บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด 3
(ที่หลงเหลือจากเศษซากเว็บบอร์ดล่ม)
ไปหน้า > 1 - 2

>>เสียงเพรียกจากข้างถนน ( 1 )

หัวข้อ : เสียงเพรียกจากข้างถนน ( 1 )


เจ้านกน้อยเจ้าช่างหน้าอิจฉามากรู้มั้ย ? วันๆแกสามารถที่จะบินไปได้ยังใจคิดฟ้าสางเจ้าก็ออกโบยบินดูดดื่มบรรยากาศและน้ำค้างอันสดชื่น พลบค่ำเจ้าก็บินกลับรังรอดูพระอาทิตย์อัสดง ช่างอิจฉาเหลือเกินเจ้านกน้อย...
บนถนนอันเงียบกริบ นานครั้งกว่าจะมีแสงไฟรถผ่านมาสักคัน ฉันต้องนอนที่ริมถนนแห่งนี้พร้อมๆกับสหายหลายหน้าที่ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ใจจดใจจ่ออยู่กับงานเพื่อให้เสร็จทันในวันรุ่งขึ้น
"เงินตรา" รึ แน่นอนอีก 1-2 ชีวิตรอพวกเขาอยู่ข้างหลัง ในมุมกลับกันผู้เขียนเรื่องนี้ก็แอบอิจฉาพวกเขาอยู่ไม่น้อยที่เวลาพวกเขาทำงานอยู่นั้น หัวใจก็จดจ่ออยู่กับการทำงานเพื่อให้สิ่งที่ออกมานั้นดีที่สุด แต่ที่ริมถนนผู้บรรยายเรื่องนี้นอนอยู่นั้นในห้วงความคิดของเขากลับมิได้แยแสถึงเรื่องงานแต่อย่างใดกลับหยิบสมุดขนาดพกพากับดินสอกดมาร่ายบทความเรื่องราวต่างๆในความคิดของเขา ว่าเวลานี้คือเวลาที่ที่เขากลัวที่สุด คือเงียบสงัดสมองว่างเปล่าความคิดถึงมันคลืบคลานเข้ามาแบบไม่หยุดยั้ง เขาพร่ำพูดกับตัวเองอยู่เสมอว่า อย่ามัวแต่คิดในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ไม่สร้างสรรดิ์แต่ยิ่งห้ามมันเหมือนยิ่งยุ สิ่งที่คลืบคลานเข้ามานั้นมันทรมาณมากๆทั้งที่ความเป็นจริงนั้นมันเลือนลางเต็มที "เจ้าหญิงของผมได้โปรดเถอะท่านจงเลียนแบบเจ้านกน้อยที่โบยบิน บินมาหาองครักษ์คนนี้แล้วกระซิบข้งหูเบาๆว่า องครักษ์ของข้าจงทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเถอะข้ามาหาเจ้าแล้ว " แต่ในกระดาษขาวแผ่นนี้ตัวอักษรต่างๆนั้นไม่สามารถที่จะเนรมิตรใด้ดังใจหวัง ความจริงหนอความจริงช่างเจ็บปวดนัก ระยะทางห่างไกลกันเช่นนี้ , สถานะภาพเช่นนี้ มันไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้เลยหรอกหรือ??
คงโทษอะไรไม่ได้เลยนอกจากเวลา , เวลานั้นจะย้อนบอกเราหลายคนอยู่เสมอว่ามนุษย์เอยมันสายไปแล้ว มันไม่สามารถที่จะแก้ไขอะไรได้แล้ว คงเหลือแต่ปาฎิหารย์เท่านั้นที่จะทำให้เจ้าหญิงของผมบินมาหา , เขาช่างน่ารักจริงๆ , ทุกอริยาบทที่แสดงออกมานั้นทำให้ใครหลายๆคนต้องหลงไหลในตัวเขา แต่มันไม่เป็นไรนิ "เรา" สองคนก็พร่ำบอกกันอยู่ตลอดว่า แค่มีความรู้สึกดีดีต่อกันก็พอแล้ว เราสองคนคิดถึงกันอยู่จริงแต่ไม่ใช่ตลอดเวลา เราสองคนรักกันแต่หาใช่ต้องอยู่ด้วยกัน เราสองต่างรู้หน้าที่ว่าต้องทำอะไรกัน นี่แหละคือความจริงที่เป็นอยู่มันไม่สามารถเนรมิตรได้บนกระดาษขาว "ความจริง" ช่างหน้าเจ็บปวดยิ่ง

โดย : อ้วนอุ่น
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 7 : 6 ]

ข้างถนน...
ซึ่งดอกไม้นินาม
เบ่งบานอย่างนอบน้อม
พริ้วไหวตามกระแสลม
คล้ายส่งเสียงกระซิบแผ่วเบา
"เจ้านักเดินทางเอย เจ้านักเดินทางเอย... ดูเจ้าช่างรีบเร่งเสียจริง"
...
...

โดย : ดุจดังคนจร
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 12 : 18 ]

อ่ะ ท่านอ้วนอุ่นรับไป

อันนี้ของจริง
กระดาษเทวดา
มูเซงเก็บได้... ยกให้

เค้าบอกว่า...

"กระดาษนี้ ให้เขียนความฝัน"
"แล้วจงทำมันให้เป็นความจริง"
"จงพยายาม
พยายาม
แล้วก็พยายาม"

สู้ๆ นะฮ้า



โดย : มูเซง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 15 : 19 ]


จร*จ๋า.......จร.....จ๊ะ.....จร......กลับบ้านกันเเหอะ

ออกมานานแระ เดี๋ยวท่านป้าจะเอ็ดเอา

มะมะ เมี๊ยวๆๆ
(เสียงเพรียกจากมูเซง)



โดย : มูเซง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 15 : 28 ]

ขอบคุณท่านดุจดังคนจรที่ให้การชี้แนะ นับถือ...นับถือ
ท่านมูเซงกระดาษขาวแผ่นนี้นั้นหากเนรมิตรได้ดังหวังมันคงดีใช่น้อย

เรียนเชิญสหายหลายหน้าร่วมวิจารย์บทความนี้อย่างอิสระข้าน้อยพร้อมนำไปต่อในภาคสองอย่างภาคภูมิใจ


โดย : อ้วนอุ่น
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 15 : 36 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook