บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>>เครื่องวัดระดับความสุข

หัวข้อ : เครื่องวัดระดับความสุข


คำถามที่อยากใหท่านจอมยุทธที่ผ่านเข้ามาอ่านโปรดตอบ
ให้ชัดแจ้ง
.........เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร........
.........เราควรจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร.........
ความจริงคือมีความตาย..เป็นจุดจบเหมือนกัน

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 14 : 39 ]

เกิดดับ เกิดดับ ตะวันลับ ตะวันลา ชุบชีวิต เพิ่มชีวา ตามติดมา จากผลกรรม..............

โดย : กายใจ......
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 14 : 53 ]

มีชีวิต 3 แบบยกตัวอย่างให้ได้คิด
1) นักคิด..ผู้รอบรู้.........
....ทั้งวันจะอยู่กับการค้นหาความจริงของชีวิต
อ่านมาก ฟังมาก ถกเถียงมาก............
สุดท้าย อภิปรัชญา เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม........
เค้าค้นหามาทั้งชีวิตและตายไปกับความคิด.....
ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง มีคำถามว่าตอนเค้ามีชีวิตอยู่เค้าเองได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหรือไม่
2) คนรวย...ที่รวยธุรกิจขึ้นอยู่กับกระแสโลก
....ทั้งวันจะอยู่กับตลากหุ้น หนังสือพิมพ์ และโทรศัพท์
ทำงานหนัก ในที่สบาย เต็มไปด้วยผู้คนยกย่อง
สุดท้ายเคค้าแทบไม่เคยได้พักหลับโดยไม่คิด.......
กระแสโลกเปลี่ยน...เค้าล้มละลาย....
และฆ่าตัวตาย.............
ที้งคำถามไว้ให้คนรุ่นหลังคิดอีกว่าเงินได้ช่วยให้เค้ามีความสุขหรือไม่
3)คนถีบสามล้อ..ที่ยากจนนอนบนสามล้อ
...ทั้งวันอยู่คอยมองหาผู้โดยสาร แดดร้อนเผาไหม้...
ทำงานหนัก เงินน้อย....อดมื้อกินมื้อ...
อยู่มานานจนเจ็บป่วย...และตายไป
ทิ้งคำถามอีกเช่นเคยว่า เค้าถีบสามล้ออะไรคือความสุขที่เค้าได้รับในชีวิต
..........................................
คราวนี้ย้อยกลับตอนที่ทั้งสามยังมีชีวิต..........
ครั้ง..................
ติดตามตอนต่อไป

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 15 : 6 ]

ครั้งหนึ่ง..........
เมื่อคนรวย.....ต้องการที่ปรึกษาอย่างท่านักคิด
จึงเชิญมาท่านข้านเพื่อสนทนา.....ณ....ร้านอาหารแสนแพง
รถเบนซ์จอดไกล้ต้งเดินข้ามถนน......
พลันสายตา...ทั้ง 2 คู่มองไปที่ชายคนถีบสามล้อ
กำลังกินข้าวมื้อกลางวัน.............
ด้วยกับข้าวที่ดีที่สุดในวันนั้นของเค้า
คื่อน้ำพริกปลาล้ากับข้าวเหนียว
เค้ากินอย่างกับว่าได้ลิ้มรสเป็ดปักกิ่ง....
................................
ความคิดของคนรวย..........
กินเข้าไปได้ไง.....อาหารไม่มีประโยชน็ทั้งสกปรก....
เป็ฯฉันไมกินเลยจะดีก่วา.............
ความคิดของนักคิด..........
คนเราต้องการอะไรมากมาย...แค่มีให้ได้กินเค้าก็มีความสุข
มันอยู่ที่ความพอเพียงสินะ....
เราจะสร้างความพอเพียงแบบเค้าได้อย่างไร
ความคิดของคนถีบสามล้อ...หลังจากมองเห็นสองคนนี้เดินเข้าร้านแสนแพง
อาหารในนั้นคงอร่อย........สักวัน.....หรือจะมีมั้ยนะที่ฉันจะได้กินบ้าง
สองคนนั้นคงมีเงินเยอะและมีความสุขที่ได้กินของดีๆ
...........................................
หลังจานั้น
นักคิดค้นหาคำจำกัดความ........ของคำว่าพอเพียงแบบเป็นทฤษฏีอย่างเอาเป็นเอาตาย.........จนล้มป่วย.......และตายในขณะนั้นเค้าก็ยังไม่เจอความสุขจากคำว่าพอเพียง..........
คนรวย.........ล้มละลาย.........เค้ามีม่าม่า....1 ซอง...สำหรับมื้อนี้
ขณะที่กำลังจะกินเพื่อนเก่ามาเยี่ยม.....เค้ารีบซ้อนไว้........
หลังจากเพื่อนลับไปเค้าอดสุ่...กับมื้อนี้ และนึกถึงน้ำพริกปลาล้าของคนถีบสามล้อ.............และยิงตัวตาย..........
เค้าลืมไปว่าม่าม่าซองนี้ของเค้าแพงดีก่วาของสามล้อเป็นไหนๆ
คนถีบสามล้อ.......หลังจากที่ตั้งใจว่าสักวันจะต้องได้กินหาอารร้านนั้นให่ได้
เค้าก็เริ่มทำงานหนักเก็บเงินน้อยนิดนั้นอดมื้อกินมื้อ.......จนป่วย
เงินที่เค้าเก็บไว้ทั้งหมดไม่พอแม้ค่ายา..........
จบ.....................
ความสุขอยู่ที่พอใจ..........ตามที่ตนมีตนป็นตนหาได้.............หรือเปล่า
โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 16 : 7 ]

ที่เค้าว่า "จงพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ไงค่ะ"

โดย : น้องไป่
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 16 : 21 ]

หวัดดีน้องไป่........
วิจารณืหน่อยสิ........เขียนผิดเยอะเลย666666666

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 16 : 55 ]

น่าคิด....มาก
ความคิดของคนเราไร้ขีดจำกัด....
คิดได้ไปต่างๆนา...แสวงหาในสิ่งที่ตนไม่มี...
หรือในสิ่งที่ยิ่งๆขึ้นไป.....

ไม่มี....อยากมี
มีแล้ว....อยากมีอีก
มีแล้ว....ไม่อยากเสียไป
มีแล้ว....เสียไป....ร่ำไห้...เสียดาย
สุดท้าย....ตายจาก.....
ไม่เหลือ..อันใด....
เฮ้อ ชีวิตคน

โดย : แมงเม่า เมาแสง
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 18 : 29 ]

ทุกคนก็ต่างมีคำตอบเป็นของตนเอง

แล้วคุณล่ะอยู่เพื่อใคร และเพื่ออะไร

โดย : เสือขาว
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 7 ]

ความคิดคมมาก ต้นกล้า

โดย : สิงห์สันโดษ
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 22 : 11 ]

คำตอบคงยืดยาว...คะคุณเสือขาว
ขอบคุณ มากกับคำชมนะคะคุณ สิงห์สันโดษ.........
....คุณแม่งเม่าก็คมคายเช่นเดิม.........
จริงแล้วกระทู้นี้แค่เพียงอยาให้
คนที่เข้ามาอ่านได้คิด.....แล้ววัดความสุขตัวเองดู
ตอนนี้ต้นกล้ามีความสุขจากการได้คิด
ยังมีความสุขขึ้นอีกหากกระทู้นี้ทำให้ใครๆได้คิดบ้าง.......
และหากได้รับคำวิจารณก็ยิ่งพัฒนาความคิดนี้ก้วางไกล
ร่วมกันคิดนะคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : เสาร์ ที่ 6 ม.ค. ปี 2007 [ 23 : 41 ]

วัตถุน้อยมองด้วยกล้องจุลทรรศน์

ยาวนิดไม้บรรทัดพอหยั่งรู้

วัดความสุขลองคำสอนศาสดาดู

แล้วจะรู้เราอยู่ไปทำไมกัน

โดย : หมัดเมา
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 7 ม.ค. ปี 2007 [ 10 : 27 ]

.......
เปิดโลกฝันเนรมิตธุรกิจฟูเฟื่อง
ข้อมูลในสมองเจาะลึกใสปิ๊งมุ่งสู่แนวหน้า
.......
ผลลัพธ์เป็นเงินทองบ่งความสำเร็จน่าประทับใจ
ถ้วยแถลงวันตัดริบบิ้นเกริกเกียรติเกรียงไกรหน้าหนึ่งรายวัน
.......
ปอร์เช่.คฤหาสถ์บรรยากาศสปาหรูเลอค่า
แถมโฉมงามยอดมงกุฎเพชรประดับเคียงกาย
.......
บรรเลงเพลงพิณความซึ้งกลับอยู่ที่ช่วงว่างเสียงขาดหาย
วิพากษ์ดาบวิจารณ์กระบี่เพียงสำนึกมิเน้นท่วงท่าแทงทะลุแผ่นฟ้า
.......
ภายใต้เฟื่องฟุ้งมีความเสื่อม
ดาวหางเจิดจ้าโค้งสุดฟ้าลับหาย
ความสุขหาใช่ความสาสะใจจึ่งบังเกิด
ราชา.ยาจก.จอมดาบ.นักบวช.ยิ้มแย้มได้ทุกสถานการณ์
โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 7 ม.ค. ปี 2007 [ 12 : 55 ]

.......
เพียงรู้
.......
เพื่อสำนึก

โดย : ถั่วทอด
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 7 ม.ค. ปี 2007 [ 13 : 34 ]

ว้าวๆๆๆๆๆๆๆๆ
ท่านจอมยุทธ์ล้ำลึกน่าศึกษา.....
ขอบคุณที่แมทักทาย
แวะมาแลกเปลี่ยนความรู้กัน........
ขอบคุณนะคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 7 ม.ค. ปี 2007 [ 13 : 58 ]


ครั้งหนึ่งเมื่อฉันยังเยาว์วัย

ฉันได้พานพบจอมยุทธชราผู้หนึ่ง

ท่านผู้มีรูปร่างที่ผอมบาง...แต่แข็งแรง

ผมสีเทาสลวย...รวบด้วยเถาวัลย์สีน้ำตาล

ใบหน้าอิ่มเอิบ.....ยิ้มเปื้อนใบหน้า...แก้มพองโต

......................................................

ร่างที่ผอมบางร่ายรำหมัดมวยอย่างอ่อนโยน

ก้าวย่างที่แช่มช้า...ดูทรงพลัง....และสวยงาม

........................................................

ฉันนั่งชมเหมือนถูกสะกดด้วยท่วงท่าที่หลั่งไหล

กำลังกายที่เคลื่อนติดต่อกันเหมืนอหญ้าต้องลมในทุ่งกว้าง

งามสง่า.....เย็นชื่นดั่งนำในลำธาร ......ที่มีความสุข

.............................................................

ผ่านมาสามสิบปี...............

..............................................................

วันนี้ฉันกำลังร่ายรำอยู่...ด้วยจิตใจที่จดจ่อ

กำลังกายและใจที่ผูกกระชับสอดคล้องกัน

ไหลเคลื่อนเหยีบย่างอย่างนุ่มนวลและเข้มแข็ง

เหมือนท่าทางของชายชราที่ได้พบเจอในอดีต.......

..........................................................

ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมชายชราผู้นั้นจึงดูมีความสุข

........ความสุขอยู่ที่กายและใจ......

.......กายที่แข็งแรง.....จิตใจที่แข้มแข็ง.....

.......กายและจิตใจที่ประสานเข้าด้วยกันด้วยความอ่อนโยน...

.............................................................................

ชีวิตที่มุ่งเสาะหา......ก็คือความสงบ.....สงบทั้งกายและใจ

นำพาไปสู่...............ความสุขสงบของวิญญาณ............

ตามวิถีทางแห่งจอมยุทธ......นิ่งสงบอยู่ชั่วนิรันดร์...............

...........................................................................
โดย : กระบี่ไล่ล่า ////
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 12 : 26 ]

โอโห่..........
ท่านกระบี่.......
ขอคาระวะ
ลึกซึ้ง............
โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 14 : 9 ]

.....ถึงพี่บี่.....

......เริ่มต้นที่อายุประมาณ 10 ปี ผ่านไปอีก 30 ปี

ปีนี้พี่บี่ 40 ท่าจะได้เนอะ....พี่บี่ชรา....

....ก็แซวกันเล่นๆ.....แฮ่ๆ...ไปล่ะ

โดย : น้องไป่
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 17 : 1 ]

เอ่อ..........อ่า..............ครือว่า...................เป็นความเชื่อส่วนบุคคล
ว่ายเวียนวน...จม.อยู่ในกระแสภพน้อยใหญ่...เดิมเดิม
ไม่รู้จักจบจักสิ้น.........................ไม่เหนื่อยหรืออย่างไร
เหนื่อย...แล้วทำอันใดได้...ก็อาสวะภายในขับดันหนุนเนื่องไม่หยุดหย่อน
เมื่อหาหลักยึดเหนี่ยวเกาะเกี่ยว...พักพิงใจไม่ได้
ไม่อยากว่าย...ก็ต้องว่าย.....จมสำลักกล้ำกลืนสุดฝืนทน...อยู่อย่างนั้น..อย่างนั้น
ธาตุขันธ์ร่างกายบอบช้ำเกินเยียวยา...มันกลับเมตตาประทาน "ความตาย"
เฮือกสุดท้ายสุดแสนดีใจ...จบสิ้นกันเสียทีความลำเค็ญ
เปล่า...ความตายที่มอบมาเป็นเพียงยาสลับฉาก...เพื่อให้ "ลืม"
บรรจุวิญญาณสู่ขันธ์ใหม่...สดใสแข็งแรง
ละครฉากใหม่กำลังเริ่มต้นอีกครา...ว่ายวน

ผู้ใด...จะดีดใจพ้น...วงจร
สมณะโคดมประกาศก้องสั่นสะเทือนทั้งไตรโลก.....ชี้ทาง
หลวงจีน*หูยังดี...ใจกลับใบ้บอด...เคยชิน
กัดแทะโลมเลียน้ำผึ้งเคลือบทายาพิษ...มิยอมปลงวาง
รู้ทั้งรู้...ทำเหมือนไม่รู้...อร่อยจนยากตัดใจ
เริ่มต้นใหม่...นับไม่ถ้วนครั้งที่เท่าไหร่...ไม่อยากจดจำ
ช่างน่าอาย..........................................ช่างน่าตาย
โดย : หลวงจีนทุศีล
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 17 : 3 ]

" ยิ่งมีความสุขมากแค่ไหน ... หัวเราะชอบใจ สักเท่าไหร่.... "

แต่ทำไมมักมี " คลื่นใต้น้ำ " ตามมาเล่า

หัวเราะแต่เช้า ...... เย็นมานั่งกลุ้มใจ

หากแม้นมี เครื่องวัดความสุข ได้ ... จะขอสุขเพียงพอดี คงจะดีเนอะ
* - * ออกแนว ไหนเนี่ย

ปล. คลื่นใต้น้ำ ดังที่หมายถึง มิได้มีความหมายทางการเมืองครับ

โดย : มะนอยข้อง
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 19 : 0 ]

คารมคมคาย...
ตลกร้ายใช่เล่น
เหล่าจอมยุทธ์น่านับถือ-น่านับถือ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 8 ม.ค. ปี 2007 [ 19 : 17 ]

แวะเวียน มาทายทักกระทู้เก่า ที่ให้ข้อคิดมากมาย

โดย : แมงเม่า เมาแสง
เมื่อเวลา : อาทิตย์ ที่ 21 ม.ค. ปี 2007 [ 17 : 46 ]

ท่านแมงเม่า..
ต้นกล้ารอให้ท่านวิจารณ์นะคะ
ต้นกล้าอาจคิดอะไรแคบๆช่วยคิดต่อหน่อยสิคะ

โดย : ต้นกล้า
เมื่อเวลา : จันทร์ ที่ 22 ม.ค. ปี 2007 [ 12 : 22 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook