Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>> ศึกสองแว่นแคว้น (ตอน1 ก่อร่างสร้างแคว้น)

เรื่อง :

ศึกสองแว่นแคว้น

(ตอน1 ก่อร่างสร้างแคว้น)

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศจีน ผู้เฒ่าลี้เล่าเรื่องให้เด็กๆฟัง
“ วันนี้ผู้เฒ่าจะเล่าเรื่องอะไรให้เราฟังกันครับ” เด็กๆถาม “เอ…วันนี้เล่าเรื่อง ศึกสองแว่นแคว้น แล้วกัน”ผู้เฒ่าเริ่มเล่า
“น านมาแล้วในประเทศแห่งนี้ มีแคว้นชื่อแคว้นจง เป็นแคว้นหลวง เจ้าแคว้นชื่อเง็กฮั้งยี่ปกครองราษฎรอย่างเอารัดเอาเปรียบ จนประชาชนเดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า นานเข้าขุนนางใต้ปกครองก็เริ่มเกลียดชัง จึงแยกตัวออกไปจากแคว้นจง ไปตั้งแคว้นใหม่ชื่อแคว้นกีขึ้น มีซุนตั้งอี่เป็นเจ้าแคว้น ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ทั้งราษฎรและขุนนางทั้งหลายยินยอมพร้อมใจกันยกให้ซุนตั้งอี่ เนื่องจาก ซุนตั้งอี่ครั้นอยู่กับเง็กฮั้งยี่ มีเมตตาต่อราษฎรช่วยเหลือเผื่อแผ่ทุกคนจนบางครั้งถูกเง็กฮั้งยี่ ลงโทษ เมื่อตอนก่อนซุนตั้งอี่จะมาเป็นเจ้าแคว้น เคยพบเห็นคนขโมยอาหารในตลาดด้วยความหิวโหยจากการเรียกค่าคุ้มครองจากทางการ
ซุนตั้งอี่สงสารจึงออกเงินค่าอาหารให้และให้เงินจำนวนหนึ่งไว้ใช้
เง็กฮั้งยี่รู้เข้าก็โกรธ หาว่าเป็นพวกเดียวกับโจรจึงสั่งโบย 60 ที
ขุนนางทั้งหลายเห็นใจจงขอให้เง็กฮั้งยี่ยกโทษให้ เง็กฮั้งยี่ไม่เพียงไม่ฟังกลับหาว่าสมรู้ร่วมคิดกัน จึงสั่งโบยอีกคนละ 50 ที พวกขุนนางทั้งหลายมีใจเจ็บแค้นเง็กฮั้งยี่เป็นอันมาก เหตุเพราะที่ซุนตั้งอี่ช่วยคนเป็นสิ่งดีแต่ฮั้งยี่กลับโบยตีผู้มีชอบเสียเล่า ทั้งยังโบยตีตัวผู้ตักเตือนอีก คนพาลเช่นนี้จะเฝ้ารับใช้อีกหรือ คิดได้ดังนั้นจึงขอลาออกมาแต่ซุนตั้งอี่ยังอยู่กับเง็กฮั้งยี่ต่อไป
จนผ่านมาหลายปี ซุนตั้งอี่ออกไปเดินเล่นในเมือง พบทหารของเง็กฮั้งยี่ 5 คน กำลังปล้นทำร้ายชาวบ้าน จึงเข้าไปห้ามปราม แต่กลับถูกทำร้าย ซุนตั้งอี่จึงพลั้งมือฆ่าตายไป 2 คน ทหารที่เหลือหนีกลับไปฟ้องเง็กฮั้งยี่ เง็กฮั้งยี่จึงสั่งติดประกาศจับซุนตั้งอี่โทษฐานกบฏ ซุนตั้งอี่รูตัวว่าอยู่ที่นี่มิได้จึงหนีออกมา เดินทางพ้นจากแคว้นจงมาไม่นาน ก็มืดค่ำ พอดีพบกระท่อมหลังหนึ่งจงเขาไปขอพักสักคืน เจ้าบ้านชื่อ อี้จิน เป็นนักปราชญ์ ต้อนรับขับสู้อย่างดี ยกสำรับกับข้าวมาเลี้ยงเป็นการใหญ่ เมื่อกินกันเป็นที่อิ่มหนำสำราณแล้ว อี้จินก็ถามซุนตั้งอี่ว่า
อี้จิน : ตัวท่านนี้ออกจกแคว้นจงมาคิกการจะไปที่ใดรึ
ซุนตั้งอี่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คงต้องไปอาศัยอยู่กับเหล่าเพื่อนๆขของข้าที่แคว้นจงนั้นล่ะ
อี้จิน : แล้วต่อจากนั้นล่ะท่าน
ซุนตั้งอี่ : ก็คงสุดแล้วแต่เพื่อนของข้าเท่านั้น
อี้จิน : ตามความเห็น ข้าคิดว่าท่านนั้นควรที่จะตั้งตนเป็นเจ้าแคว้นกีแล้วออกจัดทัพไปตีแคว้นจง ท่านเห็นควรหรือไม่ ประการใดเล่า
ซุนตั้งอี่ : ข้าเป็นเพียงแต่คนพเนจร มิได้ทำประโยชย์อันใดแก่เขา
อยู่ดีๆก็จะไปครองแคว้นเขา แล้วบังคับให้ให้เขายกทัพไปตีแคว้นจง มีรึเขาจะยอม เรื่องนี้อย่าได้คิดฝันเลย
อี้จิน : ท่านนี้คิดผิดแล้ว ด้วยท่านตอนอยู่แคว้นจงมีเมตตาต่อราษฎร ทั้งเจ้าแคว้นกีก็เป็นสหายของท่าน ประชากรในแคว้นกีจะเป็นใคร ก็เป็นอดีตคนแคว้นจงทั้งนั้น ไหนเลยจะไม่รู้ถึงความชั่วช้าของเง็กฮั้งยี่ ท่านได้ครองแคว้นกีสั่งยกทัพไปตีแคว้นจง ไม่เพียงแต่ไปยึดแคว้นจง แต่เป็นการปลดปล่อยประชาชนผู้เดือดร้อนจากการกดขี่ของเง็กฮั้งยี่อีกด้วย
ซุนตั้งอี่ : ท่านพูดนี้ชอบใจนัก เหมือนหลุดพ้นบวงในใจได้ ตกลงข้าจะทำตามที่ท่านบอกกล่าว
อี่จิน : ถ้าท่านมิรังเกียจ ข้าน้อยจะใคร่ขอเป็นม้ารับใช้ท่านตลอดไป
ว่าพรางคำนับเป็นการใหญ่ ซุนตั้งอี่ก็ตกลงรับอี้จินเป็นกุนซือประจำกาย วันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทางไปแคว้นกี อี้จินแนะนำให้ซุนตั้งอี่ส่งจดหมายไปถึงแคว้นกีว่ากำลังจะเดินทางไปเยือน เมื่อสารถึงแคว้นกี กีหวนเจ้าแคว้นก็นำจดหมายไปประกาศแก่ประชาชน
กีหวน : ประชาชนทุกคนจงฟัง ในมือข้านี้มีจดหมายหนึ่งฉบับ
ผู้ที่เขียนจดหมายฉบับนี้คือ เจ้าแคว้นคนใหม่ของแคว้นกีนี้
เมื่อซุนตั้งอี่มาถึงก็แนะนำอี้จินให้กีหวนรู้จัก จากนั้นกีหวนก็ทำการแต่งตั้งซุนตั้งอี่เป็นเจ้าแคว้นกี ซุนตั้งอี่แต่งตั้งอี่จินเป็นกุซือฝ่ายขวา แต่งตั้งกีหวนเป็นกุนซือฝ่ายซ้าย ประชาชนก็อยู่เย็นเป็นสุงตลอดมา.

อ่านต่อฉบับหน้า ยังไม่จบนะ

(เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดๆทั้งสิ้น อ่านแล้ว อย่าคิดมากนะคะ)

โดย : เด็กร้านาแฟ
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com