Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>>  หนุ่มโสดในฝันตอนที่ 7

เรื่อง :

หนุ่มโสดในฝันตอนที่ 7

บทที่ 7

จัสตินหายหน้าไปหลังกลับมาจากเกาะกูด ผมไม่กล้าโทรไปรบกวนเขา เพราะผมไม่อยากทำตัววุ่นวาย ทั้งที่ใจผมร้อนรุ่ม อยากรู้ข่าวคราวของเขา การไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง มันทำให้ใจผมไม่สงบสุข ผมไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ เขาคิดถึงผมบ้างไหม แล้วเขาแอบไปมีเพศสัมพันธ์กับใครบ้างหรือเปล่า คนๆนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ร้อยแปดเรื่องที่ผมอยากรู้วนเวียนกันอยู่ในสมอง

บ่อยครั้งที่ผมครุ่นคิดว่า เขาน่าจะกำลังมีคนอื่น และน่าแปลกที่ผมกลับรู้สึกยินดีหากคนที่เขายุ่งเกี่ยวด้วยจะเป็นพวกชะนี แต่ผมจะเจ็บปวดใจทันทีถ้าคิดว่าเขากำลังอยู่กับผู้ชายคนอื่น ผมคิดว่า ผมกำลังอยู่ในช่วงภาวะของการหึงหวงเขาเป็นแน่แท้

สองเดือนต่อมา ขณะที่ผมกำลังหลับสนิทอยู่บนที่นอนอันอบอุ่น โทรศัพท์ก็กรีดเสียงร้องปลุกผมขึ้นมายามดึก ตอนแรกผมกะจะตัดสายทิ้ง แต่เมื่อเหลือบเห็นภาพที่ขึ้นมาบนหน้าจอ ผมก็ดีดตัวขึ้นมานั่ง จัสตินกำลังยิ้มอยู่หน้าจอมือถือของผม

“สวัสดีครับ” ผมทักทายเขาเสียงอ่อนหวาน แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ผมก็อยากให้เกิดความประทับใจสิ

“นอนแล้วหรือยัง...... ผมกวนใจคุณหรือเปล่านะ”

เขาถาม น้ำเสียงง่วงงุนยิ่งกว่าผมเสียอีก ไม่รู้อุปทานหรือเปล่า ผมคิดว่าเขาพูดไปหาวไป ผมตอบเขาไปว่า ผมนอนไม่หลับเพราะคิดถึงเขาอยู่ เสียงเขาหัวเราะมาตามสาย

“ใจตรงกันพอดีเลยนะ ผมก็คิดถึงคุณ นี่ผมเตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว พยายามจะหลับ แต่หลับไม่ลง ไม่รู้เป็นไงอยากเจอคุณชมัด เจอกันได้ไหม?”

ผมเหลือบดูนาฬิกาที่หัวนอน ตีหนึ่งแล้ว เขาอยู่ที่คอนโด หรือเปล่านะ

“ให้ผมไปเจอคุณที่คอนโดใช่ไหม หรือจะให้เจอที่อื่น” ผมถามเขา เขาปฏิเสธ “ไม่ต้อง ผมไปหาคุณเอง คุณแค่เปิดประตูรับผมก็พอ”
คำพูดของเขาเล่นเอาผมงง แต่ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรเขาก็วางสาย พร้อมๆกับเสียงออดหน้าห้องพักของผมที่คอนโดดังขึ้น

ผมเดินไปที่ประตู ผมกลัวความคิดของตนเอง ณ ขณะนี้ ผมกลัวว่าผมจะคิดถูก ผมกลัวว่าผมจะเจอจัสตินที่หน้าประตูห้องพักของผม ผมหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูออก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงผ้ายืดหลวมๆสวนเข้ามา

ผมยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจระคนดีใจที่เห็นเขา เลยไม่ทันได้คว้าตัวเขามากอดให้สมกับความคิดถึงอย่างที่อยากทำ แต่ปล่อยให้เขาเดินอย่างกระปลกกระเปลี้ยไปนอนแผ่หราบนโซฟา ผมรีบปิดประตูห้องแล้วเดินตรงส่วนที่เป็นห้องครัว เปิดตู้เย็น รื้อค้นข้าวปลาอาหารที่อาจจะมีหลงเหลืออยู่บ้างเพื่อทำอาหารให้เขากิน เผื่อว่าเขาอาจจะหิว แต่ไม่เจออะไรเลยนอกจากผลไม้ โยเกิร์ต และน้ำเปล่า ผมจึงรินน้ำใส่แก้วมาให้เขา ผมยิ้มขำให้กับตนเอง นี่ผมกำลังทำหน้าที่ภรรยาอยู่หรือเปล่านี่

เขาตบมือลงตรงเบาะที่นอนอยู่เป็นการชวนให้ผมมานั่งข้างๆ ทันทีที่ผมนั่งลงเขาก็กระเถิบตัวเข้ามาหาแล้วเอาหัวหนุนตักผมไว้ เหยียดลำตัวไปตามความยาวของเบาะ โดยพาดขาไว้กับที่พักแขน หลับตาพริ้มไม่พูดอะไร ท่าทางเขาดูอ่อนเพลียมาก

ผมนั่งนิ่งไม่กล้าขยับ ตาจับจ้องอยู่ที่ซีกหน้าด้านหนึ่งของเขา จมูกของเขาโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มสีน้ำตาลทอง ขนตางอนยาว และริมฝีปากได้รูป ผมพยายามเก็บรายละเอียดของใบหน้าของเขาให้ได้มากที่สุด เพื่อให้มันประทับอยู่ในความทรงจำของผมนานเท่านาน เปลือกตาของผมหนักอึ้ง ความง่วงทำให้ผมไม่สามารถฝืนลืมตาได้ไหว ตาของผมค่อยๆหรี่ปิดลง แล้วผมก็หลับไปโดยมีจัสตินนอนหนุนหัวอยู่ที่ตักของผม

มีอะไรบางอย่างอุ่นๆชื้นๆอยู่แถวซอกคอ ทำให้ผมสะดุ้งตื่น จัสตินหดลิ้นกลับ และยิ้มให้ผม เรานั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน พ่อหนุ่มของผมอยู่ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า เห็นแผงอกที่แน่นไปด้วยมัดกล้าม เขาปกคลุมเรือนกายท่อนล่างด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ของผม ตัวของเขาหอมกรุ่น หน้าตาใสสะอาด เขาคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

“เฮลโล” ผมเอ่ยทักทายเขา

“เมื่อคืนขอโทษทีนะที่มาถึงก็หลับไปเลย ผมง่วงแล้วก็เหนื่อยมากด้วย อันที่จริงผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณตั้งมากมายแน่ะ”
คำพูดของเขาทำให้ใจของผมเต็มตื้นไปด้วยความสุข ที่เขาเองก็อยากจะพบอยากปะพูดคุยกับผมเหมือนกัน

“ทำไมคุณถึงมาอยู่แถวนี้ได้” ผมถามเขาด้วยความสงสัย เขายิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่ยอมตอบ แต่ชูกุญแจห้องพักให้ดู ผมใจเต้นโครมคราม อย่าบอกนะว่า......

“ผมเพิ่งย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้เมื่อเย็นวานนี้เอง......” เขาพูดในสิ่งที่ผมต้องการได้ยินออกมาจนได้

“ที่เก่ามะนาวเขาขอเช่าต่อ เพราะเขาต้องการอยู่กับแฟนของเขา เขาชอบที่นั่น พอดีเพื่อนผมที่เป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่สถาบันเดียวกัน เขามีห้องพักอยู่ที่นี่ แต่เขาต้องกลับไปที่อเมริกา ผมก็เลยเช่าต่อจากเขา....... ผมอยู่ข้างบน ห่างขึ้นไปหนึ่งชั้น แต่ตรงห้องคุณพอดีเลย บังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อ ผมเห็นคุณจากหน้าต่างข้างบนนั้น ตอนคุณออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงเมื่อหัวค่ำนี้ แต่ผมมัวแต่ยุ่งอยู่กับการจัดข้าวของอยู่ ก็เลยไม่ได้รีบมาหาคุณ”

จัสตินอธิบายสาเหตุของการมาปรากฏตัวที่นี่ด้วยทีท่าสบายๆ ตาสีฟ้าของเขาฉาบฉายไปด้วยรอยยิ้ม จนทำให้มันดูหวานฉ่ำไม่น่าเชื่อ ผมเห็นด้วยกับเขา โชคชะตานี่ช่างเล่นตลกกับผมเสียจริง
“แล้วคุณจัดข้าวของเสร็จหรือยัง............... ผมไปช่วยไหม” ผมเสนอตัว

“ผมยังย้ายของมาไม่หมด บางส่วนผมฝากไว้ที่มะนาวก่อน ของที่ผมเอามาเป็นข้าวของที่จำเป็นทั้งนั้น เอาไว้ว่างๆ ผมจะชวนคุณไปช่วยขนนะ สำหรับตอนนี้ผมหิวข้าวแล้วล่ะ ไปหาอะไรทานกันไหม” ประโยคท้ายเขาหันมาชวนผม

“ไปสิ” ผมตอบเขา “ แล้วคุณจะไปทั้งชุดนั้นเหรอ” ผมชี้ไปที่เขา เขาหัวเราะ แล้วพูดว่า

“ชุดนี้มันใช่ชุดไปทานข้าวเสียเมื่อไหร่ มันเป็นชุดนักรบต่างหาก และถ้าคุณไม่รีบเข้าห้องน้ำเสียตั้งแต่ตอนนี้ ผมจะจับคุณเป็นเชลย จะเฆี่ยนคุณ จะทำทุกอย่างจนคุณอยู่นิ่งเฉยไม่ได้เลย”
ไม่พูดเปล่า เขาตะปบหมับเข้าที่กลางลำตัวของผม และแกล้งคลึงเคล้าแรงๆ ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา ชูกำปั้นให้เขา แล้วผลุบเข้าห้องน้ำไป ไม่เลวเลยกับการหยอกล้อยามเช้าแบบนี้ เหมือนคู่ผัวตัวเมียชะมัด ผมแอบฝันเล็กๆว่าสักวันหนึ่ง เขาจะเป็นของผมคนเดียวตลอดกาล

“คุณหายไปไหนมาตั้งสองเดือน ผมคิดถึงคุณมากรู้มั๊ย”

ในที่สุดผมก็พูดกับเขา จัสตินกำลังง่วนอยู่กับการรื้อค้นข้าวของออกจากกล่อง เราสองคนกำลังอยู่ในห้องพักแห่งใหม่ของเขา ผมอาสามาช่วยเขาจัดข้าวของหลังจากที่เราไปทานข้าวเช้ากันมาเรียบร้อยแล้ว

เขาไม่ได้ตอบผม เพราะเขาหาของบางอย่างอยู่ และเมื่อเจอแล้ว เขาก็ร้องเหมือนเด็กๆ ก่อนจะเอามันซ่อนไว้ด้านหลัง แล้วเดินตรงมาหาผมซึ่งยืนปัดกวาดอยู่ตรงห้องรับแขก
“คิดถึงผมมากแค่ไหน” เขาถาม ทำตาแพรวพราว ผมแสร้งกางมือออกเสมอไหล่ และทำเสียงไม่จริงจังว่า

“คิดถึงเท่านี้” เขาแกล้งผมตอบด้วยการตีสีหน้าแบบผิดหวัง พูดว่า

“ทำไมผมมีความสำคัญน้อยจังนะ น่าเสียดายออก ทั้งๆที่ผมก็นิสัยดี หน้าตาก็ไม่ขี้ริ้ว ถ้าอย่างนั้น เจ้ากบน้อยตัวนี้ก็คงไม่มีความหมายกับคุณกระมัง”

เขาชูในสิ่งที่ซ่อนไว้ข้างหลัง มันเป็นตุ๊กตากบตาโปน ยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำด้วยผ้าขนฟู สีชมพูหวานแหวว มีริบบิ้นสีม่วงอ่อนผูกที่คอ เขาใช้มือบีบไปแถวๆก้นของตุ๊กตา และมันก็ส่งเสียงออกมา เป็นเสียงของเขาเอง

“Hello Gob I miss you” เขาบีบซ้ำๆ เจ้ากบน้อยก็ส่งเสียงร้องซ้ำๆ

จัสตินมองผมอย่างยวนยั่ว หน้าของเขากับหน้าเจ้าตุ๊กตากบ ไม่รู้ว่าตัวไหนที่เจ้าเล่ห์กว่ากัน สำหรับผมแล้ว ผมรักทั้งสองตัวเลย ผมเอื้อมมือออกไปเพื่อรับตุ๊กตามาจากหนุ่มหล่อของผม สายตาเราประสานกัน ความรักและความคิดถึงตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ทำให้ผมไม่รีรอที่จะแสดงความรักกับเขา ผมโผเข้ากอดเขาไว้ แล้วผมก็จูบเขา เขาจูบตอบผมเนิ่นนาน ก่อนจะผละออก

“เดี๋ยวจัดของไม่เสร็จกันพอดี” เขาพูดยิ้มๆ

“ผมไปเจอเจ้าตัวนี้ เมื่อสองวันก่อนแถวถนนข้าวสาร เห็นแล้วก็นึกถึงคุณ คนขายบอกว่า มันอัดเสียงพูดได้ด้วย ผมก็เลยลองอัดคำพูดเก็บไว้ มันจะได้เป็นตัวแทนเวลาที่คุณคิดถึงผม สีอื่นก็มีนะ แต่ผมว่า สีชมพูนี่น่าจะเหมาะกับคุณ เพราะคุณเป็นผู้ชายที่ออกแนวหวานๆ แต่ผมไม่รู้ว่าคุณจะชอบมันหรือเปล่า”

จัสตินพูดไปก็จัดข้าวของไป เขากำลังเรียงแผ่นซีดีลงบนชั้นเก็บ เขามีซีดีเพลงมากมายของศิลปินดังๆทั้งชายและหญิง และหลากหลายแนวดนตรี ผมตอบจัสตินไปว่า ผมชอบของที่เขาซื้อให้ผมมาก และผมจะเก็บมันไว้ที่เตียงนอนในห้องของผม เมื่อใดที่ผมคิดถึงเขา ผมจะบีบก้นเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ แล้วฟังเสียงของเขา ผมแกล้งถามเขาว่า เขาจะอัดเสียงให้ผมใหม่ได้ไหม ผมอยากได้คำว่า I love you มากกว่า เขาหัวเราะ หยิบหมอนอิงที่เขาเจอในลังอีกใบขว้างมาที่ผม แล้วตะโกนใส่ผมว่า

“ฝันเฝื่อง”
ผมไม่โกรธคำพูดของเขาหรอก เพราะเขาไม่ได้ว่าผมจริงๆ ผมรู้



โดย : katesnk
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com