Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>> น่ากลัวอะ

เรื่อง :

น่ากลัวอะ

ที่นี่มันที่ไหนกันแน่ ผมบ่นกับตัวเอง บรรยากาศรอบตัวดูเย็นยะเยือกปานขั้วโลก ต้นไม้สั่นไหวและเอนลู่ตามสายลมที่พัดมาเป็นระลอกๆ และต่างพากันเกาะกลุ่มใหญ่โตเหมือนภูเขา สายลมปะทะกับผิวกายของผมทำให้ขนแขนตั้งชันขึ้น ปากของผมสั่นเหมือนไข้จับ ผมเอามือถูตัวเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น ผมเดินตามทางลาดยาว ตลอดสองข้างทางมีฝูงของหิ่งห้อยบินเกาะกลุ่มกันอยู่แถวต้นไม้ใหญ่ใบหนา ผมคิดกับตัวเองว่าผมเดินมาทำไม ผมจึงคิดดูอีกทีว่าผมต้องการอะไร ใช่ความอบอุ่น!!! ผมกระซิบกับตัวเอง ผมใช้มือทั้งสองข้างช่วยกันค้นตามกระเป๋าต่างๆ ดูว่ามีอะไรใช้จุดไฟได้บ้าง และแล้วกระเป๋าข้างซ้ายที่ขากางเกงก็มีกล่องบางอย่างเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ผมมองไม่ชัดว่ามีลายอะไรอยู่หน้ากล่อง ผมเปิดมันออกมาดู มันคือ...ตาผมเป็นประกาย มีไม้ขีดไฟอยู่ในนั้น แต่น่าเสียดายมันมีแค่ก้านเดียวเอง ผมเดินหากิ่งไม้แห้งๆตามข้างทาง ผมเก็บมาได้เต็มอ้อมแขนแล้ววางลงกับพื้น ไฟดวงเล็กๆก็เกิดขึ้นกลางป่าใหญ่ ผมค่อยๆใช้มือประคองกำบังลมเพื่อไม่ให้ไฟดวงน้อยๆดับไป ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ ไฟกองใหญ่เกิดขึ้นที่พื้น ผมใช้มืออังไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นแล้วผมก็เผลอหลับไป ไฟที่กองไฟเริ่มมอด เนื่องจากไม่มีการเติมฟืน แกร๊บ!!! มีเสียงดังเหมือนคนเหยียบใบไม้ดังมาทางหลังพุ่มไม้ใหญ่ ผมลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วค่อยๆลุกขึ้นให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมมองสภาพภูมิประเทศรอบตัวว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่... ตุ๊บ!!! มีอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ตัวมันมีขนาดใหญ่มาก ไม่ทันที่ผมจะรู้ว่ามันคือตัวอะไรมันก็กระโดดเข้าหาผม ผมกลับหลังหันทันทีแล้วสวมบทนักวิ่งที่ทีมชาติไทยยังต้องอาย ผมวิ่งสุดแรงเกิดแต่ก็ยังหนีมันไม่ได้ ผมสังเกตเห็นว่ามันเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 4... โครม!!! ผมสะดุดขอนไม้แล้วตีลังกาม้วนหน้าไปสามตลบ ผมเตรียมตัวจะวิ่งต่อ... ไม่ทันเสียแล้ว มันล้อมผมไว้ทุกด้าน ผมจะทำอย่างไรดี มันกระโดดเข้าหาผม อย่าาาาาาา!!! ผมร้องดังลั่นสะท้อนไปทั่วผืนป่า โครม!!! ผมลืมตาขึ้น ภาพสัตว์ประหลาดหายไป ภาพป่าดงดิบหายไป แต่มันคือห้องนอนอันแสนสบายของผมนั่นเอง เหงื่อออกท่วมตัวผม ผมเอาแขนข้างซ้ายปาดเหงื่อออก แค่ฝันไปนี่เอง : )

โดย : เพชรสีน้ำเงิน
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com