Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1


เรื่อง :

"วันสุขที่แสนเศร้า"


วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ช่วงหัวค่ำ พ่อ พี่ชาย น้องสาว รวมทั้งตัวฉันเองกำลังนั่งดูโทรทัศน์กันอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้เป็นวันแห่งความสุข แต่ทว่ากลับเป็นวันที่โศกเศร้ายิ่งนักสำหรับฉัน
“ตุ๊บ!!!” เสียงนี่ดังมาจากในห้องน้ำ และคนที่อยู่ในห้องน้ำคือ “แม่”
ฉันตกใจมาก เพราะรู้ว่าเสียงนั่นต้องเป็นเสียงของแม่ ซึ่งอาจจะหกล้มหรือชนอะไรเข้าอย่างจัง
“แม่!!!” ฉันตะโกนออกไป เมื่อได้สติ และรีบวิ่งไปยังห้องน้ำ ใช้ลูกกุญแจสำรองไขเข้าไปในห้องน้ำทันที และต้องตกใจไปมากกว่านั้น เมื่อพบว่าแม่หกล้มหัวฟาดพื้น นอนนิ่งแทบไม่ได้สติ
“ช่วยด้วย...” คำแรกที่ฉันได้ยินแม่พูด เมื่อเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ซึ่งเสียงนั้นเบาแทบไม่ได้ยิน
“พ่อ!!! ช่วยแม่ด้วย...” ฉันร้องเรียกพ่อด้วยความตกใจ และกลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป
พ่อและพี่ชาย ช่วยกันพยุงแม่ออกจากห้องน้ำ และพาไปนอนที่เตียง ฉันสังเกตเห็นว่าที่ศีรษะของแม่บวมเป่งขึ้นมาเยอะพอสมควร
“เจ็บ!!!” แม่พูดพร้อมเอามือกุมศีรษะเอาไว้ ฉันกังวลและเป็นห่วงแม่มากๆ จึงบอกให้พ่อพาแม่ไปโรงพยาบาล แต่ทว่าแม่ก็ดื้อไม่ยอมไป พูดแต่ว่า “เดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็หาย”
ความรู้สึกของฉันในตอนนั้นทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล กลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป ลึกๆ ก็รู้สึกโกรธแม่เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะว่าฉันห่วงแม่มากเกินไป แต่เป็นใครๆ ก็คงจะคิดแบบฉัน เพราะถ้าแม่แค่หกล้มธรรมดา ก็คงไม่เป็นไรมาก แต่แม่นี่หกล้มหัวฟาดพื้น ถ้าโชคดีก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าโชคไม่ดี ก็หมายถึงชีวิตทั้งชีวิต
หลังจากวันที่แม่หกล้ม 2 วัน แม่ก็มักจะบ่นว่า “ปวดหัว ปวดหัว” ฉันเลยบอกให้พ่อพาแม่ไปเช็คสมองที่โรงพยาบาลศูนย์แห่งหนึ่ง ที่ต่างจังหวัด เนื่องจากโรงพยาบาลในจังหวัด ขาดหมอที่มีความเชี่ยวชาญด้านสมองโดยเฉพาะ
ผลการตรวจไม่พบว่าสมองผิดปกติ หรือมีอันตรายใดๆ และให้ยาบรรเทาอาการปวดมารับประทาน แต่การตรวจในครั้งนั้น แม่ไม่ได้ผ่านการเอ็กซเรย์ เพียงแต่ฟังคำบอกเล่าจากหมอเท่านั้น
กระทั่งตอนนี้เวลาผ่านไปเกือบ 2 ปี แล้ว แม่ก็ยังไม่ได้ไปเอ็กซเรย์ และอาการปวดหัวก็ยังเป็นอยู่เรื่อยๆ บางวัน แม่ไม่สามารถที่จะทำงานได้ แต่ก็ยังดื้อไม่ยอมไปหาหมออยู่อย่างเดิม
บ่อยครั้งที่ฉันแอบน้อยใจ และแทบจะทำใจไม่ได้ เมื่อคิดว่าถ้าวันหนึ่ง แม่จะต้องจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำให้ฉันเผลอโมโหแม่ที่ดื้อ ไม่ยอมไปหาหมอ และโมโหตัวเองที่ดูแลแม่ได้ไม่ดี
แต่ก็นั่นแหล่ะ สิ่งที่ฉันคิดนั้นมันยังไม่เกิดขึ้น แต่ก็พยายามบอกกับตัวเองอยู่เสมอ ว่าชีวิตของคนเรานั้นสั้นนัก ไม่มีใครรู้ได้ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเอง
ฉันอยากให้ทุกๆ คนดูแลคนที่เรารักให้ดี ในยามที่เขายังมีชีวิตอยู่ เพราะเมื่อเขาจากเราไปแล้ว เราอยากจะทำดีกับเขา มันก็สายเกินไป
ส่วนตัวฉันเองนั้น เวลาที่เหลืออยู่จะเป็นเวลาของการเรียนรู้สิ่งต่างที่จะเข้ามาในชีวิต และจะดูแลแม่และพ่อ คนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิตให้ดีที่สุด เท่าที่ตัวฉันจะทำได้....


โดย : สมปรารถนา เสนาบวร
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com