Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>>  โอ้...เกือบ

เรื่อง :

โอ้...เกือบ

เราเป็นคนที่ชอบคนที่อายุมากกว่ามากๆ มากกว่า10ปีจะแจ่มโดนใจมากแต่ไม่เกิน20นะ[อนุโลมได้ถ้าเป็นBrad Pitt]เราไม่เคยมีแฟน เพราะเราเคยแต่ชอบเค้าถ้าเค้าไม่ชอบเรา...เราก็จะfadeตัวเองออกมา...และนี่ก็เป็นสาเหตุให้เพื่อนๆมองว่าเราเจ้าชู้รักใครไม่จริง...เราไม่ได้เจ้าชู้[แหม...หน้าอย่างนี้เจ้าชู้ได้ก็ฮาแตกแร้วววว]ก็เค้าไม่ได้รักเรา แล้วเราจะงมงายบ้ารักเค้าไปทำด๋อยอะไร
ก็คิดซะว่า...ไม่ได้เกิดมาเพื่อเราและเราก็คงไม่ได้เกิดมาเพื่อเค้า
เราอายุ17อกหักมา4ครั้ง ครั้งที่2เราร้องไห้เลยเพราะมีความหวังมากไง แต่เชื่อมั้ยว่าคนๆนี้ในตอนนี้เราสนิทมากคุยกันได้ทุกเรื่องอายุห่างกะเรา4ปี ครั้งที่4ครั้งล่าสุด โห...โดนมากเลย แต่แม่งจะให้กรูเป็นกิ๊ก เวรเอ้ย... ก่อนรู้ว่ามันมีแฟน เคยบอกกะเพื่อนว่า อืม...เราคิดว่าเราคงจำคนๆนี้ไปตลอด แต่...ผู้ชายแบบนี้จะเมมไว้ในความทรงจำทำไม๊อายุห่างกันก็12ปี เหตูผลที่มันโดนมากก็คือ1.มันเซอร์ 2.มันผมยาว 3.มันหล่อ[หน้าเหมือนจิ๊บบี้ ตะวัน] 4.มันเป็นตากล้อง
พอเหอะ...เล่าเรื่องรักโรแมนตลก แบบฉบับสะพานควาย ดีกว่า...
เรื่องมันเริ่มจาก....
เรารู้สึกว่า อ๊ากกกก...ทนไม่ได้แล้ววววว อึดอัด เราหุ่นอวบ
สูง160หนัก54 ต้องออกกำลังกายแล้ว เลยไปสวนรถไฟ ไปเดินไปวิ่งไปเต้นบิก เป็นอยู่2อาทิตย์ เวร...ยิ่งกว่าเดิม เหนื่อยมากพอกลับไปบ้านแล้วเจอกับข้าว...คงจะผอมอยู่ร้อก
จุดพลิกผันคือเราไปสวนรถไฟแล้วเจอดารา เจอ..พี่ติ๊ก
ฉัตรมงคล บำเพ็ญ [ต้องขอขอบคุณพี่ติ๊กมา ณ ตรงนี้ด้วยนะคะ เพราะพี่มีส่วนทำให้หญิงมีวันนี้ได้]หล่อโค้ดๆเรย ไปพูดให้แนน [เพื่อนสนิท]ฟัง แรกๆมันเฉย พูดบ่อยเข้ามันก็เริ่มอยู่ไม่ได้ เลยพามันมาดูดาราตัวเป็นๆ เลยนั่ง517มาจากโรงเรียนในตอนเย็น แล้วเดินมาเรื่อยๆ ฝั่งสวนจตุจักร อ้าว...วันนี้พี่ฉัตรอยู่จตุจักรนี่หว่า หืม...พอแนนมันเห็นแม่งชมไม่เลิกเป็นไงล่ะหล่ออออม๊ะ
แล้วเราก็เหลือบไปเห็นคนหล่อในจตุจักรยิม...ไม่รอช้า
ไปสมัครเป็นสมาชิกวันนั้นเรย[ซะงั้น]
และเราก็ค้นพบว่า...แม่งหล่อแวบเดียว[พวกหล่อมากๆมองนานมันเบื่อนะ]และเราดันตกหลุมรัก นะจังงัน หนุ่มเสื้อกล้ามสีดำสุดแมนคนนั้น ผมยาวไฮไลท์สีทองประบ่า พร้าเจ๊า!!ถอดแบบมาจากจอห์นนี่ เด๊ป ไงงั้น คือเราชอบเด๊ปมั่กๆ หน้าดุแต่เค้าจะมีรอยยิ้มเสมอ...
พี่ปูเป็นคนที่พูดมากสุดในยิม อายุ30กว่าๆเยอะหน่อย เค้าก็มาถามชื่อ ถามบ้านอยู่ไหน เค้าก็บอก อ้าว...บ้านอยู่แถวเดียวกับพี่ลันเลยกลับด้วยกันสิ พี่ลันก็ยิ้มบอกว่าได้ครับ[เค้าคนนั้นชื่อพี่ลัน]
เอาล่ะถึงตอนฮาแล้ว...เราก็นั่งวาดรูปอยู่หน้ายิม เค้าก็เดินมาดู เราเลยถามเลยว่า พี่ลันกลับรถเมล์สายอะไรคะส่วนมาก[วันนี้นั่งรถเมล์กลับด้วยได้มั้ยคะ]
เค้าก็บอกว่า...[ยิ้ม]อืมมมม...พี่กลับรถซาเล้งรับจ้างน่ะครับ [เจี๊ยกกกกก]หน้าเรากลายเป็นหน้าหมางงเลย
เฮ้ย...มันมีซาเล้งผ่านด้วยเหรอคะ[เคยเห็นแต่แถวบ้านจะมีซอยนึงมี] [ยิ้มอีก]มีซิครํบ ...แล้วเค้าเก็บค่ารถเท่าไหร่อ่าคะ[10แน่ๆไม่น่าต่ำกว่าอีกแล้น] [ยิ้มกว้างขึ้นอีก...นึกแป๊บเดียว]3.5ครับเก็บเท่ารถเมล์กระป๋อง...[เฮ้ยยยยย...คือยังงอยู่ว่ามันมีจริงเหรอว้า...แล้วแม่งเก็บตังค์ถู๊กถูก]
แต่เอ๊...หน้าอย่างนี้คงไม่โกหกหรอกมั้ง...เอาวะ!นั่งกินลมบนซาเล้งตอนหัวค่ำคงซึ้งไปอีกแบบ พยายามนึกภาพให้โรแมนติกคล้ายๆล่องเรือกอนโดล่าในเวนิซ...แต่เปลี่ยนจากคนพายเรือเป็นคนขับซาเล้ง...ลมโชยอ่อนเปลี่ยนเป็นลมกรรโชกอย่างแรง...
งั้นกลับด้วยได้มั้ยคะ...[ยิ้มกว้างมากกกกก]ได้ซิครับ
ถ้ากลับแล้วพี่จะไปเรียกนะครับ.......อู้ยยยย...ได้ใกล้ชิดแร้วววว
[ถึงแม้มันจะมีคนขับซาเล้งเป็นกระดูกขวางคอบ้าง]
อยู่ไม่สุขเลย...คอยจ้อง...กลัวเค้าหนีกลับก่อน...เหอะๆ
แล้วพอเก็บกระเป๋าอยู่เค้าก็มาเรียก...
งั้นพี่ออกไปรอข้างนอกนะ...[แน้...สงสัยออกไปรอที่ริมถนนข้างๆยิมแน่ๆเรย...อิ๊ อิ๊...แต่เปล่าเร๊ย...อ่ะแน๊...สะใจอ่ะดิ่...นึกว่าเค้าทิ้งเราใช่ม้า...โฮะ โฮะ โฮะ ...]
พอเราเก็บเสร็จก็รีบตามออกไปที่ตรงฟุตบาท...ม่ายมี
หน้ายิม...ม่ายมี...เฮ้ยยยย...ชักใจคอไม่ดี เราเริ่มหน้ากลายเป็นหมารันทด...เศร้า...พอดี๊พอดีพี่ภาพคนที่เป็นพนักงานที่ยิมก็เดินผ่านมา...
พี่ๆเห็นพี่ลันป๊ะ...
โน่นไง...พี่ลันของเธอเปิดไฟรออยู่นั่นไง
ไม่ใช๊.........
ใช๊....เดินไปดู...
ก็...พี่ลันเค้า...
เดินไปดู
พร้าเจ๊า!!ตลกแล้ว นี่มันไกลลลลลลลจากคำว่าซาเล้งมากกกกกกก ก็ไอ้คันที่มันเปิดไฟหน้าอยู่ที่ที่จอดรถ...
มันคือ ฮอนด้า แจ๊ส อ่ะดิ๊...
ค่อยๆเดินไปด้วยใบหน้าหมาไม่เชื่อ...เลยเดินไปด้านหลัง[กลัวเค้าเห็นหน้าหมา...โง่]พอเปิดประตูข้างคนขับเท่านั้น
แหล่ะ...โอย...พี่ลันนั่งยิ้มหน้าแป้นแล้นไฟเปิดสว่างโร่ เพลงในสายลมของเอ๊ะก็คลอเบาๆ
...ขึ้นมาสิ...
ชาดาดาดาดาด่า..ฮืมมม

ติดตามตอนต่อไป...เพราะรักครั้งนี้มันจะมีตัวละครโผล่เข้ามาอีก
...และเราจะรู้รายละเอียดเกี่ยวกับพี่ลันมากขึ้น...

แล้วเจอกันนะจ๊ะ


โดย : ดรรชนีดื้อเงียบ
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com