Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>>  ด้วยรักจึงบังเกิด

เรื่อง :

ด้วยรักจึงบังเกิด

บทที่ 1 อิ่มเอมเทวดามือใหม่
ณ ดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ที่มนุษย์ทุกคนต่างคิดว่าเป็นดินแดนสุขาวดี แต่ปัจจุบันสวรรค์ไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด สวรรค์ไม่ได้สุขสบายอย่างที่ทุกคนคิดสักเท่าไร เทวดาทุกตนต่างมีหน้าที่ต่างๆกันไป ไม่ว่าจะเป้นการเก็บดาวให้หมดทั้งท้องฟ้าก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น การควบคุมระบบของฤดูกาลต่างๆ การเพาะเมฆฝน ฯลฯ เห็นไหมสวรรค์ไม่ได้สบายอย่างที่ทุกคนคิดสักเท่าไรจริงไหม
เล่ามาถึงตรงนี้ตรงนี้หลายคนคงสงสัยใช่ไหมว่าผมเป็นใคร ลืมแนะนำตัวไปครับ ผมมีชื่อว่าอิ่มเอม เป็นเทวดาครับเพิ่งเป็นได้ไม่นานนี้เอง ที่ผมได้มาเป็นเทวดาบนนสวรรค์นี้ก็เพราะผมเป็นคนดีไงครับ ตอนอยู่บนโลกผมทำแต่ความดี แม้ขนาดว่าสาเหตุที่ผมตายก็เพราะการทำความดีแต่มันจะคุ้มหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะผมดันตายแทนหมา
คือว่าในวันเกิดเหตุนั้นเก๋แฟนของผมเขาอยากหาซื้อของเก่าไปแต่งเรือนหอก่อนที่จะถึงวันแต่งงาน ผมเลยเอาใจด้วยการพาไปซื้อที่แถวสะพานพุธ แล้วเราก็เดินดู ซื้อของกันอย่างสนุก ต่อด้วยการเดินชมจันทร์ยามค่ำคืนริมแม่น้ำเจ้าพระยาอย่างมีมีความสุข ในตอนนั้นตรงถนนฝั่งตรงข้ามมีลูกหมาอยู่ตัวหนึ่งหน้าตามันน่ารักน่าชังเอามากๆ พอเก๋เห็นเท่านั้นแหละก็ร้องอยากจะได้ เก๋ทำท่ากวักมือเรียกมันให้ข้ามมาโดยที่เธอคงลืมไปว่านั่นมันลูกหมานะ เจ้าบ๊อกก็ทำท่าว่าจะมาไม่มาอยู่นั่นแหละ แต่สุดท้ายมันก็วิ่งข้ามมาจนได้ แต่ในขณะที่เจ้าบ๊อกกำลังจะข้ามมานั้น ดันมีสิงห์มอเตอร์ไซด์วิ่งมาเป็นโขยง ผมดูอาการแล้วท่าจะไม่รอดเลยสวมวิญญาณฮีโร่วิ่งข้ามไปช่วยมัน ในตอนนั้นผมสามารถคว้ามันได้ทันแต่ก็มีพลาดเล็กน้อย เพราะขาของผมถูกรถมอเตอร์ไซด์เฉี่ยวจนเจ็บ ผมเดินกระเผลกๆกลับมาพร้อมทั้งอุ้มเจ้าบ๊อกตัวต้นเหตุกลับมาหาเก๋ เธอยิ้มอย่างดีใจเอามากๆ เมื่อเห็นหน้ามันก็เอาแต่ห่วงมันโดยลืมไปเลยว่าผมต่างหากบาดเจ็บกลับมา
เก๋อุ้มเจ้าบ๊อกแกว่งไปแก่วงมาด้วยความเอ็นดูโดยไม่ได้สนใจผมที่กำลังยืนคลำขาตัวเองที่เจ็บอยู่แถวๆ ริมตลิ่ง แล้วจังหวะถึงฆาตของผมก็มาถึงเมื่อเก๋ก้มลงปล่อยเจ้าตัวเล็กลงสู่พื้นเพื่อวิ่งเล่นกับมัน บั้นท้ายของเธอก็มากระแทกกับตัวผมอย่างไม่ได้ตั้งใจ ตัวผมเองก็อยู่ในท่าที่พร้อมจะพุ่งหลาวลงน้ำอยู่แล้ว เมื่อการทรงตัวเสียสมดุลย์ตัวผมก้หล่นลงน้ำไปในทันที
ตัวเก๋เองเมื่อปล่อยเจ้าบ๊อกลงวิ่งแล้วก็ออกสตารท์ตามในทันที ไม่ได้ทันสังเกตุว่าแฟนตัวเองหล่นลงน้ำไปเรียบร้อยแล้ว ตัวผมจะเรียกว่าถึงคราวก้ว่าได้ เพราะว่าผมว่ายน้ำไม่เป็นประกอบกับขาที่ยังเจ็บอยู่พอผมยิ่งดิ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งปวดเท่านั้น หลังจากนั้นคงไม่ต้องเล่าต่อนะ ว่าความทรมานในการขาดอากาศหายใจเป็นอย่างไร แล้วผมก็มองเห็นแต่ความมืดมิด และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ผมก็เจอสถานที่แห่งนี้แหละนั่นก็คือสวรรค์ ในตอนนั้นเก่เองเมื่อหันหลังกลับมาก็ไม่เห็นผมแล้วเธอนึกในใจว่าผมคงงอนแล้วกลับไปก่อนที่เธอเห็นหมาสำคัญกว่าผม
ผมเพิ่งจะงานปฐมนิเทษน์เทวดาหน้าใหม่มาเมื่อวานนี้เอง ผมกลายเป็นที่รู้จักของเหล่าบรรดาเทวดานางฟ้าทั้งสวรรค์อย่างรวดเร็วเพราะสาเหตุที่ทำให้ผมเสียชีวิตนั้นเป็นที่กล่าวขานกันอย่างมาก บ้างก็ว่าตายเพราะหมา บ้างก็ว่าตายเพราะก้นของแฟน แต่จริงๆ ผมจมน้ำตาย นะนั่น แต่ช่างมันเถอะยังไงผมก็ตายอยู่ดีจะตายด้วยเพราะอะไรมันก็ไม่สามารถจะเปลี่ยนมันไปเป็นอย่างอื่นได้ แล้วหลังจากนั้นผมก็ต้องไปรายงานตัวกับเทวดาพี่เลี้ยงของผม เทวดาใหม่ทุกตนต้องมีเทวดาอาวุโสคอยให้คำแนะนำในด้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกฏต่างๆของสวรรค์ การใช้พลังนิมิต สถานที่และหน้าที่ต่างๆ บนสวรรค์ และเทวดาพี่เลี้ยงของผมก็คือท่านเทวดาตั้ว
ตัวผมเองจะเรียกว่าโชคร้ายหรือโชคดีก็ไม่รู้เพราะท่านตั้วยังมีอีกหน้าที่หนึ่งคือเป็นผู้คุ้มกฏของสวรรค์ด้วยจึงเป็นเทวดาที่ค่อนข้างเฮียบ และเสียงดัง ตลอดเวลาที่อยู่กับท่านตั้ว ท่านได้พาผมไปยังที่ต่างๆ บนสวรรค์ ท่านอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างละเอียดยิบ แต่ถามว่าผมสามารถจำได้หมดไหม คำตอบคือไม่หมดหรอกครับ ทั้งที่ผมเองก็พยายามแล้วทุกอย่างเหมือนกัน แต่มันก้ยังจำไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าว่าเข้าใจแล้วมาผ่อนส่งท่องเอาทีหลัง
และวันนี้ผมก็ต้องถูกจำแนกว่าตัวเองจะต้องทำหน้าที่อะไรบนสวรรค์บ้าง และก็ยังไม่รู้เลยอีกนั่นแหละว่าสวรรค์เอาอะไรมาเป็นเกณฑ์ในการจำแนก
“ท่านอิ่มเอม ท่านอิ่มเอม” เสียงของท่านตัวดังมากจากด้านนอกเมฆสถิตของผมคงจะมาตามผมให้ไปจำแนกหน้าที่ละมั้ง
“ท่านอิ่มเอม ท่านทราบหรือไม่ว่าวันนี้ท่านต้องไปจำแนกหน้าที่รับผิดชอบ” ท่านตั้วถามแบบทำหน้าเซ็งๆ
“ทราบครับพอดีตื่นสายไปหน่อย”
“ตื่นสาย” เสียงท่านตั้วตวาดกลับทันทีเมื่ออิ่มเอมตอบเช่นนั้น
“ท่านอิ่มเอมนี่จนป่านนี้ท่านยังไม่รู้อีกหรือไงว่า ท่านได้เป็นเทวดาแล้ว ท่านมีกายทิพย์ มิต้องกินมิต้องนอน ซึ่งท่านเองก็เป็นเฉกเช่นกับเทวดาตนอื่นๆ”
“ซวยละลืมไปว่าเป็นเทวดากับเขาแล้วไม่ต้องทำอย่างที่ท่านตั้วว่าจริงๆ ด้วย” อิ่มเอมเพิ่งนึกออกถึงสถานะภาพของตัวเองที่ได้เป็นเทวดาแล้ว
“เอ่อคือว่า” ยังไม่ทันที่อิ่มเอมจะอธิบายอะไรท่านตั้วก็สวนขึ้นมาทันที
“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น ลิขิต นี่คงเป็นลิขิตที่กำหนดมาให้ท่านอยู่ยังวิมานแห่งนั้นเป็นแน่” ท่านตั้วพูดจบก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงก็เหาะออกไปทันที อิ่มเอมได้แต่งงกับคำพูดของท่านตั้วแต่ก็เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้และต้องรีบเหาะตามไปในทันทีเพราะกลัวว่าหากตามท่านตั้วไปช้าตัวเองจะโดนเอ็ดอีก แล้ววันนี้คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่บนสวรรค์


โดย : ปากกาน้ำตาซึม
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com