Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

เรื่อง :

ล่า..ฝ่าไซเบอร์ 1

ยามเย็นร้านอาหารริมทะเลร้านหนึ่งคลาคร่ำไปด้วยผู้คน แต่ที่เห็นจะสะดุดตาที่สุดในร้านคือสาวผิวเหลืองอย่างคนเอเชีย ผมสีดำสนิทยาวจนกลางหลังชายหนุ่มหลายกลุ่มมองอย่างสนใจ แต่ที่ไม่กล้าเข้ามาคงเป็นเพราะสายตาวางอำนาจที่จ้องมาจากวัยรุ่นกลุ่มใหญ่ที่ส่งเสียงเอะอะอยู่ สักครู่หนึ่งชายหนุ่มในโต๊ะนั้นก็เดินเข้ามาหาหญิงสาว
" น้องสาว มานั่งทำอะไรคนเดียวจ๊ะ "
หากแต่ร่างบนเก้าอี้ยังนิ่งสงบไม่มีอาการแสดงว่ารับรู้ประการใด
" น้อง เป็นใบ้หรือหูหนวกเหรอ พี่ถามดีๆ ไมไม่ตอ"เสียงกรุ่นไปด้วยความไม่พอใจ เริ่มมีเสียงเชียร์จากโต๊ะต้นสังกัด
"เฮีย อย่างนี้ทำโทษเลย กล้าหือกลับเฮียนพได้ไง"
นพวีร์หรือนพ ลูกชายนักการเมืองใหญ่หัวเราะร่า แล้วคว้าข้อมือของหญิงสาวที่ชักหนีโดยเร็ว แล้วหัวร่อร่วน
" อ้าว หนีเป็นเหมือนกันหรือจ๊ะ แหมนึกว่าเป็นรูปปั้น"
ศราวณีเฉยนึกในใจว่าพวกนี้ยังเป็นแค่เศษมือของเธอเท่านั้น เพียงแค่เธอสะบัดนิ้วพวกเศษสวะรกสังคมพวกนี้อาจตายโดยง่ายดาย
หากนพวีร์ไม่หยุดแค่นั้น เขาคว้าต้นแขนของหญิงสาวอีกและคราวนี้ไม่พลาดเขาบีบต้นแขนของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วถ้า
" ไง หมดอาการเฉยชาหรือยัง ทีหลังจะได้รู้ว่าอย่าหือกับคนแบบพี่" สายตานับสิบคูของคนในร้านหันมองผู้ที่พูดด้วยความจงเกลียดจงชังเป็นแถบๆแต่ไม่มีใครกล้าที่จะก้าวเข้ามาช่วย ได้แต่มองหน้าสาวน้อยอย่างเห็นใจแทน ศราวณีชักนีกสนุก ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จะมาปราบไอ้พวกสารเลวพวกนี้ปะทะฝีมือดูทีเล่นๆกันก่อนก็ไม่แปลก
" ฉันบอกให้ปล่อย "
เสียงหวานใสแต่แข็งกร้าว กล่าวกับบุรุษที่มารังควาน แล้วเมื่อเห็นนพวีร์ทำเฉยหญิงสาวก็ใช้สันมือที่ว่างอีกข้างฟาดไปที่ต้นคอของเจ้าของร่างจนทรุดทันที คนในร้านฮือฮายกใหญ่ คราวนี้ส่ายตาเชียร์หญิงสาวกันเป็นแถบๆ
โต๊ะลูกน้องของ นพวีร์ลุกฮิอกราดเข้ามาหา โดยที่ศราวณีทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมกวักมือเรียกบริกรมาสั่งน้ำดื่มอีก
นพวีร์ลุกขึ้นมาจากท่าจับกบเมื่อครู่ ดวงตาฉายแววแห่งความแค้น ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาได้ขนากนี้ อ้อ แม้แต่พ่อเขาเองตั้งแต่เกิดก็ยังไม่เคยตีเขาสักครั้ง ศราวณีมองสบตาดุร้ายอาฆาตนั้นอย่างสะใจแกมเยาะเย้ย
" เจ็บใจนักเหรอ" เธอถามแล้วหัวเราะเบาๆ
"ทีหลังอย่าคิว่าจะทำร้ายใครก็ได้ไปเสียทุกคน" ประโยคนี้สั่งสอนแบบคนที่เหนือกว่า ทำเอานพวีร์ปากคอสั่น
" แก...นังตัวแสบ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน"



โดย : ฟรอส
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com