บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>>ข้ามวัย

หัวข้อ : ......ข้ามวัย


ในท่ามกลางความรักความสดใสของวัยเยาว์
ข้าพเจ้าเดินจากมาอย่างโดดเดี่ยว

ในความสับสนของโลกคนทำงานและความรักหนุ่มสาว
ข้าพเจ้าเพิ่งข้ามพ้นออกมาอย่างเดียวดาย

ข้าพเข้ากำลังจะเข้าไปยังโลกแห่งปัจฉิมวัยอันเงียบเหงา
และจากไปโดยลำพัง

ใช่ว่าไม่เคยรักใครหรือถูกใครรัก
แต่ความเป็นไปไม่ได้แยกเราจากกัน
แม้ไม่โดยสิ้นเชิงก็ตาม.....แต่
จะมีประโยชน์ใด...............เมื่อเราเหมือนต้องจากเป็นนิรันดร์

โดย : คนคอย
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2007 [ 15 : 50 ]

.......
เนินไศลลาดเทแฝงดงดอกฝิ่น
ม่วงชูช่อสะพรั่ง
ขาวเด่นดูไม่น้อยหน้าอวดโฉม
.......
ในแง่มุมที่ถูกบดบัง
แสงตะวันกลับไม่ต้องแย่งชิง
พันหมื่นชีวิตแม้ต้องเบียดเสียด
.......
ภาระแห่งก้านดอกนำพา
ท่ามกลางก้านเหยียดตรง
กี่ก้านโอนอ่อนเอนเลี้ยวลด
กี่ก้านยอมก้มโค้งงอจรดต่ำ

.......
ข้ามวัย
ข้ามขอบเขตแห่งใจ
ความหมายที่ซุกซ่อน
ถูกห่อหุ้มมิดชิดซ่อนไว้ภายในใครเลยจะล่วงรู้
คอยแค่เวลา
เกียรติศักดิ์รักแสนไร้ค่า
ศักดิ์ศรีเมื่อยหน้าไร้ความจำเป็น
.......
โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2007 [ 17 : 17 ]

ท่ามกลางความรักหนุ่มสาวอันสดใสในวัยเยาว์

ใช่ว่าท่านเดินจากมาอย่างโดดเดี่ยว ...... มีมากมายหลายหลาก
ที่จำต้องจากมาเหมือนกัน ... ความรักอันสดใส เป็นยังไง
ที่เคยได้ยิน แต่ ..... คำว่า โลกทั้งใบเป็นสีชมพู ?
อยากรู้เสียจริง
ในความสับสนของโลกการทำงานและความรักในวัยหนุ่มสาว

... เมื่อ เมื่อเห็นเพียงแต่ตา ... มิเคยสัมผัส มีเพียงหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบ ดั่งเหมือนตอกมุดดั่ง ฝาโลง .... ไปไหนไม่ได้ .... เวลาว่าง คือ งาน ที่เหมือนเงาตามตัว .... ความรักที่สดใส ของวัยหนุ่มสาว มิเคยเฉียดเท้าย่างมาสักที ..... แม้มี แต่..... ไม่เคยคิดที่จะ เอื้อม?
แม้จะย่างเข้าสู่โลกอันเงียบเหงา โดยลำพัง ....

แต่ก็ถูมิใจที่ได้ทำในสิ่งที่หวัง ...... ทำในสิ่งที่อยากทำ ...
แม้ข้างกายจะเงียบเหงา ...... แม้จะไม่เคยสัมผัสสิ่งที่สวยงาม ที่เรียกว่า ความรักก็ตาม
ใช่ว่าไม่เคยมีรัก .......

ยามความรักเข้ามาหา ...... สายตาเรานั่นแท้ ที่บิดเบือน แม้นมีโอกาส แต่กลับเฉยชา นิ่งเฉยไม่คิดเลยที่จะเอื้อมมือคว้า .....

รัก ที่เป็น ไปไม่ได้ ..... แต่หัวใจยังร้องเรียกหา .... รอคอยว่า จะกลับมา ... มาหาอีกครั้ง
ที่เสียใจอย่างมากมาย คือ สิ่ง ที่ไม่ได้ทำ ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่กลับ นิ่งเฉย ปล่อยหลุดให้ลอยจากเราไป ..
*** เพียงแค่ สิ่งที่เคย สัมผัส .... นั่งถอยหายใจ ..... เฮ้อ !!!!! ****

ปล . มิได้คิดที่จะเทียบเทียน ... แต่เพียงเปลี่ยนเป็นความรู้สึก ที่นึกแล้วเสียใจ ... ของตัวผมเอง****
เฮ้อ !!!!!!

โดย : เฮ้อ!!!!!
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2007 [ 19 : 17 ]

การมีชีวิตอยู่ย่อมเคียงคู่กับการมีความรัก...
เพียงแต่ว่ารักนั้นเพื่อใคร...
เพื่อเธอ เพื่อฉัน เพื่อเรา ... ล้วนมีคำตอบในใจตน

ในการก้าวผ่านช่วงเวลาของชีวิตแต่ละช่วง
ล้วนมีเหตุการณ์ที่น่าจดจำ และอยากลืม
แต่เมื่อเรายังดำรงอยู่...ก็ต้องสู้กันต่อไป
โดย : ชีวิตชีวา
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 1 ]

เราจึงต้องไกลกันอย่างนี้เรื่อยๆไป และหล่อเลี้ยงชีวิต เพื่อจะได้คิด
ถึงใครสักคน เพียงที่จะได้พบเจอ และได้อยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข
ปราศจากเสียซึ่งความคิดถึงและห่วงหา ไม่รู้จะเรียกว่ารักได้หรือ
เปล่า นี่ใช่มั๊ยเรียกว่ารัก ได้หรือเปล่า....

โดย : งูเขียวหางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 27 ]

ความรักก็มีด้านที่ดี............กระบี่ไล่ล่า

....................................................
ข้างหลังภาพ/ศรีบูรพา. มรว.กีรติ: "ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน... แต่ฉันก็ยังอิ่มใจว่าฉันมีคนที่ฉันรัก".

“ฉันหลงคิดว่าความรักเป็นความสุขนิรันดร์เสียอีก เราเศร้าโศกเสียใจเพราะความรักดำเนินต่อไป .. หาใช่เพราะความรักจากไปไม่”

ในเวลาสงบท้องฟ้าโปร่ง สว่างจ้าด้วยแสงตะวัน
ใครๆก็แลเห็นว่าเรายืนอยู่ที่ไหน เวลาพายุกล้าฟ้าคนอง
ผงคลีฟุ้งตลบไปไนอากาศ ไม่เห็นตัวกัน
ต่อพายุสงบฟ้าสว่าง ใครๆก็จะเห็นอีกครั้งหนึ่งว่า
เรายืนอยู่ที่เดิมและจักอยู่ที่นั่น

โดย กุหลาบ สายประดิษฐ์
๑ ธันวาคม ๒๔๘๗
............................................................

โดย : กระบี่ไล่ล่า ////
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2007 [ 10 : 6 ]


*ท่าน....มีความสุขบ้างไหมเอ่ย?
ข้ามวัย... ผ่านความสดใสมา..โดดเดี่ยวซ้ำเดียวดาย
นานเท่าไร..แล้ว

มาฟังค่ะ...
ข้างบนกล่าว.ดีๆ..จัง

โดย : แอบหวาน
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2007 [ 10 : 52 ]

.......
เดินทอดน่องลัดเลาะไปตามห้วยเขาลืมเวลา
เส้นทางไร้ศักดิ์ศรีแห่งพงไพรมีสัตว์น้อยร่วมเสวนาขับขาน
.......
กล้วยไม้รายทางหอมเย็นชื่นใจเพียงชม
ผีเสื้อโบกพริ้วปีกสวยถนอมบุปผาแผ่วเบา
.......
เล็กเล็กน้อยรักเรากระแตกระต่ายร่วมฝัน
นกเขากู่เสียงรำพันเสียงนั่นครางสั่นละเมอ
.......
ไฮเวย์แปดเลนเขนสูง
หมายมุ่งไปสู่หนไหน
ล่าลัดตัดเวลาผ่าใจ
ปล่อยให้พฤกษ์ไพรโศกซม
.......
เรารู้ว่าท่านเร่งรีบ
พวกท่านสร้างหนทางนี้เพื่อใคร
มีใครซักกี่คนสำเร็จประโยชน์ร่วมกับท่าน
ใช่แล้วทางใครทางมัน
ขออภัยที่ปฎิเสธเกียรติอันสูงส่ง
เชิญพวกท่านล่วงหน้าเราขอน้อมส่ง
เพียงเราขอลงตรงนี้.
โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2007 [ 12 : 26 ]

แง่มุมความรักของคนคอย...ทั้งวัยเยาว์และหนุ่มสาม
ก้าวผ่านมาแล้วอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย

อดีตผ่านไปแล้ว...แก้ไขไม่ได้ป่วยการกับการครุ่นถึง
แต่ก็นำมาซึ่งบทเรียน
อนาคตยังมาไม่ถึง...จึงมิอาจกังวลจนมากเกินควร

ใช่ว่าไม่เคยรักใคร...หรือถูกใครรัก
คนที่ท่านเคยรัก...แม้เป็นไปไม่ได้...นั่นขึ้นอยู่กับคนอื่น
แต่การที่ถูกใครรักนี่ซิ...ขึ้นอยู่กับตัวท่านเต็มๆ

คนเราจึงเป็นทั้งผู้เลือกและผู้ถูกเลือกในเวลาเดียวกัน

หากท่านเลือกความรักจากมิตรสหาย...บ้านจอมยุทธนับว่าไม่แห้งแล้ง
ความรักชนิดนี้จนเกินไป
โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : อังคาร ที่ 23 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 41 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook