Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

เรื่อง :

ล่า..ฝ่าไซเบอร์ 2

ศราวณียิ้มเหยาะนั่งกินนำที่บริกรนำมาเสริฟ์ให้อย่างไม่ยีหระ เธอละเกลียดนักไอ้พวกที่ใช้อำนาจเข้าข่มขู่ผู้ที่อ่อนแอกว่า
นพวีร์มองไปยังกลุ่มคนที่พากันมองมา ตวาดเสียงดัง
"ไม่มีที่จะนั่งกันหรือไงพวกมึง"เท่านั้นล่ะพวกผู้คนที่มองอยุ่ต่างก็ก้มหน้าก้มตาอยู่กับจานอาหารเป็นแถบๆ
"ชิ แพ้แล้วพาลนี่คู๊ณ"เสียงสูงดังขึ้นอย่างไม่เกรงจากหญิงสาวตัวตนเรื่อง
นพวีร์สุดทนเขาคว้ามือหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้งอย่างมั่นใจว่าคราวนี้
ไม่มีทางพลาดแน่ ที่สำคัญเขาดึงมีดพกจากกระเป๋าออกมาจ่อตรงปลายแขนของหญิงสาวอย่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่อไป
แววตาของศราวณีกร้าวขึ้นทันที วูบนึงหล่อนนึกไปถึงภาพวันที่พ่อแม่ของเธอถูกไอ้พวกอิทธิพลตามมาฆ่าถึงบ้านเพราะไม่ยอมขายที่ให้มัน เธอเห็นเต็มสองตาเพราะพ่อกับแม่จับเธอซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าและสั่งไม่ให้เธอออกมาไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม ขอบตาของเธอร้อนผ่าว ก่อนใช้ปลายเล็บจิกไปที่แขนนพวีร์อย่างแรง พร้อมกับสบัดตัวจนหลุดอย่างง่ายดาย
"แก ไอ้ชั่วชาติ กับผู้หญิงยังกล้าเอามีดมาจ่ออีก ทีหน้าทีหลังไปหากระโปรงมาคลุมหัวซะ" ว่าพลางก็ทำท่าจะเดินจากไปแต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ศราวณีหันมายังร่างที่ยืนนิ่งแข็งอย่างแปลกประหลาดอยู่ตรงหน้า
"อ้อ ลืมบอกไป แกอาจจะเป็นอัมพาตไปสักสองสามวัน นี่เป็นผลจากการลองดีกับคนที่แกไม่เคยรู้จักก่อน รู้ไว้ซะ"
นพวีร์ตาแข็งค้างได้ยินทุกคำพูดที่ศราวณีพูดแต่ไม่สามรถที่จะตอบโต้หรือทำสิ่งใดได้ หลังจากที่ถูกเล็บอันแหลมคมจิกเข้าที่แขน
ความรู้สึกก็เหมือนวูบหายไปแขนขาขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ทำได้แต่เพียงมองศัตรูคู่อาฆาตที่เดินจากไปอย่างช้าๆแต่ดูน่าเกรงขามด้วยความแค้น
ขณะที่หญิงสาวเดินไปพลางยกมือขึ้นมาดูแล้วพูดกับตัวเองเบาๆอย่างสะใจ
"แหม วิชาเล็บมารนี่ฝึกมาแล้วได้ผลจริงๆหนอ"
แล้วเดินต่อไปยังชายหาด

โดย : ฟรอส
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com