บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด 3
(ที่หลงเหลือจากเศษซากเว็บบอร์ดล่ม)
ไปหน้า > 1 - 2

>>ยอดดวงใจ.....ตอนที่หนึ่ง

หัวข้อ : ยอดดวงใจ.....ตอนที่หนึ่ง


เสียงลมพัดกระหน่ำยอดหญ้า ดุจจะถอนรากถอนโคนกันเสียให้ได้…กลับเรียบเชียบไร้เสียง ในประสาทการรับรู้ทั้งหมดทั้งมวลของข้า.....นึกว่าข้าไม่รู้รึ ! ว่าท่านกำลังสุ่มแอบฟังบทสนทนาที่นางกำลังบรรจง บรรเลง กรีดเฉียนข้าอย่างถนุถนอมที่สุด.........
“ ข้าไม่ดีพอสำหรับท่าน....ขอให้มันจบลงแค่นี้....ปล่อยข้าเถอะนะ “ โธ่...ยอดรัก เจ้าหรือข้าที่ไม่ดีพอต่อกันและกัน ....เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันจะจบลงเพียงแค่นั้น...และที่แท้แห่งความเป็นจริงแล้ว ข้ามิเคยเหนี่ยวรั้ง กักขัง กายและใจเจ้าได้ไม่..ยอดรัก
เจ้าล่องเรือจากไป....ดุจคล้ายจากไปเพียงผู้เดียว....ข้ามองตามระลอกคลื่นที่สั่นระริกจากท้องเรือที่โคลงไปมา ตีวงล้อเสมอกัน กระทบฝั่ง ...กระทบใจ
สายหมอกบางยามเย็นแผ่กระจายบดบังภาพสุดท้ายของเจ้า...นั่นยิ่งทำให้ข้าสุดอาวรณ์.....โอ้! ดุจดั่งปีศาจ ซาตานใด ดลให้เกิดภาพหลอนในเรือลำนั้น ดั่งกับมีอีกร่างยืนอยู่กับเจ้าด้วย!....เป็นเช่นนั้นเองหรอกหรือ ยอดรัก ...ข้าเข้าใจแล้ว เป็นข้าเองที่มิอาจดีพอ....มิเพียงพอ
บนลานหาดหินริมแม่น้ำ มีผีเสื้อสีเหลืองเล็กสองตัว มันบินกระหวัดล้อปีกกันไปมากระหวัดซ้ายที กระหวัดขวาที เป็นผีเสื้อที่ไร้ซึ่งลวดลายเย้ายวล สีเหลืองนั่นก็ออกซีดไร้ฉูดฉาด ปีกนั้นเล่าก็แสนบางเกินกว่าจะบินได้....แล้วไยพวกมันถึงได้รับสิทธิ์ให้รื่นรมย์สุนทรีได้ แล้วข้าเล่า....แล้วข้าล่ะยอดรัก
แสงสีทองสุดท้าย เริ่มเลียบไล้ตรงขอบฟ้า – ขอบน้ำ...ตรงที่ภาพเรือเจ้าจางไป.....หากเป็นเมื่อวานนั้น ข้าว่ามันช่างงดงาม หาใดเกิน ข้าอับอายเกินกว่าจะหันหลังกลับไปมองผีเสื้อคู่นั้น ข้าอดสู่เกินกว่าจะปล่อยให้น้ำตามันหลั่งไหล ย่างก้าวที่ใจข้าพยายามย่ำไป ณ ตอนนี้ มันยากพอ ๆ กับการลืมเจ้า...ยอดรัก....เจ้าหารู้ไม่ ทุกฝีพายที่เจ้าพายจากไป ดั่งกับกรีดลงมากลางใจข้า ทุกระยะห่างที่เจ้าล่องเรือจากข้าไป เปรียบได้กับรอยแผลนั่น....อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน ยอดรัก....เจ้าคงสาสมแก่ใจ
ข้าหยุดเดิน แต่ใช่เพราะเหตุเหนื่อยกายไม่ ข้าหยุดเพื่อจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เหลืองทองนั่น....ไม่ซิ !.... ข้าไม่ขอมองดีกว่า.....ข้าก้มลงมองพื้นดินแห้งผากตรงที่ข้ายืนอยู่ ช่างเป็นผืนดินที่แห้งผากอะไรเช่นนี้ ....โธ่ ยอดรักเจ้าจากข้าไปแล้วจริง ๆ ...และแล้วน้ำตาข้าก็ร่วงหล่นลงบนผืนดิน ดุจดั่งสายฝนที่ผืนดินแห้งผากรอคอยก็มิปาน แต่ละหยดน้ำตาข้านั้น ผืนดินแข็งกร้านช่วยซับไว้ ดั่งกับมีน้ำใจช่วยลบเลือนร่องรอยปวดร้าวแห่งข้า......โอ้ ! ใยช่างบัดซบได้เยี่ยงนี้....รู้ไว้ ข้ายังรักเจ้าเหลือเกิน ยอดดวงใจ..........
ณ ฉับพลันทันใดนั้น! ...ดั้งกับแกล้งล้อเลียนอารมณ์ข้า เสียงบรรเลงเพลง “ความในใจ” ของพี่ต้อม เรนโบว์ ก็ดังแว่วมา....โธ่ คล้ายดั่งกับแกล้งข้าจริง ๆ .....ช่างน่าบังเอิญอะไรเช่นนั้น ข้ามิได้ฟังเพลงนี้มานานแสนนาน แต่พอได้ยินอีกครั้งกลับเป็นเวลาเยี่ยงนี้ ยามที่ข้าสิ้นเจ้า สิ้นใจ....นั่น! บัดซบ! ต่อจากเพลงพี่ต้อม ก็เป็นเพลง “คิดถึง” ของคัมภีร์.....ไอพอดบ้านี่ ! ช่างแกล้งข้าแล้ว.......นอนหลับฝันดีทุกท่าน.....
( โปรดติดตามตอน และบทเพลงต่อไป...ด้วยรักเหมือนเดิม...ดื่มๆ ) ... 00.02 น. / 17-12-51


โดย : K RUN
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 18 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 15 : 29 ]

...เหมือนจะรู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีเสียงนั้นอยู่ในรถเมื่อนานมาแล้ว "ความในใจ" เลยจำใจต้องแวะมาดื่มดูสักครา
อรุณสวัสดิ์ วันใหม่


โดย : พู่กันเฟืองทอง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 19 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 6 : 19 ]

เกรงว่าต้องใช่เทปคลาสเซ็ทเป็นแน่แท้ท่านพู่กันฯ

โดย : K RUN
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 23 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 12 : 39 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook