บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด

>>กลอน(ประตู)....ที่แต่งไม่จบ

หัวข้อ : กลอน(ประตู)....ที่แต่งไม่จบ


......ในนามของ..ความรัก.....
หนุ่มสาว....พวกเจ้าประจักษ์แล้วใช่ไหม
แรกหวาน...รื่นรมย์..พรมพร่างใจ
บูชา..เทียบไท้..ดั่งทิพย์ธาร

ผ่านวันวาน...หวานเป็นขม..ตรอมตรมจิต
รักเป็นพิษ...ทุรยศ..ขบถชื่น
สิ้นเยื่อใย...ไร้เรี่ยวแรง...แม้แสร้งยืน

(ทุรังฝืน...(แต่ง)ต่อไม่ได้...อายจริงๆ)


โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 22 : 9 ]


น้ำพึ่งเรือ......ปล่อยเสือเข้าป่า
................................................
ฉันหนีความ ทุกข์ใจ ในวันหนึ่ง
หนีมาพึ่ง สวนโมกข์ คลายโศกเศร้า
ธรรมวารี นาวา พาแบ่งเบา
ท่านให้เรา ใช้วารี เป็นที่นอน
น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า อัชฌาสัย
หลวงตาไสว ท่านเล่า ครั้งเก่าก่อน
คนพึ่งธรรม น้ำพึ่งเรือ เสือหนีร้อน
สวนโมกข์ต้อน เสือเข้าป่า พาคนคืน
โมกขพลา พลังฉุด ให้หลุดพ้น
สิ่งที่คน วนว่าย สุดคลายขืน
อุปาทาน ปรุงแต่งไป ไม่ยั่งยืน
เหมือนหนึ่งกลืน ก้อนไฟ บรรลัยกัลป์
อันตัวกู ของกู รู้ให้แน่
อย่าเพียงแต่ รู้จัก หลักธรรมมั่น
ต้องรู้จริง ตามจิตใจ ให้เท่าทัน
อุปาทาน ห้าขันธ์ จงหมั่นตรอง
มหรสพ ทางวิญญาณ ฉันผ่านหน้า
เห็นเขาแจก ดวงตา ประชาผอง
แต่ไร้คน สนใจ ใฝ่แลมอง
คึกคะนอง โลดเต้น ไม่เห็นธรรม
นั่งพักผ่อน บนก้อนหิน สูดกลิ่นป่า
เสียงธรรมแผ่ว แว่วมา เวลาค่ำ
แม้กายเจ็บ อย่าให้ ใจเธอช้ำ
ถ้าเป็นศิษย์ จงจำ คำอาจารย์
เพราะความเจ็บ ทางกาย หายไม่ยาก
แม้นถ้าหาก เจ็บใจ ไม่ประสาน
เพราะเจ็บใจ นั้นหนา อุปาทาน
ไร้ยาต้าน ฤทธิ์คลาย เหมือนกายเรา
นั่นแหละคือ ตัวกู จงรู้เถิด
เป็นบ่อเกิด แห่งทุกข์ สุขและเศร้า
หากล่วงผ่าน ไปได้ ใจจะเบา
ทุกข์ของเจ้า จะคลาย หายลับลง
ได้ยินคำ อาจารย์ ก้าวผ่านทุกข์
รู้สึกสุข สดใส ใจสูงส่ง
ก้มลงกราบ อาจารย์ อย่างบรรจง
แล้วก้าวลง บันได กลับไปเรียน
..........................................
สู่การเดินทางอันมิรู้จบสิ้นของวิญญาณ

http://www.andaman2day.ob.tc


โดย : .....
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 22 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 40 ]

เมื่อมันยัง...ไม่ได้...เป็นพุทธะ
ต้นสนเฒ่า...ก็ยังจะ...อืดอาดฝัน
เอื่อยๆไป...ได้สนุก...ทุกคืนวัน
พอเหมาะครัน...เป็นพุทธได้...ในพริบตา

มนุษย์เรา...เบาความ...ยามสบาย
ก็ไม่ไฝ่...ฝึกธรรม...ตามวาสนา
จนแก่เฒ่า...เข้าเขตของ...มรณา
ก็พะว้า...พะวังวาย...ตายเปล่าเอย

...............................ท่านพุทธทาสภิกขุ


โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 22 ก.พ. ปี 2007 [ 20 : 50 ]

สนเฒ่าริดกิ่งใบโกร๋น..........ยืนไหวเอนโอน
ผาดโผนสูงล้ำค้ำฟ้า

ลมหนาวกรีดเฉือนกายา......เจ้ามินำพา
ข่มตาเสียดสูงขึ้นไป

แทงยอดทะลุม่านหมอก........หลุดพ้นปลิ้นปลอก
ผลิดอกอยู่ในดาวดึงส์
.........................บูชา...ทาสของพุทธะองค์นั้น
หลวงจีน*เคยบรรพชาเป็นสามเณรฤดูร้อนที่อาศรม ศานติ-ไมตรี
สำนักสาขาของสวนโมกข์...อาจารย์พาไปอบรมอยู่กับท่านหลายวัน
เป็นที่สุดท้าย...ก่อนแยกย้ายไปเรียนหนังสือ


โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 22 ก.พ. ปี 2007 [ 21 : 5 ]

คำอนุโมทนา ของท่านพุทธทาสภิกขุ ในหนังสือชุด ลอยประทุม
นี่แหละ เป็นตัวจุดชนวนความรู้สึกครั้งแรกให้มีความสนใจใคร่รู้

หรือท่าน.(.....) เป็นสามเณรฤดูร้อนเช่นเดียวกับเรา

โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 22 ก.พ. ปี 2007 [ 21 : 10 ]

ดูบัณฑิตย์ ผิดบรรดา พา บรรลุ
แต่โลกจุ ด้วยเชื้อ เนื้อตัณหา
ทั้งเวปแคม เวปเว้า เล้ายั่วกาม
วัยก็ถามถึง แตกวัย ให้ใกล้กัน

ถ้าบรรลุกันหมด คงจบสิ้น
คงเหลือเพียงแค่ดินกำมะถัน
กดรีโมท ทำลายล้าง ชั่วกัปกัลป์
โลกของฉัน หรือ ของใคร ก็ไม่มี
ธรรม ทุกเส้นทาง ล้วนถาม หา การสร้าง ความสมดุลย์ ในโลกมนุษย์ ใบนี้ แต่มันมี จริงหรือ?

กินเพื่อให้ อิ่ม กินเพื่อให้อร่อย ไม่อร่อย จะกินทำไม? ในเมื่อตังค์ ก็จ่ายไป

จะทุกข์ หรือ จะสุข หรือ จะ นิพพาน (เส้นทาง เป็นของพวกท่าน)

ข้าพเจ้า ขอ สุขๆ ดิบๆ ก่อนนะท่าน

คารวะ จาก สามเณร ผู้บวช แล้วไปเจอ สมภารเลี่ยม

โดย : วาสิน ไทยแท้
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 24 ก.พ. ปี 2007 [ 8 : 59 ]

อะๆ ท่านหลวงจีนฯ พักนี้มีกระทู้เป็นของตัวเองแล้วนะ


โดย : งูเขียว หางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 24 ก.พ. ปี 2007 [ 11 : 36 ]

แวะมาถามไถ่จะไปต่อ
รีรอลังเลสงสัย
ยามนี้เราอยู่แห่งหนใด
ไฉนคล้ายๆเมื่อวาน

โดย : คนแบกเป้
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 24 ก.พ. ปี 2007 [ 13 : 52 ]

...อยากจะเอ่ยรักเอย..ที่ฉันเห็น
ร้อนหนาวเป็นเช่นนี้มีหวานขม
พิษแผ่ซ่าน..ใจหนอร้าวระบม
ต้องซานซม..จมจ่อมจอง..นองน้ำตา
นอนแซ่วอยู่..ก็รู้ถูกทุรยศ
ใจจ้องจรด..ทดท้อถอยคอยหลีกหนี
ไม่มีแล้วไม่เผลออีก.มาฉีกใจ..ไม่มีเหลือเสี้ยวชิ้นดี
กว่าจะลุกขึ้นยืนได้เช่นวันนี้..แทบสิ้นใจ
ต้องหลบเลียกว่าแผลหายคลายทรมาน
* น้อมนำคำ..หลักธรรม..อาจารย์บอก
ทุกข์คำคนกลับกลอกย้อนยอก..จางหาย
หัดฝึกจิตรู้เท่าทัน..ใจบรรเบา
ธรรมนำเราพ้นทุกข์คลาย..ใจสุขจริง

โดย : ศิริศุภา
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 24 ก.พ. ปี 2007 [ 22 : 42 ]

คารวะทุกท่าน ทั้งท่านสามเณรจอมขมังแห่งวัดไร่ขิง...ท่านงูเขียวเขี้ยวเพชรเกล็ดบอบช้ำ...ท่านผู้ดื่มด่ำการเดินทางคนแบกเป้...ขอให้รักสมคะเนศิริศุภา

ลางคนชอบเกรียมจนไหม้...หอมยังกะอะไร..โอ๊ย.น่าทาน
ลางคนชอบดิบดิบมีเลือดซิบซิบ...เพียงกระพริบไฟลน..ทนไม่ไหว..น่ากิน
ลางคนชอบดิบดิบสุกสุก...โอ้ว..สนุก..ลิ้นลิ้มรสทั้งสองอย่าง

การกินหากย่นย่อลงไปสู่รากเหง้า...ตัดความพิเศษพิศดารพันลึก
ที่มนุษย์รังสรรค์ขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง...ย่อมลงสู่ความหมายเดียวไม่สงสัย
มาบัดนี้โลกเจริญ...ไวน์แดงกินคู่กับปลา...ส่วนไวน์สีฟ้าๆกินคู่กับแหนม...ฮั่นแน้...ห้ามผิดลำดับก่อนหลัง..นั่นไม่ฟัง..ช่างไร้ศิลป์

เมื่อยากจนข้นแค้น..อย่าว่าให้อร่อย..หรืออิ่มเลย..แค่พอประทัง..ยังนับว่าโชคดี

เอาเถอะ..เอาเถอะ...กินอย่างไรไม่ว่ากัน...ปัจเจกย่อมมีเอกฉันท์ในแนวทาง
นานนานขอสักทู้...น๊า...นะ....ท่านงูอย่าแซวกัน...อันข้างล่างก็ไม่จบ
สัตว์...ทุรนทุรายตะกายตะเกียก
ก็เพราะมโนสำนึกสำเหนียก...พร่ำเพรียกหา

สัจ...จธรรม ธ. ล้ำภิรมย์ประภา
สะอาดสอางค์สว่างสง่า...สงบเย็น

คน...ณ. ควรแก่กาลแล้วทุกประเด็น
....................................._____ ........

โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 26 ก.พ. ปี 2007 [ 21 : 25 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook