Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

เรื่อง :

ไม่เหมือนเดิม

ดวงจันทร์ขึ้นนานมากแล้ว ฟ้ามืดราวว่างเปล่าหากไม่มีดวงจันทร์ขึ้นเจิดจรัสเต็มรัศมีไร้ซึ่งดวงดาวอื่นใดจะมาเทียบเคียง
ดวงจันทร์คงเหมือนผมในตอนนี้ แต่ผมไร้ซึ่งความรู้สึก
ไร้เรี่ยวแรงที่จะแข่งขัน ไร้ซึ่งสิ่งที่ค้น คงมีเพียงความระลึกถึง
กาลเวลาที่เลยผ่านไปแล้ว และเมื่อซึ่งผมเดินผ่านมันมา

สายลมพัดฉิวพริ้ว ทิวยอดฉำฉา จนเกิดมาเป็นเสียงกระทบกันของใบส่งผ่านมาทางยอดไผ่ เอนพริ้วไหวเสียดสีกัน เกิดเสียงกรีดร้องรับกันเป็นช่วงๆ ในยามวิเวก สายลมเลยพัดผ่านร่างกายสอดแทรกซึมซับเข้าสู่หัวใจ แล้วก็ผ่านเลยไปไม่หวนกับมา

ผมแลตามองไปทางกอไผ่ เห็นเป็นเงาไผ่ตะคุ่ม ตะคุ่ม
ลอยตัด รอยถาก รอยแห่งความสามัคคี รอยแห่งจุดหมาย
รอยแห่งคำว่าเพื่อน เกิดจากกอไผ่ลำนี้ เกิดแพ ลำนี้ลำที่ผมนั่งอยู่
แพที่เรา สามคนร่วมแรงร่วมใจ สร้างมันขึ้นมา แพที่มีสามชั้น
คือแพที่เราแบ่งงานกัน สร้างมันขึ้มา แพที่แต่ชั้นถูกนำมาเรียงกัน
ชั้นละ สิบสามท่อน "เออ นะ ขอมันลงท้ายด้วยสามเถอะ"
เสียงเพื่อนรักคนใดคนหนึ่ง บ่งบอกถึงความหมาย เชือกปอที่รัดตรึงติดกัน ไว้เหมื่อนนำ ทั้งสามแรง สามจิตใจ มาร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว มันคงหมายถึง เราจะไม่ทอดทิ้งกัน รั้งเชือกไนร่อนเส้นใหญ่ติดไว้กับต้นฉำฉา ฝากเขาไว้ ฝากธรรมชาตฺไว้ ช่วยดูแลพวกเราไม่ให้ห่างหาย


"ไอ้ไก่ ไอ้ไก่ กินเหล้าโว้ย"
ผมเรียกเพื่อนผม หน้าบ้านของมัน ถึงแม้ว่ามันจะปิดไฟเงียบ
ไอ้ไก่เป็นคนอ่อนแอ หัวอ่อนใครบอกอะไรก็เชื่อ ที่สำคัญมันขี้กลัว

"ไอ้ไก่ ไอ้ไก้ ถ้ามึงไม่ออกมากูจะพังประตูบ้านมึงเข้าไปนะโว้ย"
ผมเรียกมันอีกรอบ พร้อมขู่เพราะมั่นใจว่ามันต้องตอบรับอย่างแน่นอน
"กุ กุ กู......ไม่ค่อยสบาย มึงไปเถอะ"
เสียงมันตอบ สั่นๆ มันคงจะไม่สบายจิงๆ แต่มันทำไมไม่ออกมาหาผมหน่อยนะ
ผมละจากไอ้ไก่ เดินถัดไป ผ่านบ้าน ผ่านป่าไปได้สักพัก มาหยุดอยู่ตรงบ้านยกใด้ถุนต่ำ ๆ ความืดทำให้ผมมอ'ดอกไม้หน้าบ้านของเพื่อนผมคนนี้ไม่ชัด ความมืดคงทำให้หมาเห่าผมกันเกรียว
ผมมองดูต้นสาเกที่แผ่กิ่งก้านใบ ปกคลุมบ้านมัน รู้สึกขันในใจนิดๆ
ไอ้เทิด* เป็นเพื่อนผมคนเดียวที่มีเมียแล้ว เวลาผมมาตามมันทุกครั้งนั้น ผมจะเด็ดลูกสาเก ขว้างหลังคาบ้านมัน เพื่อป้องกันเมียมันสงสัย แล้วเดี๋ยวมันก็หาวิธีไปหาเราเองในที่สุด

"ปัง" ลูกสาเก หล่นใส่หลังคาบ้านมันโดยที่ผมไม่ต้องขว้าง มันช่างรู้ใจผมจริงๆ
"นั่น ไอ้ชัยมาเรียกไปกินเหล้าแล้ว ไปสิ"
เสียงหญิงสาวดังมา จากในบ้าน รู้เจตนาของผมเป็นอย่างดี-เธอรู้ได้ไง
"แกจะบ้า เหรอ เที่ยวพูดไปไม่มีใครเขาอยากกินเหล้า กับมันแล้ว"

เสียงตอบของชายหนุ่มทำให้ผมงุนงงไปชั่วขนาด ทำไม ผมไม่เข้าใจ ผมทำอะไรผิด ไอ้ไก่คนนึงใช่ไหม ที่ไม่อยากกินเหล้ากับผม
และคงไม่อยากเป็นเพื่อนด้วย มันไม่ได้ป่วย แต่มันรังเกียจผม
เรื่องจริง มันเป็นเรื่องจริงหรือ จบสิ้นแล้วหรือมิตรภาพ ไหนละคำว่าเพื่อนแท้ ไหนละที่บอกว่า *เราจะเป็นเพื่อนตายกัน

ผมจุ่มเท้าลงน้ำ โดยไม่เกรงกลัวสิ่งที่อยู่ใต้น้ำอีกแล้ว วางร่างไว้กับแพที่ผมรัก แต่จิตใจผมยังอยู่กับกาลเวลาที่ผ่านไปนานแล้ว และที่พึ่งถูกลมพัดผ่านไป ผมพยายามดึงมันกลับมา จับมันแยกแยะดู พิจราณาดู ว่ามันเกิดอะไร เพื่อที่ผมจะได้เกิดความกระจ่าง
แต่ผมก็หามันไม่เจอ

"เง้ง เง้ง เง้ง" เสียงระฆังดังกังวานใสมาแต่ไกล คงถึงเวลาที่ใครหลายๆคน ต้องเปิดตาพบกับวันใหม่ ใครหลายคนต้องเตรียมตัว
แต่มันเป็นเวลาที่ผมต้องไป ผมต้องจากแพที่ผมรักไปโดยที่ผมยังค้างคาใจ

พระจันทร์เดือนเพ็ญขึ้นโดดเด่นเพียงดวงเดียวอีกแล้ว แปลกจังทำไมดวงจันทร์ไม่เต็มดวงทุกวัน ทำไมดวงจันทร์บางวันแหว่งขาดหายไปหรือพระจันทร์มีหลายดวง พลัดเปลี่ยนกันมาสร้างบรรยากาศที่แตกต่างกันไป ทำไมบางคืนสว่าง บางคืนมืด ทำไมกลางคืนไม่มืดอย่างเดียว แล้วดาวละ ต้องหลายล้านดวง เราจะรู้ได้ไงว่าคืนไหนดาวดวงไหนหายไป ดวงไหนยังอยู่

*ผมกลับมาอีกครั้งเมื่อพระจันทร์เต็มดวง มากับความวิเวกวังเวง
มากับความหวัง มาด้วยความตั้งใจ มาเพื่อหาคำตอบ มาเพื่อรอ
ใครก็ได้ที่ต้องการคุยกับผม มาพร้อมเสียงเห่าหอนโหยหวน!



โดย : รัตน์
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com