บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>>วันจ่ายค่าหนังสือแบบเรียนลูก

หัวข้อ : วันจ่ายค่าหนังสือแบบเรียนลูก


วันนี้แล้วซินะที่ฉันจะต้องไปจ่ายเงินค่าหนังสือแบบเรียนให้ลูก ๆ ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่รู้จะไปหาที่ไหน ฉันจ้องสมุดจดเบอร์โทรศัพท์นิ่ง ๆ อยู่นานนับชั่วโมง ขณะเดียวกันกับที่ฉันนั่งคิดทบทวน ถึงทรัพย์สินว่ายังจะพอมีอะไรเหลือพอที่จะเปลี่ยนสภาพเป็นเงินได้บ้าง ฉันคิดถึงแหวนเพชรเรียงเม็ดเล็ก แล้วก็ต้องถอนหายใจ คงได้ไม่กี่บาท มันไม่พอแค่ลูกคนเดียว ฉันยังคงคิดไปเรื่อย ๆ ว่าพอจะหาเงินได้จากที่ไหนบ้าง จากลูกหนี้เหรอะ ไม่มีทาง...พวกเขาคงไม่ยอมจ่ายอีกตามเคย ในที่สุดฉันก็ต้องตัดสินใจโทรหาเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ค่อยๆถามเขาเบา ๆ “วันนี้ที่ร้านเธอ ขายของดีหรือเปล่า” “วันนี้ ไม่ค่อยมีคนเข้าร้านเลย” เพื่อนตอบ ฉันอึ้งไปอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร จนกระทั่งเพื่อนถาม “เป็นไงมั่ง แฟนยังไม่ส่งเงินใช่ไหม เธอจะใช้เท่าไร” “ไม่เป็นไรหรอก เราเกรงใจ” จนเพื่อนคะยั้นคะยอบอกว่าไม่เป็นไรอีกครั้ง ฉันถึงได้อ้อมแอ้มบอกไปว่า “3,000 บาท ค่าหนังสือลูกคนกลาง อีก 2 คนสามารถเลื่อนไปได้อีก 2-3 วัน ฉันคงพอจะหาเงินทัน” เพื่อนก็ยังกำชับก่อนวางหูว่า “จะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย แล้วถ้าไม่ทัน ไม่ต้องเกรงใจนะ โทรบอกนะ”
ฉันเคยนึกท้อแท้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งกับชะตาชีวิตของตัวเอง ก็ฉันไม่เคยประสบความสำเร็จในการทำงานเลย ฉันล้มแล้วพยายามลุกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะถูกลิขิตให้ต้องอยู่ในสภาพ “ตกงาน” อยู่ร่ำไป
จำได้ว่าเมื่อครั้งที่ฉันต้องประสบกับปัญหาอย่างรุนแรง ถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายพร้อมกับลูกๆ วันนั้นฉันขับรถไปพร้อมลูกสาววัย4 ขวบ กับขวบกว่าทั้ง 2 คน ตอนนั้นท้องแก่ใกล้คลอดลูกชายด้วย ขับไปน้ำตาก็ไหลรินอาบหน้าไป ฉันขับรถไปจอดที่ริมเหวลึก มองจากในรถ ข้างล่างเป็นลำธารไหลแรง ป่าเขียวขจี...สวยมาก ถ้าวันนั้น ลูกสาวคนโตไม่พูดขึ้นมาว่า “แม่จ๋า...ถ้าตกลงไป พวกเราคงตายหมดนะแม่นะ” “หนูยังไม่อยากตายเลย...สงสารคุณพ่อ….คุณพ่อคงเสียใจ” ฉันอยากจะบอกลูกเหลือเกินก็พ่อของลูกนั่นแหละที่ทำให้แม่อยากขับรถลงเหว “แม่จ๋า...กลับบ้านเถอะนะจ๊ะแม่จ๋า...หนูกลัว” ฉันกอดลูกไว้แน่น พร้อมกับเปลี่ยนความตั้งใจที่จะฆ่าตัวตายพร้อมลูก ๆ ฉันขับรถกลับบ้านพร้อมกับคิดว่าจะทำอะไรต่อไป ไม่มีเขา...ไม่มีงาน...ไม่มีเงิน...ฉันเดินเข้าบ้านอย่างคนไร้จิตใจ คุณยายของลูก ๆ เหรอะ ไม่ต้องหวัง เขาทั้งโกรธทั้งเกลียด และไม่ยอมพูดกับฉันตั้งแต่รู้ว่าพ่อของลูกทำร้ายจิตใจพวกเรา ฉันไม่รู้ว่าฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย เขาไม่รู้เลยเหรอว่าเวลานี้ ฉันต้องการกำลังใจในการดำรงชีวิตอยู่แค่ไหน ยังไม่ทันหายเหนื่อยฉันได้ยินเสียงคุณตาเรียกไปรับโทรศัพท์เพื่อน “งานรวมรุ่น วันเสาร์นี้นะ เธอไปให้ได้นะ” ครั้งแรกฉันปฏิเสธ แต่ก็ต้องยอมตกลงไปร่วมงานเพราะ “ยั้ยอิ๊กจะไปรับตอน 4 โมงเย็นนะ” ถ้าวันนั้นฉันไม่ไป คงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่ไม่มีวันรู้ว่า “เพื่อนแท้ คือใคร เป็นยังไง”
ในงาน ฉันได้พบกับเพื่อนเก่า ๆ มากมาย ทุกคนดูแปลกไป ก็ยังมีบางคนที่มีเค้าสมัยเรียนด้วยกันอยู่ บางคนที่รู้เรื่องฉันก็เข้ามาแสดงความเห็นใจ ทำให้ฉันต้องเสียน้ำตาอีกครั้งจนได้ แต่มีเพียง 2 คนที่บอกฉันว่า ว่างเมื่อไร ให้ไปหาที่ร้านขายของของเขา...ชาลี กับ นัน .....คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ฉันรู้สึกดีใจที่ได้กลับบ้านเสียที หลังจากวันนั้นอีก 2-3 วัน ฉันก็ไปหาชาลีกับนันที่ร้าน ก็ที่บ้านไม่น่าอยู่เลย
โดย : แม่...
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 8 : 7 ]

สวัสดี* คุณแม่ ค่ะ

ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน..

** หากไม่มีที่.ที่สบายใจจริงๆ..ควรขอความช่วยเหลือจากเพื่อน
... หรือบางจังหวัดจะมีบ้านพักฉุกเฉิน..ของหน่วยงานราชการ ( หรือเอกชน )
** คุณขอพักชั่วคราวได้..ทั้งหมดเลย (แม่ และลูกๆ)

... เป็นกำลังใจให้ *คุณ.นะคะ
โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 11 : 44 ]

เป็นสองมือยิ่งใหญ่ในหล้าโลก
กางสองแขนป้องโศกให้โลกสุข
มีแต่ให้ปลอบโน้มประโลมทุกข์
หญิงที่ลูกเรียกขานว่ามารดา
............................................
อดทนครับ...คุณแม่ อย่าท้อถอย
คุณคือผู้ยิ่งใหญ่สำหรับลูกๆ เสมอ
ขอให้มีกำลังกายกำลังใจยิ่งๆขึ้นไป
โดย : แมวน้ำ
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2007 [ 16 : 2 ]

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ที่อยู่ก็มีค่ะ อยู่มาตั้งแต่เกิดนานนับสิบๆ ปีแล้วค่ะ
เพียงแค่อยากระบายความทุกข์ใจบ้าง....ยามที่ไม่มีใครให้คำปรึกษา....คุยด้วย....

โดย : แม่...
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 7 : 36 ]

.......
ลูกน้อยกลอยใจ
เจ้ามาอาศัยด้วยพันธะสัญญาพันผูก
วันนี้วัดค่าความล้ำลึกเลือกหนักมาข้าง.แม่
.......
แม่จ๋า.
ความขัดสนที่แท้มีอยู่จริงหรือ
หากถ้าต้องเปรียบเทียบกับผู้คนร้อยพันความอัตคัดย่อมไม่หมดสิ้น
ธาตุแห่งธัญญาหารอันพอเหมาะควรแก่อัตภาพเท่านั้นยังคงจะขออาศัย
แนวทางแห่งชีวิตหากต้องกำหนดให้เกินกำลัง
ก็ไม่ต่างกับการดิ่งสู่หุบเหวหายนะเช่นกัน
.......
โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 21 ก.พ. ปี 2007 [ 18 : 29 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook