บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>>ดีก่วาสายไป

หัวข้อ : ดีก่วาสายไป


ประสบการณ์เล่าสู่ฟัง...........
นานแล้วที่จากบ้านเกิดมาด้วยความจำเป็นหลายอย่าง....
พ่อแม่แก่เฒ่า......อยู่ข้างหลังรอคอย
ลูกคือความหวัง เป็นดั่งดวงใจ..เราผูกพันด้วยรัก
โทรศัพท์.สื่อสานความรักถึงพ่อแม่ทุกวัน
แล้วเหตุการณ์..............ก็เกิดขึ้น
ตุ๊ด..........อัลโหล........
พี่ต้นกล้าแม่พี่โทรมาหาผมบอกว่าพ่อพี่อยู่โรงบาล
หึอ!!! พ่อ...............วางสาย..........

ตุ๊ดๆ.......แม่....ต้นกล้าเองทำไมพ่อเข้าโรงบาลแม่ไม่โทรบอกหนูเอง.....พ่อเป็นไรคะแม่
เสียงทางแม่อึกอักพักใหญ่........
ไม่เป็นไรมากหรอกพ่ออยู่โรงบาลแล้ว
พ่ออย๋ใหนคะ......
.....พ่อไปเยี่ยมปู่ที่ต่างจังหวัด......
แล้วโทรศัพท์พ่อละคะ
พ่อลืมลูกแม่เองก็ติดต่อไม่ได้พ่อหนูโทรมาบอกว่าอยู่โรงบาล
............ด้วยความเป็นห่วงการพยายมติดต่อญาติๆที่ต่างจังหวัดจึงทำให้ได้คุยกับพ่อ.........
ตุ๊ดๆๆ.....อาเล็กหรอคะ....พ่อไปหาอาเล็กมั้ย.
อ้อ...พ่ออยู่นี่จ๊ะ
ขอคุยกับพ่อหน่อยได้มั้ยคะพยาบาลให้คุยได้มั้ย
.......ได้สิรอแป๊บนะ..อาเดินเข้าไปหาพ่อในห้องก่อน
........ระหว่างรอด้วยความกังวลทั้งมื่อสั่นใจเต้นแรงภาวนา
ตลอดเวลาที่รอ........
อืม...ลูกหรอ..ลูกสาวพ่อนิ....
เสียงพ่อเป้นปกติ!!!
พ่อ.......เป็นอะไรมากมั้นยคะหมอว่าไงแล้วพ่ออยู่โรงบาลกี่วันแล้ว
วันแรกลูกพ่อพึ่งมาก็เป็นมากอยู่ทั้งโรคคหัวใจแล้วก็เบาหวานขึ้น
น้ำตาที่เอ่อล้นมานานไหลไม่หยุดสะอึกสะอื้อจนพ่อได้ยินผ่านโทรศัพท์.....................
เป็นอะไรลูกพ่อ ปู่ปลอดภับแล้ว........
หือ!!!........ปู่..............
อ้าวไหนแม่บอกว่าพ่อเข้าโรงบาล
????????
การสือสาร...........
เราแทบช๊อก....................................
ไม่สำคัญเลยว่าเรื่องนี่เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือยิ่งใหญ่
แตสิ่งที่ทำให้คิดได้คือ..........
.......เราไม่เคยมีเวลาที่จะประมาณเลย.........
หากนี่ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดกัน
เราคงเสียใจไปตลอดชีวิตหน้าที่แห่งมนุษย์ที่สมบูณร์เรายังทำได้ไม่ถึงพร้อม........
เราไม่ควรรอเวลา.....เงินทองไม่สำคัญ
เราควรอยู่กับท่าน
หากสายไปเงินทองเรียกร้องอะไรคืนมาได้
....................
ตุ๊ดๆๆๆๆ
พ่อขาแม่ขาลูกสาวนะ
วันนี้หนูมาทำงานแต่เช้าพ่อกับแม่ละคะทานข้าวยัง
คิดถึงจังเลยคะ
ตอนเที่ยงหนูโทรหาอีกนะคะ
รักพ่อกับแม่นะคะ
ตุ๊ดๆ เที่ยงแล้วทำอะไรคะทานข้าวยัง
เสาร์นี่หนูกลับไปหานะ
..................
อย่าเลยลูกแค่โทรเช้าเย็นก็พอแล้ว
หนูมีความสุข...นี่ละสุขของพ่อกับแม่
........................................
.....................................
....................................
เขียนไปบ่อน้ำตาก็แตกไปซะงั้น
โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 14 : 48 ]


เรื่องราวของท่าน...พาให้เศร้าใจยิ่งนัก
มิทราบว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
หรือเป็นเพียงงานเขียน..ของท่าน

ข้า..ขอซาบซึ้งกับความรักของครอบครัวที่มีต่อกัน

ยินดีที่ได้พบ...ท่านต้นกล้า
พบกันใหม่
โดย : จอมยุทธสะท้านภพ
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 14 : 56 ]

โล่งอกไปหน่อยนึง..ที่แท้ก้อเป็น* พ่อของพ่อนิ
แต่ถึงอย่างไร..ก็ยังเป็นญาติผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดของเรา...

เรื่องความเจ็บป่วยคงห้ามกันไม่ได้หร็อกนะ *ต้นกล้า..
วันนี้เราทำดี..พ่อ-แม่ ก้อมีความสุข
* ต้นกล้าเองคงมีความสุข เหมือนกัน

...ตุ๊ด.ด... เช็ดน้ำตาด้วยน้า.. ( ส่งผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อน.ให้ 1 ผืน )

โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 8 ]

หวังว่าจะไม่ใช่อีผืนที่เราสั่งขี้มูกไว้ ผืนนั้น

โดย : งูเขียวหางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 25 ]

* ท่านงูฯ เป็นหวัด.....
หรือ ร้องไห้ขี้มูกโป่ง...

โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 39 ]

พี่แอบหวานขา
คุณงูเขียวคะ
ทำไมโตขึ้นเราถึงต้องห่างไกลจากพพ่อแม่
ต้นกล้าไม่อยากโตเลย
...................
ง้อแงก่อน.........
อือ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 40 ]

เรียนท่านจอมยุทธสะท้านภพ
เรื่งนี้เกิดกับต้นกล้าเองคะ
.....................
หากจะเขียนเล่าละเอียด
คงได้บ่อน้ำตาแตกกันทีเดียวคะ
ต้นกล้าเชื่อว่าหลายคนเป็นอย่างต้นกล้า
............อยากอ่านต่อยาวๆมั้ยละคะ
กลัวจะขี้เกียจอ่าน

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 42 ]

เอ้า! กระเตงใส่เอวเลยละกัน...โอ๋..โอ๋..ไม่เงียบจะตีให้น่วม...
โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 43 ]

พี่หวานขา.......
ทำมั้ยน่ารักจัง
อืม
........................
รักจังเลยคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 44 ]

ต้นกล้าคงไม่ให้อภัยตัวเองหากเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่
ท่านยังไม่เคยได้สบายเลย
ลำบากเพื่อลูกอยู่ตลอด
เจ็บปวดจังคะ
เจ็บปวดที่เงินเข้ามามีส่วนในเรื่องนี้

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 49 ]

วันหนึ่ง ผมไปหาแม่ เพื่อนรุ่นพี่ถามว่า น้องไปไหน บอกว่า ไปหาแม่ เขาบอกว่า ไปเถอะน้อง ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้ไปหา ตอนนี้ผมก็ถึงเวลานี้แล้ว อ่านข้อเขียนของท่าน ภูมิใจแทน ญาติผู้ใหญ่ของท่าน ทำใจแล้วว่าจะไม่คิดถึงการสะกดผิดถูก แต่ก็ใจหายเมื่อท่านพูดถึงว่า "พยายม" ติดต่อ ล่องใจเพื่อแน่ใจว่า ท่านพิมพ์ผิด
โดย : ครูประเสริฐ
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 59 ]

เงิน..ก็ต้องหาต้องมีเพื่อการดำรงชีวิตอยู่อ่ะนะ *ต้นกล้า
หากมีโอกาสได้กลับไปเยี่ยม...ท่านย่อมดีใจ...
บางปัญหา..ถึงเวลาที่เหมาะสมก้อจะมีทางออก...

ทำใจให้สบาย..นะจ๊ะ
*พี่แอบ ไปก่อน....แล้วคุยกันใหม่จ้ะ

โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 16 : 1 ]


ฮือ............................................เขียนไม่ออก.....ฮือ........

แต่ก็ดีใจ...ดีใจตาม......
โดย : กระบี่ไล่ล่า ///
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 17 : 1 ]

เรียนครูประเสริฐ
ต้นกล้าพิมพ์ผิดจริงๆคะ
ต้องขออภัย.......ขอบคุณที่เข้าใจเจตนานะคะ
ที่ต้นกล้าเขียนลงในนี้เพื่อให้หลายๆคนที่ได้อ่าน
ได้คิด...หรือแม้แต่ได้หยุดคิดสักวินาทีก็ยังดี..
ข่าวดีคือ......
วันนี้พ่อก็กลับบ้านมาหาแม่แล้วคะ.......
.........

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 20 ก.พ. ปี 2007 [ 9 : 28 ]

กำลังใจดีๆ.......
ดีกว่ากระทิงแดงอีกคะ
ขอบคุณนะคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 20 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 41 ]

การจากลา..........
ครั้งหนึ่ง........
เมื่อจำต้องห่างจากอกพ่อแม่
พ่อแม่ยืนส่งขึ้นรถหน้าบ้าน.......
.....สายตาอาวรณ์รัก............
นั่งมองผ่านกระจกหลังรถ......
น้ำตาอาบแก้ม....หัวใจไหวหวิวดั่งจะขาด
มอง........ภาพพ่อแม่คอยเลื่อน...ไกลออกไป ออกไป
จน มองไม่เห็น................
.......ครั้งแล้วครั้งเล่า........
ต้องกอดแล้วโบกมือลา........
น้ำตาก็ยังไหลล้น........ไม่เคยคุ้นชิน
บัดนี้........น้ำตาไหลตกข้างใน
ความเศร้าจับใจก่วาเก่า
เพราะท่านแก่ชรา........
จากจากลา.......ก็ยังคงเศร้า......จนบัดนี้
โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 20 ก.พ. ปี 2007 [ 15 : 51 ]

ต้นกล้า............
เข้ามาอ่านและมีอารมณ์ร่วมกันแล้ว

โดย : มะอึก
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 20 ก.พ. ปี 2007 [ 18 : 39 ]

เช้าวันนี้..........
ตุ๊ดๆ.............
พ่อคะ.....ทำอะไรอยู่
ไม่สบายดีขึ้ยมั้ยคะ
ทานยาหรือยัง
ยาก่อนกับหลังอาหารพ่อต้องทานให้ถูกนะคะ
ทานข้ายอะๆ
แม่ละคะ
.........เสียงจากอีกฝั่ง.........
ดีขึ้เยอะเลยลูกไม่ต้องห่วง
พ่อกำลังอ่านหนังสือพักผ่อนอยู่สบาย
ส่วนแม่ไปงานแต่งงานเพื่อนบ้าน
....................
พ่อคะอยู่คนเดียวพ่อไม่จำเป็นอย่าออกไปสวนนะคะเดียวหน้ามืดไปใครจะดูแลวันนี้อยู่ที่บ้านอ่านหนังสือนะคะ
แล้วบ่าๆหนูพักงานจะโทรไปใหม่
พ่อขาหนูคิดถึงนะคะรักมากด้วย
........................
โอ้ย.....ไอ้ลูกงอแงพ่อไม่เป็นไรหรอกลูกทำงานเถอะ
พ่อรักลูกที่สุด
ทำงานให้สบายใจนะเดี๋ยวพ่อพักผ่อนแล้ว
..........................
วางสายไปแล้ว...............
ตอนเราเป็นเด็ก
พ่อแม่คอยป้อนยาแสนขม
คอยเช็ดตัวแม้นดึกดื่นไม่ได้หลับนอน
รักใดเปรียบเทียบเทียมทัน
...........................
ใครที่คิดทำร้ายตัวเองโปรดสำนึก
เราโตมาได้เพราะใคร.........
กว่าจะโตใครแสนลำบากเพื่อเรา...
จบ..........
ต้นกล้าดีใจคะที่เหล่าท่านเข้ามาอ่าน
บ้างท่านอาจไม่เห็นด้วยหรือคิดว่าต้กล้าจริงจังไป
เอ่อ.......ก็แหมต้นกล้ารักพ่อกับแม่นิคะ
ขอให้ต้นกล้าได้ระบายเถอะนะคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 11 : 26 ]

ขออภัยพิมพ์ผิดเยอะจัง

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 14 : 26 ]

แวะมา
ซึ้งนะ
ไปละ

โดย : เอ้อระเหย
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 20 : 5 ]

อ่านแล้วนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ

พ่อเราเสียไปหลายปีแล้ว วันที่ท่านเสียเรากลับไปไม่ทันดูใจ....

จำได้ว่าน้องโทรมาบอก....ตอนที่เรากำลังปีนป่ายทำงานอยู่ที่ระดับความสูงเท่ากับตึกสิบสี่ชั้น.......

เวลาก็ประมาณเที่ยงคืน....... น้องบอกว่า....พ่อคงกำลังจะไป

ทำใจดีๆนะ......เราอยู่ห่างจากบ้านประมาณ 500 กิโลเมตร....ไม่มีทางจะกลับไปดูใจพ่อทันเลย......

นั่งร้าน...รอก...ที่เคยปีนป่ายอย่างสบายๆกลับอยู่ห่างไกลตัวไปหมด.....

เดือดร้อนเพื่อนร่วมงานต้องพากันปีนและส่งตัวเราลงมา.......

ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน...มองแทบไม่เห็นทาง......

เพราะน้ำตามันเอ่อล้นตลอดทาง....จนแปลกใจตัวเอง...ว่าร่างกายเรามีน้ำมากขนาดนี้เลยหรอ......

กลับไปถึงพบเพียงแต่แม่.......นั่งอยู่ที่หน้าโลงศพพ่อ.....

พยายามจะไม่ร้องให้.....ไม่อยากให้แม่...ซึ่งน้ำตาแห้งไปแล้วต้องร้องอีก

แต่ก็ไม่ได้....มันสะอื้นไม่หยุดทั้งที่กลั้นแล้ว.....สุดท้ายมันก็ไหลแบบควบคุมไม่ได้....

กลายเป็นแม่ที่ต้องมากอดเรา....แล้วบอกว่าไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร....

พ่อเค้าเข้าใจ....ว่าลูกทำดีที่สุดแล้ว.....

นึกถึงตอนนี้....อยากบอกเพื่อนๆว่า.... มีอะไรที่ยังไม่ได้ทำให้พ่อกับแม่.....รีบทำเหอะ.....

ทำให้เหมือนกับทุกวันเป็นวันสุดท้าย..... จะได้ไม่เสียใจทีหลังเหมือนผม......

..............

โดย : กระบี่คลุมวรุณ
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 2 มี.ค. ปี 2007 [ 17 : 1 ]

คุณกระบี่คลุมวรุณ
เอ่อ................
เศร้าจังคะ........
แต่นี่คือความจริงที่ต้องรับให้ได้
หากเราเข็มแข็งเราจะผ่านไปได้
ตอนนี้.....เราต้องทำยังกับทุกวันเป็นวันสุดท้าย
นี่คือความไม่ประมาทสินะคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 7 มี.ค. ปี 2007 [ 15 : 33 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook