บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

หน้าต่างความคิด 3
(ที่หลงเหลือจากเศษซากเว็บบอร์ดล่ม)
ไปหน้า > 1 - 2

>>ร้างไกลพันลี้

หัวข้อ : ร้างไกลพันลี้


ชายคาประดุจดั่งภูผาสูงกระดิ่งลมกวัดไกวแกว่งราวเครื่องสีครามซัดสาด
ข้าเปรียบตัวเจ้าเป็นแมวน้อยที่หลงทางรอวันหวนกลับคืน
เวลาเลื่อนลอย ไม่รู้อีกนานไหมกว่าข้าจะทำใจ เจ้าจากข้าไปอย่างไม่รู้วันใดจะกลับมา
เรื่องราวที่เกิดขึ้นราวกับฝันที่ยังเลือนรางไม่จางสลายถ้อยคำลาไม่แจ่มชัด
เป็นข้าที่แยกไม่ออกว่าคำคร่ำครวญนั่นคือเสียงของเจ้าหรือสายลมแห่งความโสมนัส
แต่ข้าเพิ่งพบความจริง..เสียงนั่นคือเสียงหัวใจที่แตกสลายไปชั่วข้ามคืน
ลืมตาตื่นจากฝัน ใครกันที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เลื่อนเปิดจุดจบให้เห็นได้ชัด
ภาพข้าส่งเจ้าร้างไกลพันลี้ยังคงติดตา
วันคืนล่วงเลยเดือนปีแห่งความเปลี่ยวเหงาหรือแท้จริงไม่ควรโหยหา
เป็นข้าผิดเองทีไม่รักเจ้ากลับส่งเจ้าออกไปไกลเกินพบพาน
เสียงกรีดพิณร่ายล่องลอยมาตามสายลมอ่อนๆจากแห่งหนใดเป็นใดสุดหยั่งถึง
ข้าขอรอคอยเจ้ากลับมาตรงที่ ที่เจ้าจากข้าไป
เสียงคร่ำครวญเพรียกหา ข้าเข้าไปในป่าลึกเพื่อตามหาดอกแพรขาวบริสุทธิ์
หากแต่ข้าพบเพียงตะใคร่น้ำสีเขียวซีด
เว้งว้างทาบทอเหนือภูผาสูงชัน สายฝนยังกระหน่ำไม่ขาดสายกระทบหมู่มวลดอกไม้
ไรผมของข้าเริ่มขาวขึ้นจนกลบผมสีนิล จนสิ้น เพราะข้าได้ถูกพิษรักจึงทำให้ผมเปลี่ยนสี
หากแต่สังขาลยังเท่าเดิม เพิ่มมาเพียงหนึ่งปีกว่า
ข้ารอเจ้าผู้ที่ไร้รอยมนทิลความงดงามทั้งใบหน้าแลจิตใจนั้นยังพร่ำเพ้อหา
ข้าเห็นเจ้าเดินกลับมาพร้อมกับดอกแพรขาวบริสุทธิ์ฌแกเช่นเจ้า
แต่เพียงแค่สำผัสก็รับรู้ได้ถึงความว่างเปล่า เป็นจิตใต้สำนึกของข้าที่ครวญหาเจ้า
แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ข้ายังรอเจ้าที่เดิม


โดย : มังกรพงาดฟ้า[หมิงเทียนหลง]
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 20 : 59 ]

ที่เห็นและเป็นอยู่ล้วนไกลลับตา
ร้องร่ำคร่ำครวญรอคอย ย่อมมีหวังให้ได้หวัง
การพลัดพรากไม่ว่าจะจากไปหรือตายจาก
รสชาดก็ไม่ได้ต่างกันเลย
ท่านเพียงลิ้มลองดูเถิด อย่าได้กอดรัดไว้เลยความว่างเปล่า
....อันรันทดท้อ

โดย : งูเขียว หางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 21 : 16 ]

อภัยศิษพี่งูเขียว ข้าน้อยนั้น
ฝังจิตกับคำว่ารักมากมาย
ดูคล้ายอาจารย์ของข้าลี้คิมฮวง
ดูท่าข้าคงจักติดเชื้อเขามากระมัง
พิษรักที่ไร้ซึ่งการเยียวยา
.....


โดย : หมิงเทียนหลง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 21 : 31 ]

ลมหนาวราวมีดกรีด
พื้นพสุธาต่างเขียง
เห็นชีวิตคนเป็นเนื้อเป็นปลา

"รักนี้มีแต่เก็บไว้ในความคิดคำนึง"
แม้อาจารย์ท่านได้กล่าวไว้ตอนหนึ่ง

โดย : งูเขียว หางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 21 : 35 ]

ถึงคราร้างไกลพันลี้เช่นข้า
ยังแย่กว่าการที่คนรักล้วนเป็นไป
คิดถึงแต่ไม่รู้ว่าอยู่หนใด
แต่การจากไปแบบไม่หวนกลับ อย่างน้อยยังพอทราบได้
สายลมแห่งความเศร้านั้นได้พัดผ่านเหลือเพียงความทรงจำ
อาจารย์ลี้ถึงได้พูดได้เต็มปาก
ไอไปหนึ่งโขลง โลหิตแทบกระอัก..
เหตุเพราะสุราและวัณโรค..
ต้นเหตุล้วนเพราะรักนั่นเอง

โดย : หมิงเทียนหลง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 21 : 43 ]

ได้รัก ได้คิดถึงใครสักคน
หัวใจจึงยังเต้นอยู่ได้
ได้เจ็บปวดและหลั่งน้ำตาเสียบ้างสักหยดครึ่งหยด
จะได้เตือนใจว่าเหล่าท่าน เรา ล้วนยังหาได้ตายแล้วไม่
ยังต้องไปกันอีกไกล.....
อย่าเพิ่งด่วนรีบมึนเมา

โดย : งูเขียว หางบอบช้ำ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 12 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 22 : 32 ]

รัก………..
มิใช่คำตอบของทุกสิ่ง……
มันเป็นเรื่องราวของการนิยม……นิยาม…….
ของผู้ที่คิดว่ามี และคิดว่าใช่ …….
รัก…….
เป็นเรื่องราวงี่เง่าเรื่องหนึ่งที่เห็นแก่ตัว
ของคนที่คิดว่ามี แล้วตีความหมาย
เข้าข้างตนเองอย่างน่ารังเกียจ….
โดยไม่ใส่ใจ หรือ คิดคำนึงว่า……
ผู้ที่รับจะคิดว่าไม่ใช่ ……
รัก…..
จึงเป็นเพียงข้ออ้าง…….
เชื้อเชิญขึ้นสู่สะพานที่ทอดไปหาการ..สมสุ่……
และ…
อยู่เคียงกัน….
ทั้งที่ลับ………..แล……แจ้ง
เป็นการผูกมัดกันไว้ด้วยคำเพียงคำเดียว
……..รัก……..
หากหมดไป…หายนะของความหอมหวานมักคืบคลาน
คืบคลานมาเยี่ยมเยียนเสมอ………..ทำไม?
กระนั้น…..
ผู้คนก็ใฝ่หา อยากได้พูด อยากได้ฟัง……
อยากได้สัมผัส…….
โดยลืมนึกไปว่า……
กุหลาบงามมักมีหนามอันบัดซบ….
คอยทิ่มแทงอยู่เสมอ…หากเผลอไผล…
ไม่ทันระวังตัว..เพราะมัวแต่คิดจะดมดอมกลิ่นหอมของมัน……
………………………..


โดย : บ้านหมื่นกรอบ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 13 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 1 : 5 ]

อ่านแล้วก็พลอยเศร้าใจไปกับชายหนุ่มที่ไรผมขาว
สะเทือนใจนะเนี่ย...
..
..
เขียนได้สะเทือนอารมณ์ของข้า
หลักสูตรแห่งรักของเจ้านั้น...พรากรักและรอคอย
เงื้อมเงาแห่งพิศวาสลอยเวียนวน
หมุนทั่ววิญญาณเคยเปรอปรน
รอเสียจน ดำเป็นหงอก ดังดอกเลา

โดย : คุณชาย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 13 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 16 : 48 ]

รัก..
รัก..
เป้นคำที่ข้าชิงชังยิ่งนัก

ห่างเพียงหนึ่งลี้
ไกลกันหนึ่งชาติ
...
ไร้เหตุผลที่จะคร่ำครวญ

...

โดย : ไร้ใจ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 13 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 21 : 36 ]

"ไร้เหตุผลที่จะคร่ำครวญ"
...ว้าว

เด็ดขาดบาดใจมากเลยอ่ะ

ได้ใจมูเซงจริงๆ


โดย : มูเซง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 15 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 13 : 56 ]

"ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป..........อยู่เพื่อรักตัวเอง"

จำมาจากการ์ตูนเรื่องนารูโตะอ่ะ
ตอนที่กาอาระผู้มีภูติทะเลทรายประจำตัว
ต้องโดดเดี่ยวเดียวดายลำพัก

และตอนหนึ่งก็กล่าวว่า

บาดแผลที่ที่กายเราจะมองเห็นและไม่นานมันก็จะหาย
แต่แผลที่เกิดที่ใจเราจะมองไม่เห็นมัน
แต่มันจะเจ็บอยู่ตรงนี้ ในนี้ ที่ใจนี้
เหมือนจะไม่มีวันหาย
แต่ก็มีอยู่สิ่งหนึ่ง
เป็นสิ่งเดียวที่จะรักษาให้หายได้ก็คือ "ความรัก"
มันสะเทือนใจแล้วก็ซึ้งอ่ะ

ดูถึงตอนนี้ทีไร
น้ำตาไหลพรากทุกที

ฮือๆๆ

โดย : มูเซง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 15 ธ.ค. ปี 2008 [ เวลา 14 : 42 ]

JywLRd <a href="http://qnqbsmlvmasr.com/">qnqbsmlvmasr</a>, [url=http://asmegyhblvdl.com/]asmegyhblvdl[/url], [link=http://nhtpjohiemdj.com/]nhtpjohiemdj[/link], http://mvcfixplxatq.com/

โดย : wwqemupo
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 10 ม.ค. ปี 2009 [ เวลา 6 : 52 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook