Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

ความว่างเปล่าของฉัน

สายลม โปรดพัดพาเสียงดนตรีที่อ่อนหวานมาขับกล่อมวิญญาณที่บอบช้ำของฉัน
ไผ่เขียว : เขียน sriariyanun@hotmail.com

ท่ามกลางความมืดมนอนธกาล
ณ ยามราตรีที่เงียบสงัด
สายลมตะวันตกพัดผะแผ่ว
ไม่มีเสียงใด   นอกจากเสียงหัวใจ
ไม่มีเสียงใด   นอกจากเสียงลมหายใจ
จินตนาการและวิญญาณของฉันหลุดลอยออกไป
ณ...ที่ใด

ในคืนที่มืดมิด ห้วงเวลาที่จมปลักกับความนึกคิดของตนเอง
อ้างว้าง โดดเดี่ยวมีเพียงอัตตาเป็นสหาย
ภาพอดีตที่อ่อนหวาน ร่าเริง ของตนในวัยเยาว์ผลุดขึ้น
ตัดสลับฉากกับวันวานที่ปวดร้าว ขมขื่น
เพราะเหตุใด...
ในระหว่างวันอันวุ่นวาย
ฉันได้มาหลบพักใต้ต้นไม้ใหญ่
หนีจากความสับสน
พลันสายตาก็พร่ามัว
มองเห็นผู้คนเลือนราง
ภาพของเธอ..ที่รัก
กลับเด่นชัดแยกออกมาจากเงานั้น
สายตาที่พร่าเลือน...

ในระหว่างวันอันวุ่นวายวงจรชีวิตง่ายๆของฉันยังคงหมุนไป
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ณ ที่แห่งเดิม
ที่เดิมที่ฉันเคยพักผ่อนปลดปล่อยภวังค์
หลบหลีกจากความวุ่นวาย
ไม่มีอีกแล้ว...



ที่เดิมของฉัน ความว่างเปล่าของฉัน
ความไร้เดียงสา
เต็มแน่นด้วยภาพของเธอ
เสียงของเธอ ในวันวาน แทรกผ่านราวกับก้องกังวานอยู่ด้านข้าง
ไม่มีเสียงใด...

ในวัยเยาว์ ความใฝ่ฝัน จินตนาการของฉัน เพื่อฉัน
ใฝ่ฝันจะเป็นผู้ช่วยเหลือ ผู้ปลดปล่อยความทุกข์โศก
อนาคตที่สดใส จะเป็นจริง
ต่อสู้ เจ็บปวด อดทน เหน็บหนาว อ่อนล้า จะไป
ความมุ่งมั่น...

บัดนี้ ไม่มีแล้ว...
จินตนาการ ความใฝ่ฝันของฉัน แม้ใช่อยู่ที่เธอ
แต่ความขมขื่นที่เธอยื่นสู่มือฉันได้รับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
รบกวนวิญญาณของฉัน
พันผูกด้วยพันธนาการที่รัดรึงไว้ในความมืดมิด
ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีดนตรี

รอยยิ้มในวัยเยาว์ที่ฉันได้มอบแด่ดวงตะวันอย่างเริงร่า
บัดนี้... เป็นเพียงรอยยิ้มเหยียดหยามที่แสงตะวันแรงกล้า
ก็มิอาจจะส่องสว่างสู่วิญญาณของฉัน

สิ่งวิเศษใดๆ...
โปรดเถอะ นำจิตวิญญาณแห่งวัยเยาว์ของฉันกลับมา
นำทางวิญญาณที่ทรมานของฉันออกจากหุบเหวของความมืดมน

ตะวัน... โปรดส่องแสงโชติช่วงเปิดดวงตาของฉันให้สว่างไสว
สายลม โปรดพัดพาเสียงดนตรีที่อ่อนหวานมาขับกล่อมวิญญาณที่บอบช้ำของฉัน
ราตรี... โปรดนำความสงัดคลุมกายฉันอย่างแผ่วเบา
ให้ฉันไดพักเอนกายหลับตาอย่างสงบ
ให้ฉันได้ฝันและตื่นเพื่อมองโลกอย่างเต็มตาอีกตรั้ง

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com