยายามของเค้าไม่สำเร็จ พี่พีถอนหมั้นและตามติดยุ้ยเช่นเคย มันเปงเรื่องประจำที่พี่พีจะโทรหายุ้ยเวลานี้ ยุ้ยกดรับโทรศัพท์อย่างเซงๆ "ฮัลโหล พี่ชาย" เสียงยุ้ยกรอกไปในโทรศัทพ์ "ยุ้ย!!กินข้าวรึยัง" เสียงพี่พีที่ดูเหมือนเหน็ดเหนื่อย ยุ้ยไม่ได้สนใจคำพูดนั้นเพราะเปงเรื่องประจำที่พี่พีถามเธอ "กินแล้วค่ะ" ยุ้ยยังคงไม่สนใจ และหันมาคุยกับเพื่อนที่มานอนค้างที่บ้านอย่างสนุกสนาน เสียงพี่พีหายไปไม่ได้ถามอะไรอีกเลย จนสายตัดไป "อ้าวพี่พีใมวางโทรศัพท์ไว้จังว่ะวันนี้ เดี๋ยวค่อยโทรกลับก้อได้" เธอคุยกับเพื่อนจนมีข้อความsmsเข้ามา " พี่โดนรถชนเสียเลือดมาก มีเหล็กเสียบอยู่ที่ลำไส้ใหญ่ทะลุไปด้านหลัง ตอนนี้พี่อยู่ ร.พ รอหมออยู่ มีแต่พยาบาลดูแล " ยุ้ยอึ้งไปเล็กน้อยและคิดว่าพี่พีคงอำกันแน่ เธอตัดสินใจโทรศัพท์กลับไป หากไม่เปงเรื่องจิงเธอคงจะโกดเค้ามาก กล้าดีอย่างใงเอาเรื่องนี้มาลองใจ "สวัสดีค่ะ " ยุ้ยไม่ทันพูดอะไรต่อ เสียงผู้ชายที่ตอบกลับจากโทรศัทพ์พี่พีก้อแซงขึ้นมา " พีโดนรถชน ตอนนี้เสียแล้ว แค่นี้นะพี่ยุ่งอยู่" ตู๊ดๆๆๆ เสียขาดหายไปจากโทรศัทพ์ ยุ้ยอึ้งเล็กน้อยก่อนจะผละมือปล่อยโทรศัทพ์ร่วงหล่นไป เธอใช้สองมือปิดบังหน้าของเธอพร้อมกับร้องไห้อย่าบ้าคลั่ง เพื่อนที่อยู่ด้วยถึงกับตกใจ "ยุ้ย เปงไรอ่ะ?? พี่พีเปงไร" ยุ้ยเงยหน้ามองเพื่อนด้วยหน้านองน้ำตา "แก พี่พี...พี่พีเสียแล้ว " เกิดความเงียบชั่ววินาทีหนึ่งหลังจากนั้นเกิดเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั้งบ้าน

นี่เปงเรื่องจิงไม่มีอิงนิยาย ตอนนี้ยุ้ยนั่งมองเหม่อ ที่นอกหน้าต่างห้องนอน เพื่อว่าบางคืนเค้าจะมาเฝ้าที่หน้าบ้านเหมือนเคย 3วันมาแล้วที่ยุ้ยไม่ไปไหนเลย ไม่ทำอะไร จนเพื่อนเป็นห่วง ยุ้ยมักโทดตัวเองเสมอกับการล่ำลาครั้งสุดท้ายของพี่พี กับพูดสุดท้ายของเค้า "กินข้าวรึยัง" จวบจนวินาทีสุดท้ายคนที่พี่พีรักและเปงห่วงที่สุดคือเธอ ตอนนี้เค้าจากไปแล้ว ยุ้ยจะบอกความรู้สึกตอนนี้คงสายไป ยุ้ยรักพี่พีเสมอ สิ่งที่ยุ้ยจะบอก

ตอนนี้พวกเราลากยุ้ยไปตัดผม ดูหนัง ฟังเพลง ทุกอย่างที่จะทำไห้ยุ้ยมีชีวิชีวามากขึ้น พวกเราเปงห่วงแกนะ อย่าทำอย่างนี้เลย อดทนไว้เพื่อน พวกเราเข้าใจว่าคนที่มีชีวิตอยู่เปงคนที่เจ็บปวดที่สุด พวกเราจะเสียใจแทนแกเอง แกต้องมีชีวิตในรั้วมหาลัยอย่างปกติ ถ้าพวกคุณมองเหง ผู้หญิงในตาเศร้า ตัวเล็ก ผมยาว ใบหน้าใจดีตลอดเวลา ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ช่วยบอกเค้าที่ว่า แข้มแข็งไว้นะ


โดย : nami
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 6 มี.ค. ปี 2007 [ 1 : 42 ]

ตามคอมเม้นเพื่อน

แกต้องเข้มแข๊งนะยุ้ย

พวกเรารักแกเสมอ

โดย : อ้อ
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 6 มี.ค. ปี 2007 [ 18 : 3 ]

โหว นี่ เรื่องจริง หรอครับ

"ยุ้ย!!กินข้าวรึยัง"

น่านับถือพี่เขามากเลย

อดีตบางสิ่งแก้ไขไม่ได้แล้ว เหลือเพียงเก็บไว้รำลึกเตือนใจ

ยังมีคนที่รักเราอยู่ ทั้ง ครอบครัว คนรอบข้าง และเราคงยังทิ้งเขาไปไม่ได้

เศร้าใจอย่างไรชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป

อย่าให้อดีตที่แก้ไขไม่ได้แล้ว มาตรึงใจจนชีวิตเราต้องพังเลย

เก็บความดีเขารำลึกไว้ก็พอเนอะ

โดย : กระเทยเดียวดาย
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 6 มี.ค. ปี 2007 [ 19 : 13 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook