Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

วันวานยังหวานอยู่ (เรื่องสั้นประกวด)
เรื่องสั้นชนะเลิศ

วันวานยังหวานอยู่

วันวานซึ่งแม้จะผ่านไปนานเท่าใด กลับยิ่งชัดเจนตราตรึง
(ประกาศผลการประกวดเรื่องสั้น ในหัวข้อเรื่อง "วันวานยังหวานอยู่" )

รางวัลชนะเลิศ
ชื่อ : mamaB อีเมล์ : bkroom@thaimail.

          ความทรงจำไม่รู้ลืม ใครจะเชื่อว่าพรหมลิขิตมีจริง แต่กรรมเวรก็มีจริง
เหมือนกัน วันหนึ่งใน 365 วันจักรยานคันเก่าที่ขี่มานานก็มีอันต้องอันตรธานหายไปจากที่จอด
ประจำ แหมก็มันเป็นฤดูการรับน้อง พี่หนุ่มๆหารถให้น้องสาวๆ น่ารักออก  รถของเราก็มาจาก
ชิ้นส่วนคันเก่าๆ หลายคันรวมกันเหมือนกันนี่นา  
          ฉันตามหาจักรยานคู่ใจร่วมอาทิตย์ ทั้งหลังตึกพักชาย หอพักหญิง โรงอาหาร  ก็ไม่พบร่องรอย  ปลงแล้วนึกซะว่าเป็นกรรมที่ทำร่วมกันมาเท่านี้  เก่าแสนเก่าก็มีคนอยากได้  
แล้ววันหนึ่งอีกเช่นกัน  ฉันบังเอิญไปธนาคารซึ่งเป็นตึกสองชั้น  ขณะที่นั่งรอคิวรับเงินมาใช้  
สายตาเหลือบไปเห็นหนุ่มคนหนึ่ง  ผอม ตัวดำ กำลังขี่จักรยานมือเดียว อีกมือก็ถือหนังสือ 
เท่ห์มิหยอกอยู่หรอกนะ   ที่จริงฉันก็ไม่ได้ปิ๊งอะไรเขาหรอกนะ  ถ้าบังเอิญว่าจัรยานที่เขา
ขี่มาจะไม่มีอิฐรองอยู่ใต้เบาะ  ก็นั่นนะเป็นเอกลักษณ์ของจักรยานฉันล่ะ 
           " ไม่เอาแล้วเงิน  ฉันจะเอาจักรยาน   เรื่องแบบนี้ยอมกันไม่ได้ "
เท้าไวเท่าความคิด ฉันวิ่งตามเขาไปถึงคณะ ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่า เอาจักรยานของกูคืนมา
หายไปแล้ว ...  ฉันตามเขาไม่ทัน  จักรยานของฉันหายไปแล้ว  ฉับพลันที่ยืนเหลียวไปเหลียวมา 
ก็นึกได้ว่าฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวที่มายืนอยู่ในถิ่นของเขา ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหนียวแน่น 
แถมหน้าตาน่าเกรงขามอีกต่างหาก ซุ้มนั้นก็มอง  ซุ้มนี้ก็มอง  หาที่นั่งดีกว่าเรา
ฉันเดินไปนั่งใต้ต้นไม้  มองหาเป้าหมาย  จนไปสะดุดที่ซุ้มเห็ดดอกหนึ่ง  คนนั่งเต็ม 
กำลังสรวลเสเฮฮา  และรถของฉันจอดอยู่ที่นั่น  เท้าไวเท่าความคิดอีกแล้ว  
             " ขอโทษค่ะ  ผู้ชายที่ขี่จักรยานคันนี้  เขาไปไหนคะ "
สายตาทุกคู่หันมามองฉัน  ท่าทางก็ไม่ได้ชื่นชมสักเท่าไหร่  ฉันเริ่มคิดในใจ  เอาไงดีหว่า
ท่าจะไม่ได้รถคืน แถมจะได้เรื่องกลับไปด้วยซ้ำ คนหนึ่งในซุ้มถามกลับมาว่ามีธุระอะไร  
ฉันรวบรวมกำลังบอกไปอีกที อย่างไม่มีชั้นเชิง
          "  รถคันของเรา  ผู้ชายคนนี้ขี่มา แล้วเราจะมาเอาคืน "
ทุกคนไม่พูดอะไรอยู่ชั่วหายใจ  มองหน้ากัน แล้วดูเหมือนจะเป็นคนเดิม ตอบว่าให้ฉันรอเขามาก่อน
แล้วก็เหมือนพระมาโปรด  รุ่นพี่แบบห่างๆ มากที่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง  บังเอิญเข้ามาทำธุระ  
ผ่านมาทักฉัน 
       " ฮ่า ฮ่า ฉันได้คืนแน่ "  ในที่สุดผ่านการเจรจาไปโดยง่ายดาย  ฉันได้รถคืนมา โดยที่ผู้ชายคนนั้นไม่มีโอกาสออกมาร่ำลา  พร้อมกับคำพูดดีของคนในซุ้ม
         " เขาแค่ยืมมาขี่  เดี๋ยวก็เอามาคืน  ไม่บอกนี่นาว่ารู้จักพี่ ... "   
ฉันนึกในใจ แ -่งเมื่อกี้ไม่เห็นพูดดีอย่างนี้นี่หว่า ฉันขอบคุณรุ่นพี่ไม่รู้กี่ครั้ง  นั่งคุยอีกยาว  
แถมข้าวกลางวันอีกมื้อ แล้ววันนั้นก็จบลงด้วยการไปดูหนังรอบเย็น  โอ๊ยอย่างฝัน  ผู้ชายอะไร 
เท่ห์ชะมัด  แมน ขาว ตี๋  เซอๆ คุยสนุกเพราะฟังฉันคุย  แถมเอาจักรยานคืนมาให้ฉันได้ด้วย 
ฉันชอบเขาแล้วล่ะ  ชอบในความน่าชื่นชม  แล้วคนอย่างฉันก็ไม่มีชั้นเชิง  ไม่มีอ้อมค้อม  
นับแต่วันนั้นมา ฉันติดต่อเขาไม่ขาดระยะ  หวังจะเรียกคะแนนความสนใจ   เขาอยู่ไกล 
ไกลตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ก็ไม่เคยมาใกล้  เจอกันบ้างแล้วแต่โอกาสที่เขาให้  แต่ฉันก็หมั่น
ส่งข่าวและไม่ลืมที่จะแสดงท่าทีว่าชื่นชมอยู่นะ  ก็นี่แหละพรหมลิขิตของฉัน  แล้วจะปล่อยไป
ได้ไง

หนึ่งปี .....    เท่าเดิม  จริงๆเลย
สองปี .....     ดูหนังเพิ่มอีก 2 เรื่อง  กินข้าวที่บ้าน  เริ่มได้คะแนนเพิ่มแล้ว
สามปี .....    ดูหนังรอบดึก   ฟังเพลงกันสองคน   มาหาที่บ้านบ่อยขึ้น  แจ๋วไหมล่ะ
สี่ปี  ......       ไม่มี   everythaing go to the End . ก็มันได้เท่านั้น
     เหตุอะไรคงไม่สำคัญ  เพราะรายละเอียดของวันเวลามันบอกกับเราสองคนว่า 
เราพึงพอใจที่จะมีกันและกันเท่านั้น  พรหมลิขิตให้เราได้เจอกัน  แต่ไม่ได้บอกว่าเราต้องคู่กัน
ถึงยังไงฉันก็เชื่อว่าเขาจะไม่ลืมฉัน  เช่นเดียวกับฉันที่ลืมเขาไม่ได้
      และคงไม่ผิดอะไร   ที่จะเคยรักและเก็บรักสักครั้งไว้ในใจ  ลูกคงไม่ว่าหรอกนะ
ที่แม่มีความรักมาก่อนที่จะรักพ่อของลูก

" แด่คนที่ฉันเคยรัก  แด่คนที่เคยซื่อตรง  ที่ทำชีวิตฉันพลัด ฉันหลง  ไม่มีชิ้นดี   
เธอทำให้ฉันหัวเราะ  เธอทำให้ฉันร้องไห้  แต่เธอเป็นคนสุดท้ายที่ฉันจะยอมให้ทำ ......."

26/07/2001

คลิกที่นี่อ่าน...เรื่องสั้นที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com