บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด
หน้า > 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9

>> คนเดิม

หัวข้อ : คนเดิม


ยังเป็น

คนเดิม

ที่คอยห่วง

แม้เวลาจจะล่วง

เลยผ่าน

ยัง้ป็นคนเดิม

เหมือนวันวาน

คนที่มีเธอ

ตลอดกาลในใจ

.สัญญา.

******************

โดย : เทพบุตรสุดซ่าส์
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 13 ต.ค. ปี 2006 [ 11 : 13 ]

เมื่อไหร่ได้มา อย่าลืมให้ไป
จะทำให้ชีวิตและหัวใจของเธอสมดุล
ถ้าเราได้บ่อยๆแล้วไม่แบ่งปันให้ใคร
เราก็จะเป็นคนเห็นแก่ได้ ไม่รู้จักพอโดยไม่รู้ตัว
ทำให้เกิดทุกข์ในใจ
การให้และแบ่งปัน จะทำให้กิเลสของเราลดลง
ช่วยรักษาสมดุลทางใจได้ดีทางหนึ่ง
เรียกว่าให้เพื่อใจเราเอง
นานมาแล้ว เคยมีคนสอนฉันว่า
ทุก 2% ของรายได้
ไม่ว่าจะเป็นเงินเดือน หรือเงินพิเศษก็ตาม
ควรแบ่งปันให้คนอื่น
เพราะถ้าเราเอาแต่ได้ บุญเก่าเราจะหมดเร็ว
ก็เล่นเอาแต่ใช้ ไม่เติมลงไป
มีน้อยก็ให้น้อย ดีกว่าไม่ให้เลย
ถ้าเรามัวแต่รับ มัวแต่กอบโกย
เราจะเกิดความโลภโดยไม่รู้ตัว
เหมือนกับยิ่งได้ยิ่งสนุกจนลืมตัว
ที่จริง... มันไม่เกี่ยวกับเรื่องบุญหรือบาปหรอก
แต่ให้เพื่อใจเรา...
เพื่อละลดกิเลสที่ทำให้เกิดทุกข์
และตัวเขาก็ได้ประโยชน์
มีความสุขทั้งสองฝ่าย
เพียงแค่ส่วนเล็กน้อยของรายได้
ถ้าเรารู้จักแบ่งปันคนอื่น
มันไม่ได้ทำให้ชีวิตเราถึงกับล่มจมหรอก
แล้วเงินส่วนนั้น ต่อให้เรางกเก็บไว้
มันก็ไม่ได้ทำให้เราร่ำรวยขึ้นมาอีกด้วย

ก็แบ่งๆให้คนอื่น...
ที่เขาลำบากกว่าเราบ้างเถอะ...
จงอย่าเป็นคนไม่รู้จักพอ

ไม่มีอะไรในโลกจีรัง

มามือเปล่า....ไปมือเปล่า.....ทุกๆคน

++++++++++++++++++++++++++++++


โดย : ..
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 13 ต.ค. ปี 2006 [ 11 : 19 ]

เพื่อนรัก

nx
...........เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แอบชอบเพื่อนหญิงคนหนึ่ง เด็กหนุ่มได้แต่ฝันหวานอยู่ทุกวัน แต่ก็ไม่กล้าบอกเขาสักที

เธอเป็นคนค่อนข้างหน้าตาดี ไม่น่าแปลกที่จะมีคนโน้นคนนี้มาตามเอาใจอยู่ตลอดเวลา แต่เธอไม่เคยสนใจไม่ว่าหน้าไหน

นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขามีความหวังอยู่นิดๆ
............แล้ววันหนึ่งเขาก็ทนไม่ไหวตัดสินใจบอกความในใจออกไป นั่นเป็นจุดเริ่มของความผิดพลาด เธอแปลกใจที่เขาพูดออกมาแล้วตอบกลับมาว่า

เธอเป็นเพื่อนชั้นนะ แน่นอนเขาเข้าสู่ห้วงของความผิดหวัง โรงเรียนที่เคยอยากไปอยู่ทุกวันกลายเป็นอะไรที่น่าเศร้า เขาไม่กล้าพูดกับเธอ

เจอหน้ากันก้แกล้งหันไปมองทางอื่น เป็นแบบนี้อยูุ่่ทุกวัน.......
.............จนมาถึงวันจบการศึกษา เขาคิดอยู่คนเดียวว่าจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปหรือ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร

งานฉลองจบมัธยมดำเนินต่อไป เขาได้แต่นั่งอยู่เงียบๆคนเดียว แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เธอคนนั้นเดินเข้ามาหาเขายิ้มให้และนั่งลงข้างๆ

เขาได้แต่ใจระทึกพูดอะไรไม่ออก แล้วเธอก็เริ่มพูดเธอขอโทษที่ทำแบบนั้น ผู้ชายส่วนใหญ่เข้ามาเพราะหวังอะไรๆจากเธอ

แต่กับเขาเธอคิดว่าเขาเป็นเพื่อน เพราะอย่างนั้นเธอจึงเสียใจที่เขาคิดแบบนั้น เขาเป็นเพื่อนที่ดีเธอไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้ ฝ่ายเด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวังไว้ คืนนั้นทั้งคู่สัญญาว่าเขาจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันต่อไป.......
.............ผ่านไปหลายปี ตอนนี้ทั้งสองคนเข้าเรียนต่างมหาวิทยาลัยกัน แทบจะไม่ได้ติดต่อกัน

แต่เพราะความบังเอิญทำให้เขาและเธอกลับมาพบกันอีกในวันหนึ่ง .....ฝ่ายชายรู้ตัวทันทีว่าเขาได้แต่เก็บความรู้สึกมาตลอด จริงๆแล้วเขายังรักเธออยู่

ู่ เขาตัดสินใจว่าจะลองพยายามอีกครั้ง เขาเริ่มแวะไปหาเธอ บ่อยครั้งครั้งเข้า จนเขาคิดว่าฝ่ายหญิงคงรู้ตัวแล้ว

แล้วเขารู้สึกว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนกับทุกครั้งเธอไม่ได้แสดงอาการรังเกียจมาเหมือนที่เคยเป็น

เขาโทรไปหาเธอทุกคืน เธอก็ยอมคุยด้วยครั้งละนานๆความสัมพันธ์ ดำเนินต่อไป เขาได้แต่ดีใจกับความรักครั้งใหม่
.............แล้วเขาก็ตัดสินใจได้ เขาจะบอกรักเธออีกครั้ง ใช่และครั้งนี้มันต้องสำเร็จสิ เขาคิดกับตัวเองเขานัดเธอออกมาเจอกัน

เขาได้แต่เฝ้ารอให้ถึงวันนั้นเขาวางแผนให้มันเป็นวันที่น่าประทับใจที่สุดของเขาและเธอ
.............แล้ววันนั้นก็มาถึงเขามารอเธอแต่เช้าใจกระวนกระวายอยู่ตลอด แล้วเธอก็มาถึง แต่...........ใบหน้าเธอดูเศร้าๆ

เขาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันบางอย่าง แล้วเขาก็พาเธอไปหาที่นั่งที่คุยกันได้สะดวก

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่ทันจะพูดเธอก็ก้มหน้าลงแล้วร้องไห้ เธอบอกว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขานัดเธอมาเพื่ออะไร เธอทำผิดไป

สิ่งที่เธอทำเหมือนกับให้ความหวังเขา เขารู้แล้วว่า มันเกิดอะไรขึ้นทีนี้ เขาก้มหน้ากัดฟันถามสิ่งที่คิดไว้ออกไปแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคำตอบคืออะไร

เธอจะคบกับชั้นได้มั้ย คำตอบมีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ เขาทำอะไรไม่ถูกจิตใจปั่นป่วน เธอบอกว่าเขาเ็ป็นเพื่อนรักที่สุดของเธอ

เขาดีกับเธอทุกอย่างเธอไม่กล้าปฏิเสธเวลาเขาโทรมา เธอไม่กล้าทำร้ายจิตใจเขา เธอแคร์ความรู้สึกเขามากๆ แต่เธอก็เป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้

เธอยังไม่อยากมีใครในตอนนี้ และ เธอไม่อยากเสียเขาไป ..........เขาก็สับสนไม่แพ้เธอในตอนนี้เหมือนกันเขาไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไร

เธอยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด เขาทำได้ก้แค่สัญญาว่าเขาจะเป็นเพื่อนรักของเธอต่อไป
................เขากลับมาบ้าน สับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น จิตใจไม่อยุ่กับเนื้อกับตัว ได้แต่คิดว่าทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ในหัวมีแต่คำว่าทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆทำไมเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ทำไม แต่มีคำๆหนึ่งยังวนเวียนอยู่ เพื่อนรัก คำนี้ทำให้เขารู้สึกดีได้ในระดับหนึ่ง

วันรุ่งขึ้นเธอโทรมาหาเขาเธอดีใจที่ในที่สุดก็สามารถคุยกับเขาอย่างสนิทใจได้ เขาแกล้งทำเป็นร่าเริง นั่นทำเขาจมอยู่กับมันมากขึ้น.........
...............ในตอนแรกเขารู้สึกทรมานแต่ต่อมาเขาเริ่มมีความสุขกับการให้เวลาตัวเอง เป็นเรื่องจริงที่เวลารักษาและทำลายทุกสิ่ง

เขาเริ่มพอใจกับคำว่าเพื่อนรักนี้ขึ้นเรื่อยๆ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้าใจความหมายของการรักโดยไม่ต้องการสิ่งตอบแทนจริงๆ

เป็นเรื่องที่ไม่เลวเลยเมื่อมีใครสักคน เป็นห่วงเป็นใย เป็นเพื่อนคุยอยู่เสมอโดยไม่เคยเรียกร้องอะไรจากกันเลย เขารู้สึกขอบคุณที่เธอสอนให้เขารุ้จักสิ่งนี้

ี้
...............แล้วก็ผ่านล่วงเลยไปอีกหลายปี แล้วจนวันหนึ่งเขาได้งานทำต่างประเทศ วันออกเดินทางมีเพื่อนมากมายมาส่งเขา

แต่ที่เขารออยู่มีเพียงคนเดียวเท่านั้น มันเหมือนกับเหตุการณ์ที่เคยผ่านมาหลายๆครั้ง เขามารอเธออีกครั้งและแล้วเธอก็มา

เขาคิดในใจครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขากับเธอจะได้เจอกัน เขาจะพูดอะไรออกไปดี เขาโกหกตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาพูดออกมา
"ต่อจากนี้ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรกันเธอก็เป็นคนสำคัญที่สุดของฉันเสมอนะ บ๊ายบาย เพื่อนรัก "
แทนคำตอบนั้นเธอยิ้มให้เขาและเป็นยิ้มที่สวยที่สุดตั้งแต่เขาเคยเห็นมา
.............


โดย : ..
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 13 ต.ค. ปี 2006 [ 11 : 23 ]

เปลือกหอยกับสายลม

..

นานมาแล้ว…ยังมีหอยตัวเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนโขดหินริมทะเลตัวหนึ่ง…เป็นเพื่อนกับสายลมแม้มันจะไม่เคยเดินทางไปที่ไหนเลย แต่หอยตัวเล็กๆ ก็ได้รับรู้เรื่องราวของชีวิตอื่น ความงดงามของพื้นดินและท้องทะเลอันกว้างใหญ่จากสายลมผู้เดินทางไกลไปทุกหนทุกแห่ง

"ฉันช่างโชคดีเสียนี่กระไร" มันมักบอกกับตัวเองเช่นนี้เสมอ "ได้อยู่บ้านเล็กๆที่อบอุ่นในโลกกว้างใหญ่ ได้ฟังเรื่องราวสนุกๆ มากมาย และมีเพื่อนที่แสนดี"

ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใด สายลมผู้ยิ่งใหญ่จึงพอใจคบหาหอยตัวเล็กๆ เป็นเพื่อนและแวะมาเยี่ยมเยียนอยู่เสมอๆ

ทุกครั้งที่เล่าเรื่องราวต่างๆ ซึ่งเดินทางไปพบมาจบลง สายลมก็จะหยุดนิ่ง…เพื่อรับฟังสิ่งละอันพันละน้อยที่หอยตัวเล็กๆ ได้ค้นพบจากการอยู่กับที่ของมัน…ซึ่งเป็นสิ่งที่สายลมไม่เคยได้รับรู้มาก่อนเลย

"การออกเดินทางทำให้ได้พบเจอสิ่งต่างๆมากมาย แต่บางทีการได้พักนิ่งๆ อยู่กับที่…ในบ้านหลังเล็กอันอบอุ่น เพื่อปล่อยให้ความคิดได้ออกเดินทางบ้างก็คงจะดีไม่น้อย" สายลมรำพึง

หอยตัวเล็กมีความสุขกับเรื่องราวที่มันได้ยินจากสายลม และสายลมก็มีความสุขที่ได้ฟังสิ่งต่างๆ จากมันเช่นกัน

ทั้งสองคบหาเป็นเพื่อนกันเนิ่นนาน…จวบจนถึงเวลาสุดท้ายของชีวิตหอยตัวเล็กๆ

"ฉันกำลังจะจากไปในไม่ช้า อยากบอกให้ท่านรู้ว่า ฉันมีความสุขกับการเป็นเพื่อนกับท่านเสมอ แต่ก็รู้สึกดีใจที่ตอนนี้ฉันจะได้ออกเดินทางไปยังที่แห่งใหม่ด้วยตนเอง" หอยตัวเล็กกล่าว

"แม้ฉันไม่อาจอยู่เล่าเรื่องต่างๆ ให้ท่านฟังได้อีกแต่เปลือกหอยซึ่งเป็นเสมือนบ้านของฉันยังคงอยู่เมื่อใดก็ตามที่ท่านอยากอยู่นิ่งๆ ลำพังกับตัวเองลองเข้ามาในเปลือกหอยบางทีท่านอาจจะค้นพบบางสิ่งบางอย่าง หรืออาจจะไม่พบอะไรเลย แต่อย่างน้อยท่านก็จะมีความสุขในบ้านเล็กๆ ที่อบอุ่นนี้"

"ฉันจะลำลึกถึงเจ้าตลอดไป" สายลมกล่าวเบาๆ และออกเดินทางไปไกลแสนไกลเพื่อให้คลายความเศร้าโศก

เมื่อกลับมายังท้องทะเลอีกครั้ง สายลมทำตามคำแนะนำของหอยตัวเล็กๆ และถือเอาเปลือกหอยเป็นเสมือนบ้าน…

...........
....................
...........

นับแต่นั้นมา .....
ถ้าหากเราเอาเปลือกหอยมาแนบหู แล้วลองฟังดู
เราอาจได้ยิน…เสียงของสายลม…
ที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวอันแสนมหัศจรรย์ให้ใครบางคนได้รับฟังก็เป็นได้
โดย : ..
เมื่อเวลา : ศุกร์ ที่ 13 ต.ค. ปี 2006 [ 11 : 24 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook