บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>>ความในใจที่อยากบอก

หัวข้อ : ความในใจที่อยากบอก

ยามนี้ช่างเงียบนัก
ไร้ที่พักพิงพึ่งพา
จำใจจำจากจร
ด้วยอาวรณ์และอาลัย

โลกช่างอ้างว้าง
หนทางช่างแสนยาวไกล
ต่อแต่นี้จะมีใครให้เราได้คิดผูกพัน...
ไม่โทษเธอไม่โทษฉัน

ไม่โทษใครไม่โทษอะไร...เราต่างไปด้วยตัวเอง
โดย : ทอแสง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 24 ม.ค. ปี 2007 [ 20 : 33 ]

เมื่อความเหงาเข้าคลุมจิตใจ....สิ่งใดจะเกิด
ข้าไม่เข้าใจ
แค่... มาฟัง

โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง
เมื่อเวลา : พุธ ที่ 24 ม.ค. ปี 2007 [ 23 : 38 ]

..ท่านทั้งหลายรู้หรือไม่...
..ทำไมคนทั้งหลายจึงรู้สึกเหงา หว้าเหว่ อ้างว้าง หดหู่ เปล่าเปลี่ยว เดียวดาย ฯลฯ ในบางขณะเวลา
..แน่ะท่านทั้หลาย นี่แหละคือสภาวะจริงแท้ของจิต เพราะแท้จริงแล้วจิตมีความโดดเดี่ยวเป็นเอกเทศ ในสงสารวัฏฏ์
..แต่เมื่อเราถือกำเนิด จิตก็ถูกแต่งแต้ม เช่นดังผ้าสีถูกแต่งแต้มด้วยสีสันต่างๆ ฉะนั้น เพราะจิตนั้นมีรูปเป็นที่ตั้งอยู่และเป็นไป มีสัญญาเป็นฐาน มีวิญญาณเป็นการรับรู้ มีสังขารเป็นเครื่องปรุงแต่ง และมีเวทนาเป็นตัวเสวยอารมณ์ จิตจึงหลงระเริงอยู่ด้วยอารมณ์ทั้งหลายมี สุขบ้าง ทุกข์บ้าง ไม่สุขไม่ทุกข์บ้าง อย่างนี้
..และก็เป็นความจริงอีกว่า สิ่งทั้งหลายนั้นไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และไม่ใช่ตัวตน เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ย่อมเป็นอยู่ และดับสิ้นไปในที่สุด
..ท่านทั้งหลาย ก็เมื่อจิตข้องเกี่ยวอยู่กับสิ่งต่างๆ นี่แหละจิตจึงหลงระเริงอยู่ด้วยความเกื้อหนุนแห่งขันธ์ทั้ง 5 (รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ) ก็เมื่อใดก็ตามสิ่งต่างๆ ถึงสภาวะ คือความสิ้นไป จิตซึ่งเคยผูกมัด ข้องเกี่ยวก็ทนอยู่ไม่ได้ สภาวะความอ้างว้างแห่งจิตก็แสดงตัวออกมา ณ จุดนี้เอง จิตจึงรู้สึกอ้างว้าง หว้าเหว่ เดียวดาย โศกเศร้า เปล่าเปลี่ยว ฯลฯ สุดจะคณาได้

"ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แม้ว่าชนทั้งหลายจะอยู่ท่ามกลางหมู่ญาติ มวลมิตรสหาย และคนอันเป็นที่รักมากมาย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าในใจของเขาแท้จริงแล้ว อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยวสักปานใด"

โดย : นายน้อยที่หก
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 14 : 26 ]

บางครั้งเราอยู่กับความเงียบเหงา...
เราจะค้นพบตัวเองได้มากขึ้น
โดย : ม่านหมอก
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 19 : 27 ]


"ท่ามความเงียบ หากใจมิสงบ ก็ยากจะพบตัวเอง"
โดย : ซาบู
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 19 : 49 ]

ต้นกล้าเคยรู้สึกเหงาเหมือนกันคะ
แต่พอหันมาเห็นคุณค่าตัวเองก็หายเหงา

เรายังอยู่ได้คนเดียวกับเรื่องที่เราชอบ
หนังสือไงคะไม่เคยทิ้งเรา

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 20 : 25 ]


รำพึง .. ถึงเซียนผู้วิเศษปลีกวิเวกอ้างว้าง

ท่านเหงาหรือไม่ .. ?
อาจบางที ความเหงาและความสงบห่างไกลกันเพียงคืบ
ห่างเพียงคืบ แต่ไฉนอารมณ์ใดจึงห่างกันแสนโยชน์

ไม่สงบก็เหงา ........................ ท่านทั้งหลาย
ใจไม่สงบก็ถูกกลุ้มรุมใจด้วยเรื่องราวมากมายกลายเป็นเหงา
ไม่ถูกกลุ้มรุมด้วยเรื่องราวอารมณ์ใดเป็นความสงบ

................
ท่านทั้งหลายคิดอะไรกันอยู่ ............................ ?

โดย : เวิ้งฟ้า - พระจันทร์ซ่อนกาย
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 20 : 50 ]

ตัวเราคิดว่าความเหงา...เป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง
ของบางขณะจิตที่ยังรับรู้ได้...
เมื่อคราวต้องอยู่ลำพัง...
เมื่อคนคุ้นเคยพรากจาก...
เมื่อระลึกถึงความหลังที่คบกัน...
และเมื่อยังตัดใจไม่ขาด
เราจึงต้องอยู่กับความเหงา เพราะยังไม่ชินชา...
โดย : ทอแสง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 21 : 33 ]

เราผู้ซึ่งตัดสินใจแยกจาก
เราจึงต้องยอมรับในสภาพของความเงียบเหงา
คิดเสมอว่า...เรามิใช่คู่กัน...

เขามีทางเดินของเขา
เรามีทางเดินของเรา
เรายังไม่อาจลืมเขา
เราก็จะไม่ฝืนใจให้ลืม

ในช่วงเวลาที่มีกันและกัน
โลกนั้นอบอุ่นสดใส
มีพลังใจในชีวิต
ปัญหาใดใด ก็ไม่เคยหวั่นกลัว...

เมื่อเราแยกจาก...
หวั่นไหวหวาดกลัว

แต่เมื่อตัดสินใจแล้ว...มิอาจคืนคำ...
โดย : ทอแสง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 21 : 41 ]

น้ำตาที่รินไหล...ชโลมใจให้เข้มแข็ง
วันนี้ยังสิ้นเรี่ยวแรง
จิตใจบอบซ้ำ...
น้ำตาคือเพื่อน...ย้ำเตือนความจริง
ทุกสิ่งผ่านพ้น...ดั่งเช่นสายน้ำที่ไหลเลยผ่าน
มิอาจย้อนคืน...
โดย : ทอแสง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 21 : 55 ]

ด้วยใจที่อ่อนล้า...
ด้วยน้ำตาที่รินไหล
ด้วยต้องมาพลัดพรากจากกันไป
ด้วยว่าเราไม่อาจเป็นคู่กัน...

เมื่อยามที่พบหน้าเก็บซ่อนน้ำตาไว้
ยิ้มทักอย่างไม่มีความรู้สึกเจ็บใดใด
แต่รู้ไหม...เมื่อลับตาเธอ
ฉันปวดร้าวใจ
โดย : ทอแสง
เมื่อเวลา : พฤหัสบดี ที่ 25 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 1 ]

กาแฟอุ่น ๆ สักถ้วยไหมจ๊ะ

โดย : ฟ้าเคืองสันหลัง
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 26 ม.ค. ปี 2007 [ 9 : 42 ]

"ชีวิตที่ยุ่งยาก เพราะความอยากมากเกินไป"
ขอชาสักถ้วยน่าจะดีเน๊อะ...

โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 26 ม.ค. ปี 2007 [ 13 : 57 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook