Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

เรื่อง : pic :

ซึ้งนักรักนายตัวแสบ

Charter1


เช้าวันอาทิตย์ที่ร้านไอศครีม

.......................................................

"ครีม เหม่ออะไรอยู่ได้เป็นอะไรรึเปล่านะ " แพทถามขึ้นอย่างสงสัย

"^o^ ไม่มีอะไรหรอกน่า ทำเป็นโวยวายไปได้ "

วันนั้นเป็นวันแรกที่ฉันได้พบกับเค้า ผู้ชายผิวขาว สูงโปร่ง นัยตาสีน้ำตาลอ่อน นิ้วมือเรียวยาว ผมที่ย้อมเป็นสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับสีตาของเค้า ปรกลงมาที่หน้าผาก

ตั้งแต่ฉันเข้ามาทานไอศรีมกับเพื่อนในร้านนี้ ฉันก็ได้พบกับเค้า ผู้ชายคนนี้ ที่นั่งอยู่โต๊ะตัวริมสุดของร้าน เค้าเป็นผู้ชายในฝันของฉันเชียวละ >0<"

" แพท! เธอเห็นผู้ชายคนนั้นมั้ย คนที่นั่งโต๊ะริมสุดของร้านนะ " ฉันชี้ไปทางผู้ชายคนนั้น

" ไหน ครีมไม่เห็นจะมีเลย ในร้านนี้เรานั่งกันแค่สองคนเองนะ แล้วผู้ชายที่ไหนละ ไม่เห็นมีซักคน -_-" แพทพูดอย่างงงๆ เพราะแพทมองไม่เห็นผู้ชายคนนั้น

" อะไรแพท ไม่ตลกนะ -_-" ฉันเริ่มอารมณ์เสีย ว่าทำไมเพื่อนของฉันต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วย

........................................................................

พี่ค่ะ.......มีคนโทรมา.........ช่วยรับหัวใจน้อยๆของน้องผ่านโทรศัพท์ด้วยค่ะ

โทรศัพท์มือถือของแพทดังขึ้น ฉันว่ามันเป็นเสียงที่ไม่น่าฟังเอาซะเลยละ ไม่รู้ว่าเพื่อนของฉันเค้าไปโหลดมาจากไหนเนี่ย ฉันละเอือมกับเสียงนี้จริงๆเล๊ย

"ฮัลโหลแม่เหรอค่ะ ตอนนี้แพทอยู่กับครีมค่ะ ค่ะ ได้ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ แค่นี้นะค่ะแม่" แพทวางสายจากแม่แล้วหันหน้ามาคุยกับฉัน

"ครีมขอโทษนะ เดี๋ยวแพทต้องกลับแล้ว แม่จะพาไปธุระนะ เดี๋ยวแพทกลับก่อนนะ " เพื่อนฉันรีบวิ่งพรวดพราดออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งในร้านอยู่คนเดียว

ฉันจึงนึกถึงผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะตัวริมสุดได้ ฉันจึงหันไปมองเค้าอีก ฉันรู้สึกว่าฉันอยากรู้จักเค้าจัง ฉันจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วเดินไปหาเค้า

"เอ่อ ขอโทษนะ ฉันเห็นนายนั่งตรงนี้คนเดียวนานแล้ว นายไม่เหงาบ้างเหรอ >_<" ฉันพยายามทำหน้าบ้องแบ้วที่สุด เค้าจะได้ไม่คิดว่าฉันมาจีบเค้า

" เธอ!!! เธอเห็นฉันด้วยเหรอ นี่เธอเห็นฉันจริงๆใช่มั้ย ^ o^ "

ฉันงงกับคำพูดของเค้ามาก ฉันคิดว่าตานี่บ้ารึเปล่า ถึงหน้าตาจะดี แต่ก็ไม่น่าพูดเพ้อเจ้อเล๊ย

"อืม! เห็นดิ นายตัวสูงอย่างนี้ ทำไมฉันจะมองไม่เห็นละ >,< " ฉันละเซ๊งนิดๆเลยละ

" ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดว่าฉันเพ้อเจ้อใช่มั้ยละ ฉันรู้หมดละ ว่าใจเธอคิดยังไง ตั้งแต่ตอนแรกที่เธอเข้ามาในร้าน เธอก็นั่งมองฉัน แล้วเมื่อกี้ก่อนที่เธอจะเดิมมาหาฉัน เธอก็รวมรวมความกล้ามากเลยใช่มั้ยละ ^o^ "

เค้ายิ้มนัยตาใสซื่อ แต่แฝงไปด้วยความกะล่อน เฮ้อ! ฉันว่าฉันคิดผิดนะเนี่ยที่เข้ามาคุยกับผู้ชายคนนี้ โถ นี่พระเจ้าจะแกล้งฉันใช่มั้ยเนี่ย

"นาย ! นี่นายรู้ความคิดของฉันได้ยังไงเนี่ย >_<"

"อ้าว ก็......."

" ก็... อะไรของนาย รีบพูดได้มั้ย -_-"

"ก็ฉันไม่ใช่คนนิ "

หึ ฉันคิดว่านายคนนี้เพี้ยนแน่ๆ ถ้าไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอะไร เป็นคิงคองเหรอ ฉันว่าไม่ใช่แน่ๆ

"นิ ! ฉันไม่เล่นกับนายนะ ฉันว่านะ ฉันไม่น่ามาคุยกับนายเลย ฉันไปดีกว่า +_+"

"เธอ เดี๋ยวก่อน ถ้าเธอไม่เชื่อ ลองพิสูจน์ดูก็ได้ เธอลองถามคนอื่นดูสิ ว่าเค้าเห็นฉันรึเปล่า
ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันตายไปแล้วจริงๆ เธอเห็นฉันได้ไง ฉันเองก็ยังไม่รู้เลย ( '-')(-_-) "เค้าพูดหน้าตาจริงจัง

"ได้ นี่เธอท้าฉันเหรอ ก็ได้ ถ้านายโกหกฉันนะ นายโดนอัดแน่" ฉันชักโมโหสุดๆกับเค้าแล้ว

................................................................

ฉันเรียกพนักงานเสริฟไอศครีมในร้านมา

"น้อง น้องเห็นผู้ชายคนที่ยืนอยู่ข้างพี่รึเปล่าค่ะ " ฉันถามอย่างมั่นใจในคำตอบมากเลยละ

“พี่ค่ะ หนูไม่เห็นมีใครยืนข้างพี่เลยนี่ค่ะ -_-“ เด็กเสริฟตอบหน้างงๆ

ตอนนั้นละที่ ฉันรู้สึกหน้าเสียสุดๆเลย ฉันคิดว่าตาบ้านี่ที่ยืนข้างฉันต้องเล่นตลกอะไรกับฉันแน่ๆ

“เธอกำลังคิดว่าฉันเล่นตลกกับเธอใช่มั้ยละ เธอลองไปถามคนอื่นอีกก็ได้ “

“แน่ละ ฉันต้องถามอยู่แล้ว คอยดูนะ ฉันจะกระชากหน้ากากของนายออกมาให้ได้ -;- “

........................................................................................

ตอนนี้ฉันชักจะเชื่อแล้วละ เพราะไม่ว่าฉันจะไปถามใคร เค้าก็ต่างบอกกันเป็นเสียงเดียวว่า ไม่เห็นคนที่อยู่ข้างฉันจริงๆ นี่ฉันกำลังมองเห็นผีเหรอเนี่ย ฉันจะดีใจดีมั้ยนะ

“โอเค ฉันเข้าใจละ ฉันยอมรับนะว่าช็อกนิดหน่อย แต่ฉันยังไม่เชื่อเต็มร้อยหรอกนะ ฉันว่านะ เราต่างคนต่างไปดีกว่านะ บาย หวังว่าเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกนะ “ ฉันรีบวิ่งหนีจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด แล้วก็ภาวนาว่าอย่าให้เค้าตามฉันมาเลยนะ

ฉันรู้สึกว่าฉันหลุดพ้นจากเค้ามาได้แล้วละ ฉันรีบกลับบ้านฉันทันที เพราะฉันคิดว่าวันนี้ฉันเจอเรื่องแย่ๆมามากพอแล้ว

........................................................**********............................................................

“เธอ เช้าแล้ว ตื่นได้แล้ว อย่านอนขี้เซาสิ >o< “

ฉันตื่นขึ้นเพราะรู้สึกว่ามีใครมาเรียกฉัน แต่บ้านนี้ฉันอยู่กับแม่แค่สองคนนี่น่า รึว่าเป็นขโมย ตายแล้ว ฉันจะทำไงดี เจ้าขโมยบ้านั่นจะฆ่าฉันมั้ยเนี่ย ฉันยังคงหลับตาอยู่ เพราะฉันคิดว่าถ้าฉันลืมตาขึ้นมันต้องฆ่าฉันแน่ๆ>,<

“เธอ นี่เธอหลับหรือตายนะ นอนก็ดิ้นแล้วยังขี้เซาอีกเหรอ “

ฉันรีบลุกจากที่นอนทันที เพราะฉันรู้สึกว่าเสียงนี้มันคุ้นเอามากๆ

“นาย นายมาที่นี่ได้ยังไงนะ นี่นายทำอะไรฉันรึเปล่า ม่าย........................ย นะ มันไม่จริงใช่มั้ย “ ฉันโวยลั่นห้อง

“เธอจะบ้ารึเปล่า นี่ไม่สวยแล้วยังจะหลงตัวเองอีกเหรอ หน้าเธอนะ ดีกว่าเต้าหู้ยี้นิดเดียวเองนะ ^o^”

“นี่นาย ตาบ้า แอบขึ้นบ้านคนอื่นแล้วยังมาว่าเจ้าของบ้านอีกเหรอ “

“ฉันเปล่านะ ฉันเดินทะลุกำแพงบ้านเธอมาต่างหากเล่า “

“นาย ขอร้องละ เลิกยุ่งกับชีวิตฉันสักทีเหอะ”

ฉันสังเกตว่าเค้าทำหน้าเศร้าลงทันทีเลยละ นี่ฉันพูดแรงไปเหรอ แล้วนี่เค้าจะคิดยังไงนะ

“เธอ ขอฉันอยู่กับเธอด้วยคนนะ ฉันไม่กินข้าวหรอก ขอแค่ธูปเท่านั้นละ วันละดอกฉันก็อิ่มแล้ว เธอให้ฉันอยู่ด้วยนะ ไม่มีใครเห็นฉันเลย มีเธอคนเดียวเท่านั้น ฉันไม่อยากนั่งเหงาอีกแล้ว เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ToT “

“นายแน่ใจเหรอ “ฉันคิดว่าชักมีอะไรสนุกๆซะแล้วสิ

.............................................................................................................................







Chapter2

“นี่ครีม พรุ่งนี้ก็จะถึงปาร์ตี้สุดหรูของคณะเราแล้วนะ เธอมีหนุ่มควงมางานรึยังนะ “ แพท เพื่อนสาวของฉันถามขึ้น ขณะที่ฉันนั่งกลุ้มใจเรื่องคู่ควงของตัวเองอยู่ เพราะว่าฉันเพิ่งเลิกกับแฟนฉันไปเมื่อไม่นานนี่เอง

“ยังไม่รู้ชะตาตัวเองเลยละแพท แล้วเธอละมีรึยัง “

“โห มีอยู่แล้วสิ ก็จอร์นไง จำไม่ได้เหรอ เธอนี่เป็นไรมากรึเปล่าเนี่ย แล้วเธฮรู้รึเปล่าว่าเค้าจัดงานตั้งแต่ 5ทุ่ม ถึงตี 1 นะ ฉันว่ามันดึกน่าดูเลยละ “

“อืมจ๊ะ รู้แล้ว ถ้าฉันหาคู้ควงไม่ได้ฉันคงไม่มานะ ไม่งั้นยายฝนคงล้อฉันแย่เลยละ “


“อ้าวครีม นี่เธอคู่ควงรึยังจ๊ะ ฉันว่านะ เธอก็คงยังหาไม่ได้ละซิ ลองไปหาจ้างหนุ่มแถมสะพานลอยดูสิ คงไม่แพงมากนักหรอก “ นั้นละเป็นคำพูดของฝน เพื่อนร่วมห้องของฉันเอง

“ไม่หรอก เธอคอยดูนะ ว่าคู่ควงของฉันนะ perfect กว่าของเฮเป็นล้านเท่าเลย ไม่เชื่อก็ลองคอยดูละกัน อ้อ แล้วอีกอย่างนะ เธออย่าคิดว่าจะมีคนทำวิธีเดียวกับเธอนะที่ไปจ้างหนุ่มแถวสะพานลอยนะ ว้า ฉันว่าเธอไม่น่าเผยตัวตนเน่าๆของเธอออกมาเลยนะ “ ฉันพูดออกไปด้วยความสะใจเลยละ นี่ถ้าฝนเค้าไม่มารังควานฉันก่อนนะ ฉันคงไม่ทำแบบนี้กับเค้าหรอก

“แพท ไปกันเถอะ”

ฉันรีบจูงมือเพื่อนของฉันไปเลยละ ปล่อยให้ยายฝนนั่งกรี๊ดๆ อยู่ข้างหลัง

…………………………………………………………………………………


“นี่ นายชื่ออะไรนะ เป็นผีมาอยู่บ้านฉันตั้งนานแล้วยังไม่รู้ชื่อเลย -_-“

“เธอถามเราเหรอ อืม เราชื่อ ชื่ออะไรดีนะ >o< “

“นี่นาย อย่ามากวนได้ปะ เดี๋ยวก็ไล่ออกจากบ้านเลยนิ “

“อ๋อ นึกออกเลยครับ ชื่อบลูครับ ^o^”

“บลูด๊อกเหรอ >o<”

“เธอนิ เป็นอะไร มากวนประสาทเราอยู่ได้ อารมณ์เสียมาเหรอ”

“อืม ก็นิดหน่อยละ นายคิดดูดิ เพื่อนที่มหาลัยเราอะ เค้าดูถูกเรา หาว่าเราต้องไปจ้างคนมาเป็นคู่ควง “

“เฮ้อ! แล้วเธอไม่มีแฟนเหรอ “

“ฉันเพิ่งเลิกไปเมื่อไม่นานมานี้เองนะ ยายฝนเพื่อนตัวแสบที่ดูถูกฉันนะ แย่งแฟนฉันไปนะสิ ToT “

“ก็แน่ละ เธออยากหน้าเหมือนเต้าหู้ยี้เองนิ “

“นาย พูดว่าไรนะ “

“อ๋อ เปล่าครับ ไม่มีอะไร ผมบอกว่า ใครนะที่มาทิ้งผู้หญิงน่ารักอย่างเธอได้นะ >-< “

“...................-,- “

“แล้วเธอต้องไปกี่โมงเหรอ”

“5ทุ่มนะ แต่ฉันคงไม่มีหน้าไปหรอก ฉันไม่มีคู้ควงเหมือนคนอื่นเค้านิ ขืนไป ยายฝนหัวแกะก็ล้อฉันตายเลยนะสิ “

“เธอไปตอนเที่ยงคืนได้มั้ย -o- “

“ทำไมละ “

“เดี๋ยวฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง o_o “

“นายลืมไปแล้วรึไง ว่านายเป็นผีนะ” ฉันละเอือม นี่เค้าอยากช่วยฉันจนลืมนึกเลยรึไงนะว่าไม่ใช่คน

“รู้สิ แล้วพรุ่งนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวงใช่มั้ยละ o,o “

“ก็ใช่ แล้วทำไมเหรอ นายจะกลายร่างเป็นหมาป่ารึไง >*< “

“เธอ! ก็ทุกๆเที่ยงคืนนะที่พระจันทร์เต็มดวงฉันจะมีร่างกลายเหมือนคนนะสิ “

“นายล้อเล่นเหรอ ไม่ตลกเลยนะ “ ฉันไม่เชื่อที่เค้าพูดซักนิดเลยละ

“อืม คอยดูละกันยายเต้าหู้ยี้ ^-^ “

...................................................................................................................................

“นี่นายบลูด๊อก จะเที่ยงคืนแล้วนะ เสร็จรึยังละ “

“มาแล้ว ๆ”

o_o ทันทีที่เห็นเค้าฉันแทบจะพูดไม่ออกเลยละ เค้าออกมา ในสุดสูทสีดำที่ตัดกับผิวขาวๆของเค้า ผมสีน้ำตาลของเค้าถูกจัดเป็นทรง ทำให้เค้ายิ่งดูดีขึ้นมาอีก ฉันรู้สึกว่าหัวใจของฉันมันหล่นวูบลงที่พื้นเลยละ

“ยายเต้าหู้ยี้ นี่ฉันดูดีขนาดนั้นเลยเหรอ มองตาค้างเลยนะ ^o^”

“บ้า ใครมองนายตาค้าง จะไปกันได้รึยังละ “
……………………………………………………………………………..


ทันทีที่ถึงงาน บลูก็จับมือของฉันเดินจูงมือเข้างานด้วยกัน ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นของเค้า ที่ผ่านมาถึงมือของฉันเลยละ สายตาทุกคู่ต่างมองมาที่เรา ฉันละรู้สึกเขินจริงๆ

“สวัสดีค่ะ คุณคือผู้ชายที่ครีมเค้าจ้างมาเหรอค่ะ “ ยายฝน พูดขึ้นเสียงดังทำลายความสงบในงานตอนนั้น

“เปล่าครับ ครีมคือคนรักของผม แล้วผมก็รักเค้ามากด้วยครับ “ บลูตอบไปพลางหันมามองฉันด้วยสายตาอ่อนโยน

คนในงานต่างปรบมือให้คำตอบของบลูที่ทำให้ยายฝนอึ้ง หน้าซีดไปเลย

“เพื่อนๆทุกคนครับ มองทางนี้หน่อยครับ ต่อไปนี้จะเป็นการเต้นรำนะครับ ใครเต้นได้ดีที่สุด จะมีรางวัลสำหรับคู่ที่น่ารักที่สุดในงานด้วยครับ” พิธีกรหนุ่มในงานเอ่ยขึ้น

บลูหันหน้ามาทางฉันทันที เค้าจับมือของฉันไว้ พอเพลงเริ่มบรรเลง เราทั้งคู่เต้นรำไปตามจังหวะ หน้าของฉันกับเค้าตอนนี้ อยู่ห่างกันไม่ถึง 5 เซน ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ตัวของฉันเริ่มร้อนขึ้น ฉันจ้องมองไปใน นัยตาสีน้ำตาลของเค้า ฉันรู้สึกว่าฉันอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้อยากอยู่กับเค้าตรงนี้ ไม่อยากไปไหนอีกแล้ว

“ยายเต้าหู้ยี้ “ บลูก้มลงกระซิบข้างหูของฉันเบาๆ

“อะไร เหรอ >_< “

“นี่กี่โมงแล้วนะ “ บลูถามท่าทางร้อนรน เหมือนกับว่าเค้ามีอะไรบางอย่าง

“อืม รู้สึกว่าอีก 3 นาที ก็จะเที่ยงคืนครึ่งแล้วละ นายถามทำไมเหรอ “

“ ก็ ฉันจะมีร่างนี้อยู่แค่ 29 นาทีนะสิ แล้วร่างของฉันก็จะหายไป ^-^ “

“อะไรนะ แล้วนี่ก็ฌหลือเวลาอีกแค่ 2 นาทีละซิ นายนิ ทำไมไม่รีบบอกนะ “

ฉันรีบจับมือบลูวิ่งออกมาจากงานทันที ก่อนที่ร่างของเค้าจะเลือนหายไป ฉันไม่รู้ว่าจะทันรึเปล่า เพราะงานนี้ใหญ่มากๆ สองนาทีจะพอสำหรับการวิ่งไปนอกงานรึเปล่านะ


p.s.นี่แค่ 2 chapter เองนะ ไว้ว่างๆจามาลงใหม่อะ




โดย : oishi
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com