Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>> รักแรกที่เอเธนส์

เรื่อง :

รักแรกที่เอเธนส์

ตัวละครเอก (หญิง)มะลิ (ชาย) เดนท์
เนื้อเรื่อง
ตั้งแต่ฉันจำความได้ ฉันได้เกิดมาในครอบครัวที่พร้อม มีทั้งพ่อและแม่ พ่อของฉันรับราชการส่วนแม่เปป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้าน
ฉันและพ่อชอบอาหารที่แม่ทำมาก พ่อมักจะพูดเสมอว่า"ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ" แม่จะทำท่าทางเอียงอายและหันไปส่งยิ้มให้พ่อ ครอบครัวของเราอยู่กันอย่างเรียบง่าย มีความสุขมาโดยตลอด
เมื่อฉันกำลังเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 6 พ่อของฉันได้ล้มป่วยด้วยโรคประจำตัวของท่านและได้เสียชีวิตในที่สุด แม่ของฉันจะต้องออกไปทำงานนอกบ้านเพื่อหารายได้มาเลี้ยงครอบครัว และส่งเสียให้แนได้เรียนหนังสือ จนในเวลาบางครั้งฉันก็อดที่จะถามแม่ไม่ได้"แม่จ๋า!.. แม่เหนื่อยไหมจ๊ะ..." มะลิพูด แม่หันมายิ้มให้กับฉันแต่รอยยิ้มของแม่นั้นอาบไปด้วยน้ำตา"แม่ไม่เหนื่อยหรอกลูก"
แนสงสารแม่ที่แม่ต้องมาทำงานหนักเพราะฉันแม่จะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเก็บผักไปขายที่ตลาด
เมื่อไม่นานนักแม่ได้แต่งงานใหม่กับน้ามีเพื่อหวังที่จะใหน้ามีมาช่วยแบ่งเบาภาระแต่ก็ไม่เป็นไม่อย่างที่คิด เพราะน้ามีกินแก่เหล้าและติดการพนัน จึงทำให้ครอบครัวของเรายิ่งทรุดหนักลงไปอีก ฉันจะต้องไปช่วยแม่ทำงานในวันเสาร์และอาทิตย์หรือวันที่ไม่ได้ไปโรงเรียน แต่เมื่ออตกเย็นมาน้ามีจะต้องเมามาและขู่ดรีดเงินที่แม่ฉันเก็บสะสมไว้ให้ฉันไปโรงเรียนเสียทุกครั้ง ถ้าแม่ไม่ให้แม่จะต้องโดยน้ามีถุบตีเสียทุกครั้งไป
วันหนึ่งแม่ยังไม่กับจากไปขายผัก ฉันนั้งอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน น้ามีเมากลับมาที่บ้าน น้ามีเดินเข้ามาข้างหลังฉัน แล้วใช้มือมาปิดจมูกฉันโดยที่ฉันไม่รู้สึกตัว น้ามีลากฉันเข้าไปที่ห้องนอน ฉันพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ "อีมะลิมึงอย่างดิ้นสิวะ!" น้ามีพูด น้ามีสงสารฉันเถอะนะ...ปล่อยฉันไปเถอะ" ฉันพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาจากน้ามีแต่ก็ดูเหมือนว่าคำพูดของฉันไม่ผลใดๆจากเขาเลย เมื่อแม่ฉันมาถึง แม่ก็ได้ยินเสียงฉันร้องขอความช่วยเหลือ แม่จึงทิ้งข้าวของแล้วรีบเข้ามาช่วยฉันฉันจึงรอดพ้นจากฝีมือพ่อเลี้ยงใจยักษ์นั้น
พอรุ่งเช้า แม่ได้บอกให้ฉันไปเรียนกับป้าที่กรุงเทพฯ"แม่จ๋า...ถ้าฉันไปแม่จะอยู่ยังไงล่ะจ๊ะ"มะลิพูด "มะลิไม่ต้องเป็นห่วงแม่หหรอกลูก ไปอยู่กับป้าที่กรุงเทพฯเถอะแม่จะได้สบายใจ" และฉันก็ได้ตัดสินใจไปอยู่กับป้าที่กรุงเทพฯ
เมื่อฉันไปถึง ฉันคิดอยู่เสมอว่า ฉันจะเรียนให้จบมีงานที่ดีๆทำฉันจะไปรับแม่มาอยู่ด้วย ฉันได้ทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียน และช่วยงานที่บ้านป้าทุกอย่างเท่าที่ฉันจะทำได้
ไม่นานความฝันของฉันก็เป็นจริง ฉันเรียนจบมนุษยศาสตร์ภายในเวลา 4 ปี แต่ 4 ปีสำหรับฉันนั้นชั่งเป็นเวลาที่ยาวนานมากเพราะฉันจะต้องไม่ได้เจอหน้าแม่ตลอดเวลา 4 ปี ฉันได้ทำงานที่ฉันชอบและใฝ่ฝันมานานนั้นก็คือ การเป็นนักข่าว ฉันได้ไปรับแม่มาอยู่ด้วยด้วยตามที่หวังเอาไว้
ฉันประสบณ์ผลสำเร็จในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านหน้าที่การงาน ฉันได้ถูกรับเลือกให้ไปทำข่าวกีฬาที่กรุงเอธส์ ประเทศกรีซ
ฉันได้พบกันนักเทนนิสคนหนึ่ง เขาเป็นนักเทนนิสชาวอเมริกาชื่อ เทอร์ราเดนท์ วึ่งเขาเนนักเทนนิสที่ฉันแอบปลื้มแม้สมัยฉันยังเรียนที่มหาวิทยาลัย แต่ฉันไม่กล้าเขาไปทักเขา เมื่อเขาชนะการแข่งขันฉันจึงมีโอกาส ไปเข้าสัมภาษณ์เขา แต่เมื่อฉันสัมภาษณ์เสร็จ ฉันก็ต้องแปลกใจเมื่อฉันได้ยินเสียงคนพูดดังขึ้น
"ขอโทษนะครับ...ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ" ฉันหันไปดู และได้ตอบคำถามของเขาด้วยความดีใจ หลังจากนั้นฉันกับเดนท์ก็ได้พบกันและไปมาหาสู่กันเป็นประจำ
จนแม่ของเดนท์รู้เรื่องแม่ของเดนท์และคู่หมั้นของเดนท์ได้มาตามราวีฉัน ทำให้ฉันทนไม่ได้จนฉันต้องกลับกรุงเทพฯ แต่พอไม่นานนักเดนท์ก็ได้ตามหาฉันจนพบ เดนท์ได้เช่าคอนโดที่กรุงเทพฯอยู่และมาหาฉันที่บ้านทุกกวัน
เมื่อไม่นานนักแม่ของเดนท์ได้มาตามเดนท์ท่บ้านของฉันในขณะที่ฉัน แม่ของฉ้นและเดนท์นั้งดูโทรทัศน์ แม่เดนท์บอกให้เดนท์กลับบ้านแต่ไม่ยอมกลับจนแม่ของเนดท์ให้ฉันไปอยู่ที่บ้านด้วย
เมื่อฉันได้ไปอยู่ที่บ้านเดนท์แม่โดนแม่ของเดนท์แกล้งฉันโดยตลอด จนเมื่อคุณพ่อของเดนท์ไป่วยหนัก ฉันคอยดูแลท่านอย่างใกล้ชิด โดยที่ไม่มีทีท่าจะรังเกียจใดๆ ผิดไปจากคู่หมั้นของเดนท์ท่ไม่คิดแม้แต่จะเดินผ่านหน้าห้อง เมื่อพ่อของเดนท์หายป่วย แม่ของเดนท์ก็เข้ามาขอโทษฉัน ฉันไม่ได้ถือโทษโกรธท่านแต่อย่างไร แต่ฉันดีใจที่ท่านมองเห็นความดีในตัวของฉัน และยอมรับฉัน
พ่อแม่ของเดนท์จัดงานแตงงานให้ฉันและเดนท์อย่างเอิกเริก แต่อย่างไรฉันก็ยังไม่ลืมที่จะรับแม่มาอยู่ที่อเมริกาด้วย หลังจากนั้นครอบครัวของฉันและเดนท์ ก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะไม่เคยขาด
(อวสาน)


โดย : บุษราคำ
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน<


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com