ประกาศ
เนื่องจากช่วงวันที่ 4 กันยายน 2551 บ้านจอมยุทธ ประสพภาวะโฮสต์ล่ม ทำให้ข้อมูลบางส่วนหายไปและไม่สามารถกู้คืนได้ จึงอภัยท่านทั้งหลายมา ณ ที่นี้ด้วย
        สำหรับท่านที่จำรหัสเข้าไปลบหรือแก้ไขข้อมูลไม่ได้เนื่องจากข้อมูลที่เหลืออยู่นี้เป็นข้อมูลเก่า สามารถติดต่อขอทราบรหัสได้ที่ เว็บมาสเตอร์baanjomyut@yahoo.com

งูเขียว หางบอบช้ำ
ชีวิต จะเล่นละครไปวันๆ ด้วยจรรยาบรรณนักแสดง ผู้ไม่เคยได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ไม่ใช่ศิลปินแห่งชาติ ไม่ว่าจะในสาขางี่เง่าใด หรือจะเสพติด กลัวตาย อีลุ่ยฉุยแฉก หายใจแบบสุรุ่ยสุร่ายไปวันหนึ่งๆ จนกว่าจะสาป จะสูญ ไปจากโลกหมดเคราะห์หมดเศร้า หรือจะท้าจะทาย ลุยแหลกแหกกฎ เป็นอมตะหรือจะบ้าบอ
ขลุ่ยผิว
ก่อนจะเป็นขลุ่ย เป็นต้นไผ่ ธรรมดา สรรหา เลาที่สวยงาม ขับขาน ความเศร้า เป็นอาจินต์
ทะเลที่ไร้คลื่น
ความเงียบสงบ ของท้องทะเลยามไร้คลื่น เศร้า เหงา ไร้ผู้คน
สุดลำดวน
ความรู้สึก กับความเป็นจริง บางครั้งเดินสวนทางกัน หลายๆครั้ง ก็ทำให้เราต้องเลือกเดิน เลือกตัดสินใจ
หนึ่งหยดพิรุณ เพียงคนหนึ่งที่หลงใหลในอักษร ทุกลำนำทุกบทโคลงล้วนมาจากใจ
แสงปรัชญ์ ปัญญ์สรรค์
สายลมแห่งความเปลี่ยวเหงา พัดเอาความเศร้าแห่งวันวาน แทนที่ดอกไม้บานในใจ
ศิราแสนเหงา
อีกมุมมองหนึ่งในชีวิตของ "ศิราแสนเหงา" กับบางบทบางตอนของชีวิต ที่ปะปนไปด้วยความโดดเดี่ยว เดียวดาย เศร้า เหงา คละเคล้าน้ำตา ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ขาดความอบอุ่น ในชีวิต และกับชีวิตที่ต้องเผชิญกับโลกเพียงลำพังอย่าง "ศิราแสนเหงา" กลั่นออกมาเป็นเรื่องราวต่างๆนานา
กระบี่ในดวงใจ
เป็นนักเขียนหน้าใหม่ ขอฝากเนื้อฝากตัวไวด้วยนะครับ
นาวา
เพียงใคร่บันทึกไว้ไม่ให้หล่นหาย และกลับมาไตร่ตรองได้หากสมองอำนวย หากท่านทั้งหลายได้ผ่านตา โปรดอย่าตัดสิน แต่จงใคร่ครวญ
ฉายเดี่ยว
ปลายกระบี่ อยู่ในมือก็บาดมือ อยู่ที่ใจก็บาดใจ กี่หมื่นเจ็บช้ำต้องเซ่นสังเวย ความรักมักเป็นเช่นนี้ และปลายกระบี่ ก็มักจะคมกริบๆ ผู้คนก็ไม่เคยเข็ดหลาบ
จอมยุทธ
สักวันข้าจะลิ้มรสความตายให้เอร็ดอร่อย ราวอาหารจานโปรด ข้าจะแทะเล็ม เลียทีละน้อยๆ หมด...ไม่ให้เหลือซาก เริ่มจากหมดแรงและล้มลงที่ไหนสักแห่ง.... สูบฉีดโลหิตหยดสุดท้าย ด้วยหัวใจดวงเดิม รับภาพสุดท้ายในดวงตาที่พร่ามัว ซึมซับความทุกข์ทรมาน เจ็บปวด อย่างแสนสาหัส ให้เวลาคืบคลานผ่านไป ช้าๆ... ให้น้ำตาเป็นสายเลือดให้ชีวิตได้ปรับสภาพ ให้วิญญาณได้ตระเตรียม
ลี้น้อย
แรกทักทายดวงใจดั่งยิ้มยินดี... นับแต่นี้ถือว่า เราคือสหายอีกคนก็แล้วกัน ขาดเหล่าดารา มีหรือที่จันทราจะโดดเด่น เราขออาสาเป็นดั่งไม้ประดับวงการ แลเป็นอีกสีสันแห่งมุมนักเขียนแห่งนี้
อัศสุชล
ม่านน้ำตา เวลาที่ผ่านไป ทุกอย่างเก็บเกี่ยวเอาความงดงาม ตรงหน้าของฉันจากไป
ธีรนันท์
โอ้พระเจ้า ใยข้าพเจ้าถึงเกลียดท่าน มีผู้คนมามายตายเพราะไม่เข้าใจกัน
ใยท่านปล่อยเขา เปล่าดาย หรือว่าทานไม่มีอยู่จริง
จันทร์เสี้ยวกับเกลียวคลื่น
อยากให้ราตรีนี้ยาวนาน ให้ฉันได้กอดกับความฝัน ให้เวลากับตัวเอง หยุดนิ่ง ณ ที่นี้
ซาไก ทัดดอกฝิ่น
ฉันเป็นเพียงแค่นักเดินทางตัวเล็ก ที่มุ่งมั่นเดินทางค้นหาเก็บรอยสุขที่หลุดร่วงจาก การดำรงชีพอันเร่งรีบของผู้คน
สายหมอกแห่งลมหนาว
ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เราก็ยังไม่เคยลบเลือนเขาคนนั้นออกไปจากหัวใจได้เลย หัวใจดวงนี้ยังมีเขาอยู่เต็มหัวใจ แต่หัวใจของเขาสิล่องลอยหายไปไกลแสนไกล โดยที่เธอไม่สามารถเอื้อมไปไขว่คว้าได้เลย
ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง
ตัวข้ายังเป็นพืชที่ยังมิได้หยั่งรากแก้วใด ทรงกายก็มิมั่น ความคิดข้าก็ยังเป็นเพียงหน่ออ่อน แต่อวดแสดงเพื่อจะได้รับความกรุณาจากต้นไม้ที่ใหญ่กว่านั้น เพื่อที่ว่า ข้าจะได้เติบโตกว่านี้ในสักวันหนึ่ง
รังไม้
ท่องไปในวันเวลา บางครั้งอด บางครั้งอิ่ม บางครั้งหิว บางครั้งอยาก หลายครั้งเมามายเหมือนเป็น(ชายคนรักของเมรัย)อาจคล้ายว่าเลวร้าย แต่อย่างไรเสียมันคือรูปทรงของชีวิตหนึ่ง
ลมผ่านหน้า
สายลมเย็น ๆ พัดผ่านใบหน้า ยามปิดตา หัวใจเป็นสุข กลับอิ่มเอิบยิ่งกว่า..... หัวใจเป็นทุกข์ กลับผ่อนคลายล้า..... แม้นมีรอยยิ้ม กลับเป็นยิ้มที่กว้างกว่า.... แม้นมีน้ำตา ก็จักแห้งเหือดหาย.....
ศิษย์สำนักสูมาเต็กโช
ผู้ใดไม่เคยขึ้นยอดเขา ผู้นั้นจะไม่มีวันรู้จักความกว้างใหญ่ของท้องฟ้า ผู้ใดไม่เคยลงน้ำ ผู้นั้นจะไม่มีวันรู้จักความตื้นและลึก
ขุนพลน้อย
ความรักบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ พูดมากไปไม่ได้แสดงว่าเรารักอีกฝ่ายอย่างแท้จริง ความรัก อยู่ที่การกระทำของเราต่างหาก อย่าไปคิดว่าทำแล้วได้อะไร มีคนรับรู้หรือไม่ เพราะสิ่งที่มีค่านั้นไม่จำเป็นต้องมองเห็นเสมอไป
จอมยุทธ์ผู้ไร้รัก
จอมยุทธ์ผู้ไร้รัก ท่องยุทธจักรเพียงเดียวดาย จะมัวแคร์ทำไมเล่ากับแม่นางงี่เง้า
สายลมแห่งรัก
ความรักบางครั้งก็ผ่านมา เพื่อให้เราได้เรียนรู้ไม่ใช่ครอบครอง
หีบไม้หอม
ไม่มีความบังเอิญใดๆหรอก ในเรื่องของความรัก ทุกสิ่งถูกกำหนดมาแล้วสิ้นจากครรภ์มารดาเจ้า โดยลิขิตเรขาแห่งพระพรหม และด้วยเหตุแลผลต่างๆ ที่เราเรียกมันว่า .... กรรม ....
ยามี่จัง
บางทีการหยุดนิ่งสักครู่ เพื่อมองให้แน่ใจ ไม่รีบร้อน ไม่ดึงดัน เราอาจพบสิ่งที่ไม่เคยคิด ซึ่งเป็นได้ทั้งสิ่งที่เราอาจต้องการ หรือไม่อยากได้สักนิดก็เป็นได้ การเดินทาง จึงเปรียบเสมือนการทดสอบอย่างหนึ่งของชีวิต แค่ เราจะไม่ลากตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น เราก็จะผ่านการทดสอบด้วยความภูมิใจ
ประไพพิศ
ก่อนที่ฉันจะหลับตาลงในคืนนี้ ฉันจะไม่มีวันลืมรอยรักของเราตราบจนชีวิตของฉันดับสลาย สุดที่รักโปรดรับรู้ไว้เถิดว่า ฉันรักคุณ จากทุกห้องของหัวใจ

กาหลง
กาเดินทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ มีใครบ้างที่ตอบได้ว่าชีวิตที่เหลืออยู่มีไว้เพื่ออะไร คำตอบของแต่ละคนย่อมต่างกัน และบางครั้งคำตอบอาจตรงกัน แต่เหตุผลของคำตอบอาจจะไม่เหมือนกันเลย ชีวิตที่เหลืออยู่ของคนบางคนยังอยากมีลมหายใจเพื่อคนที่เรียกว่า คนรัก
เหล็งฮู้ชง
ชีวิตมันเริ่มต้นด้วยความไม่พร้อม เราจึงเดินไปข้างหน้าด้วยแรงที่เรียกว่า "กล้า" ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด "ความไม่พร้อม" วันนี้ถ้าต้องเริ่มต้นใหม่ทุกเรื่อง คงจะน่าสนุกไม่น้อยเลย
ขงเบ้ง
เรียงร้อยถ้อยคำพันอ่าน ให้ทุกท่านได้โลดแล่นเดินทางไกลไปกับ เรื่องราวแห่งจินตนาการ
ครูดอย
บางช่วงของชีวิต เงียบและเหงา เหมือน ไร้ผู้คน ทั้ง ทั้งที่ผู้คนมากมาย ค้นหา ค้นหา เมื่อไรพบพาน จะพา เธอ เหยียบย่ำ ปุยเมฆ สานฝันเราสอง ครรลองชีวิสามัญ ธรรมดา
ลิ่ม ปังปัง
หลายๆคนคงเลือกที่จะลุ้น เลือกที่จะเปิดกล่องใบนั้น อาจจะดี ไม่ดี สำหรับผู้ที่เปิดออก ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่มี
ซามูไรตัวน้อย
สิ่งที่หลายๆคนนึกถึงอย่างมีความสุข หรืออาจเป็นสิ่งที่ใครๆนึกถึงอย่างปวดร้าวที่สุด สิ่งนั้นเป็นทุกๆอย่างที่เราอยากให้เป็น สิ่งนั้นเป็นอะไรที่มหัศจรรย์อย่างน่าเหลือเชื่อ สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีอำนาจทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด เป็นพรวิเศษที่วิเศษยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดทั้งโลก
แมงเม่า เมาแสง
หมู่แมงผู้หลงผิด หลงไฟ มิอาลัย ชิวิต ครั้นได้คิด ปีกกลับไหม้ ไร้แรงบิน
ล้านวิถี
ต้นไม้โดดเด่นเป็นสง่าเพราะทุ่งหญ้า คนจะมีค่าก็เพราะว่าผลงาน คลื่นสามารถสร้างศิลปกรรมบนโขดหินได้ฉันใด คนเราก็สามารถสร้างความสำเร็จบนอุปสรรคได้ฉันนั้น
มารุจัง
เรื่องทุกอย่าที่เกิดขึ้นกับฉันในววันนั้น ฉันยังรู้สึกงงๆ อยู่ เลยยังไม่ได้พูดอะไรทั้งๆที่ใจอยากจะบอกว่า "ขอบคุณมากเลยที่ช่วยฉันเอาไว้" แต่ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามว่าเค้าใช่คน คนนั้นมั๊ยเค้าก้อลุกไปซะแล้ว
วังบัว
บางครั้งคนเราสามารถคิดสิ่งดีๆๆ บางเวลากลับรู้สึกมืดบอด   การได้สัมผัส กับอักษร ที่มีการถ่ายทอดจากหลายๆ ความรู้สึก อาจช่วยทำให้ โลกสว่างอีกครั้ง
โกวเจี้ยน
กระบี่ที่โดดเดี่ยว คือ กระบี่ที่ยามปรากฎ ย่อมมีเพียงเล่มเดี่ยว มันไม่คล้ายกระบี่เดียวดาย กระบี่เดียวดายเป็นกระบี่ที่เหงา ข้าพเจ้ามิได้เหงา ข้าพเจ้าแค่โดดเดี่ยว
สหัสส์สิริ
อยากใช้ชีวิตเป็นแผ่นกระดาษ ..ใช้ประสบการณ์เป็นหยดหมึก ..กรีดสำนึกแห่งวิญญาณขบถ ..เล่าบอกวิถี
ปากกาขาว
ปากกา... เป็นสิ่งหนึ่งที่ใช้ในการสื่อความหมายเขียนออกไปเป็นคำบอกเล่า ..บันทึกเรื่องราวต่างๆ ...แม้ปากกาจะไม่มีชีวิตจิตใจ ... แต่ก็เป็นทาสอันซื่อสัตย์รับใช้ความรู้สึกของเจ้าของของมันอยู่ทุกเวลา
นันทนากานท์
อุปสรรคขวากหนามในใต้หล้า เพียงมีข้าและคู่ทุกข์ทุกสถาน จักสลายหายไปอันตรธาน ใจประสานคงอยู่คู่ฟ้าดิน...
จอมยุทธเสื้อม่วง
ชีวิตข้าพเจ้าคือการเดินทางรอนแรมไปทั่วยุทธภพ ไม่มีที่พักพิงที่แน่นอน การเดินทางของข้าพเจ้านั้นไม่รู้ว่าเริ่มต้นที่ใด และยิ่งไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดที่ไหน
กลิ่นกาแฟ
บนเส้นทางยาวไกล....บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้เรียบง่ายนัก... แต่ก็คงไม่เลวร้ายเกินไป...หากจะเพียงแวะ...จิบกาแฟหอมกรุ่น.... สัมผัสกลิ่นไอที่คุ้นเคย...ก่อนเริ่มก้าวอย่างใหม่ไปตามเส้นทาง... ที่มีเรา..เป็นเพื่อน ณ ริมทาง.....
หมาไล่เงา
หรือถนนบางสายจำต้องเดินอย่างโดดเดี่ยวโดยลำพัง ที่ใต้สุมทุมพุ่มไม้น้อยใหญ่ มีช่องว่างระหว่างยอดหญ้าให้บันทึกเรื่องราว ปลดปล่อยความขลาดเขลาในจินตนาการของตนเอง ก่อนที่มันจะลับเลือนหายไปพร้อมกับสายลม เขียนแผ่นฟ้าวาดกวี แล้วตีดินไปตามประสา " หมาไล่เงา "
มาม่า
เรื่องราว รักวุ่นๆของยัยจอมจุ้นกับนายก๊วนกวน
บุหงาพัดโบก
ทวิกาลวันวานแห่งอดีต
ใบเมเปิ้ลกับดอกเบญจมาส
เราทุกคนมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจกันทุกวัน ซ้าย ขวา หน้า หลัง กับทางที่เราต้องเลือกเพียงหนึ่ง กับอนาคตที่ไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย ว่าวันหนึ่งเส้นทางที่เราลือกจะเป็นอย่างไร
เด็กชายอยากเป็นจอมยุทธ
ยินดีต้อนรับจอมยุทธทุท่าน ข้าเด็กชายอยากเป็นจอมยุทธ เป็นนักเขียนหน้าใหม่ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
ลินมี่
เสียงสายลมแสนไกล นั้นกระซิบบอกเจ้ารึไม่ เจ้าได้ยินไหม จงฟังด้วยหัวใจ หากแม้ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนเวลาหมุนเวียน แต่ไม่มีสิ่งใดไม่หวนคืน ต่อให้อีกกี่พันปีก็ตามความรู้สึกนี้จะไม่มีวันเปลี่ยน ด้วยจิตวิญญาณที่มั่งคงราวกับผีเสื้อสีขาวที่ลอยล่องอยู่ในห้วงคะนึงหา ต่อให้เลือดในกายแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาที่ไม่มีวันหยุดไหลริน ข้าก็ยังคงรอเจ้าอยู่ตรงนี้ ตรงที่เดิมด้วยความรักมิเสื่อมคลาย
ต้นกล้า
ไม่ว่าวันไหนๆ เรื่องใดๆล้วนแต่สกิตใจให้ได้คิด หลายคนคิดต่าง เรื่องรางดีๆจะเกิดขึ้น