Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1

>> รอยอดีต

เรื่อง : ....

รอยอดีต

15 ก.พ 48..>....01.00 น.

.//.......ใครจะไปนึกถึง.....เรือ่งราวของเพื่อนรักทั้ง 4 คน.......///

........จะปิดฉากลง..ดั่งแก้วที่แตกละเอียดกระจัดกระจาย ไปคนละทิศละทางได้ ปานนี้...
........มิตรภาพที่กว่าจะร่วมกันช่วยสร้างมันขึ้นมาได้ขนาดนี้...พังทลายลง...ดั่งปราสาททรายที่ร่วมกันก่อ ..คนละไม้คนละมือ...
........สุดท้ายกลับโดนคลื่นสาดซัด ไม่เหลือร่องรอย...ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่เจ็บปวด...
.........
.........คลื่นนั่นหรือ...คือคลื่นแห่งความรัก แรงริษยา...ที่ก่อตัวเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้ตัว....สุดท้ายท้ายถาโถมโดยไม่ให้ใครตั้งตัวทัน
.........ภายในชั่วระยะเวลาแค่...เพียงเหตุการณ์ในคืนหนึ่ง...ต่อเนื่องถึงคำพูดอีกหนึ่ง....คืดจุดชนวนระเบิด..ของคลื่นลูกนั้น....คลื่นที่สาดซัดเรื่อยๆ ขยายผล ดั่งไฟลามทุ่ง...ปากต่อปาก
..........วาจา คำคน เริ่มเปลี่ยนไป เพิ่มเติมแต่งแต้มสีสัน....จากเรื่องนิดเดียว...จากจุดเล็กๆ...ดั่งจุดไม้ขีด...กลับกลายขยายผล..
..........ทำลายชื่อเสียงและเกียรติยศ ของหญิงหนึ่งลงในพริบตา...

..........เธอช็อค...................
..........กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น....
..........เธอนึกไม่ถึงเรือ่งจะร้ายแรงเพียงนี้...
..........เธอนึกไม่ถึงว่าเพื่อนสนิทที่รักกันหนักหนาจะแอบริษยาเธอมานาน.........
..........เธอคาดไม่ถึงว่าเพื่อนคนนี้ จะเอามีดแห่งความ ริษยา... ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ...จ้วงแทงข้างหลังเธอไม่นับปานนี้
..........เพื่อนคนนี้ที่ ประกาศก้องว่า จะทำให้เธอเหม็นไปทั้งบาง....
..........และเธอก้อทำอย่างที่พูด......เพราะอารมณ์ร้ายที่ครอบงำ

..........เธอเจ็บปวด...เกินกว่าความเจ็บปวดใดจะเทียมเท่า...ทรมานนักเมือ่เพื่อนรักมาทำร้ายกัน...หากเป็นใครอื่นทำ....
..........เธอคงไม่เสียใจ เสียความรู้สึกมากเท่านี้...
..........เธอ..โกรธ.....แต่เธอเก็บไว้....ร้องให้เพียงลำพัง...
..........เธอ..แค้น.....แต่เธอทำได้เพียงแค่...กราบลงที่หมอนก่อนนอน..และกล่าวอโหสิกรรม ทุกวัน...ท่องคำเดียว..".อภัยให้หายแค้น"...
...........เธอช้ำใจ......แต่เธอก้อฝืนยิ้มรับมันทั้งน้ำตา..เงียบๆ คนเดียว.......
...........เธออัดอั้นตันใจ...บอกใครไม่ได้..เธอระบายด้วยการปล่อยให้น้ำตาใหลลงเป็นสาย..ภายในห้องนอนคนเดียวเงียบๆ..
...........เธอหน้าชาแล้วหน้าชาอีก...กับคำต่างๆ ที่ได้ยินเข้ามา.แต่

...........เธอก้อเชิดหน้าท้าทาย...ทำหน้าเฉยกับเหตุการณืที่เกิดขึ้นอย่างดูเหมือนไม่สะทกสะท้าน..หารู้ไม่..
...........เธอปวดร้าวใจ เพียงใหน.............
...........สิ่งที่เธอทำได้ขณะนั้นคือ...
..........//..นิ่ง...สงบ....สยบความเคลื่อนใหว..//...
...........นี่คือคาถาที่เธอใช้..ตลอดระยะเวลาที่เกิดเรื่อง....
...........ไม่มีการโต้ตอบใดใด เกิดขึ้น นอกจากความเงียบ...เงียบ..เท่านั้น..
...........เบื้องหลังความเงียบนั้น..เธอเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง.......

...........เพื่อนที่รัก.. เพื่อนสนิทอีกคน คนนี้คบกันมาตั้งแต่สมัยประถม...
............เพื่อนคนนี้ ที่เธอรักมาก...ใจมีเท่าใหร่เธอเทให้หมด ..มีความในใจใดใด..เธอเปิดอก...เล่าให้ฟังหมดเปลือก..
............เพือ่นรักคนนี้ ที่เธอเคยคิดว่า เสียดายที่เป็นหญิงด้วยกัน...หากเป็นชาย แล้ว เธอคงมอบใจรักและแต่งงานด้วยในที่สุด..เป็นแน่
............ทุกลมหายใจเข้าออกคือเพื่อนคนนี้.....
............ทุกการกระทำเพื่อเพื่อนคนนี้.............
............ทุกครั้งที่เลิกงาน คือขลุกอยู่กับเพือ่นคนนี้
............ทุกยาม.ที่เพือ่นเอ่ยปากเธอมิเคย แม้จะขัดใจ...
.............
.............เพือนคนนี้ที่เธอรัก...ด้วยหัวใจเต็มร้อย..........
.............เพือ่นคนนี้ที่เธอปรับทุกข์
.............เพอื่นคนนี้ที่เธอระบายความในใจ...
............เพอื่น.คนนี้ที่เธอคิดว่า เข้าใจ และเห็นใจเธอมากที่สุด จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...
..............เพอื่นคนนี้ที่เธอปล่อยให้เห็นน้ำตาเธอ....ยามใหลริน....ด้วยความเจ็บปวด......
..............เพือ่นคนนี้ที่เธอคิดว่าคือทุกสิ่งทุกอย่าง.....

..............อนิจจา.....................................................

...............คำพูดบางอย่างที่เริ่มหนาหู เป็นกระแสเข้ามา เธอเริ่มระแคะระคายบางอย่าง....
...............ภายใต้ความเงียบสงบ..นิ่ง....เธอเริ่มสืบเงียบๆ...
...............ใครคือผู้ที่แอบปล่อยข่าวไม่หยุด...ใครที่ให้ร้าย หวังทำลายชื่อเสียงเธอได้ป่านนี้..
................ต้นตอข่าว ที่ไม่เป็นจริง.
................ข่าวที่ป้ายสี..ให้ร้ายกัน...ข่าวที่เหมือน เอา สิ่งโสโครกมาสาดใส่กัน เพื่อให้เธอ ตัวเหม็นหึ่ง...ฉาวโฉ่...ด้วยข่าวคาวคาว...

.................แล้ววันนั้นก็มาถึง..............
.................วันที่เธอรู้ความจริง............
.................เธอช็อค..รอบสอง....หนักกว่าเก่า...
.................วันนั้นเธอไปทำงาน เหมือนอย่างคนที่ไร้วิญญาณ....สมองมึนงง..
.................เธอไม่อยากเชื่ออยากคิดเพียงว่าฝันไป...เธอทำใจยอมรับไม่ได้...วันนันน้ำตาเธอไม่ใหลแม้แต่หยดเดียว...
.................มันแห้งแล้งไปหมดทั้งดวงใจของเธอ......
.................วันนั้นเวลาช่างยาวนานเหลือเกิน...เธอเหม่อลอยทั้งวัน...ใจยังรับไม่รู้
..................มีคำพูดเดียวที่ท่องไว้ในใจ..เมื่อไร จะถึงตอนเย็น จะไปถามให้รู้เรือ่ง...อยากให้ เรือ่งที่ได้รับรู้ไม่เป็นจริง....

..................แล้วสิ่งที่เธอภาวนาก็ไม่เป็นความจริง................
..................เมอื่เธอ เรียกมาเคลียร์มาถาม ต่อหน้ากับคู่กรณี.......
..................ความจริงกระจ่าง...พร้อมอาการลุกลน มีพิรุธ ของเพือ่นคนนี้....
..................ทำเอาเธอ...อึ้ง...สายตาแห้งผาก...มีแต่ความว่างเปล่าในหัวใจ.....เจ็บปวดเหลือเกิน....ความเงียบเกราะกุมหัวใจ
..................เมือ่รับรู้ว่าที่แท้ก็คือเพือ่ที่เธอรักมากที่สุดคนนี้เอง...เป็นคนอยู่เบื้องหลัง..เหตุการณืที่กระพือ..ไม่หยุด..จนเรือ่งดังไปทั้งย่าน
..................เพือ่นคนที่เธอไว้ใจมากที่สุดคือหอกข้างแคร่...แอบแทงข้างหลังเธออีกคนอย่างเลือดเย็น.......
.................เธอตะลึง..ตกใจกับความจริงที่กระจ่างในวันนี้ว่า...เพือ่นคนนี้ คืออสรพิษที่อยู่ข้างกาย...
..................ภายใต้โฉมหน้า...ที่สวมหน้ากากาว่า...
.................เรารักเพือ่นนะ...
.................เราเข้าใจเพือ่นนะ.....
.................เราเห็นใจเพือ่นะ......
.................เราเชื่อเพือ่นนะ.......
.................เรารู้ดีนะว่า เรื่องมันไม่เป็นจริงอย่างที่เค้าว่า.......

...........คำเหล่านี้กรอกหูทุกครั้งที่เจอหน้ากัน...........
............แล้วใฉนคนที่พูดคำนี้ พร้อมคำพูด และสีหน้า ที่แสดงความรักห่วงใย นักหนา
............กลับถือมีดแหลมคมไว้แอบแทงข้างหลังกันเล่า..........
............เธอ..มองสายตาละห้อยหา..
.............สายตาแห่งการขอโทษ.
.............สายตาแห่งความสำนึกผิด
.............และละอายใจ...ที่มองมา..ด้วยสายตาว่างเปล่า และเจ็บปวด..
..............มือเรียวเล็ก...เย็นเฉียบ..ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้พร้อมกับคำพูดที่ว่า...
.............." เราจะยังเหมือนเดิมใหม...ตัวจะคบเราเหมือนเดิมหรือเปล่า...เราไม่ได้ตั้งใจ...นะ"..
...............คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรู้สมอะไรอีก....มีเพียงคำพูดแผ่วเบา..และเฉยชา..ตอบหกลับไปว่า..
................".เราไม่รู้ว่า..จะเป็นอย่างไร.เราตอบให้ใจตัวเองไม่ได้..เราไม่มีคำตอบให้ ตอนนี้หัวใจเราไม่ทำงานแล้ว..มันมึนชาไปหมด."
................พูดจบพร้อมกับแกะมือเรียวเล็กบางๆ นั้นออก....
................และเดินตรงเข้าบ้าน มิหันหลังกลับมามองอีกเลย.....

....//......พอย่างเท้าเข้าบ้าน ....//
..........สิ่งที่ตามมาคือน้ำตาที่พรั่งพรูเป็นสาย...
..........เสียใจและเสียดายเพือ่นรักทำร้ายกัน....
..........หยุดไม่ได้น้ำตามันใหลเสียใจหนักหนา...
..........ขึ้นบ้านทั้งน้ำตาซบหน้ากับฝ่ามือ..............

...............เหลือบเห็นน้องสาวตรงหน้า..ผวาร่ำให้....
...............เผยความช้ำใจที่ได้รับมา.....
...............ทุ่มเทรักไปเกินเอ่ยวาจา....
...............น้ำตานองหน้ายามรู้ความจริง......

.......เธอระบายทุกสิ่งถึงความในใจ
.......ให้น้องในใส้รับรู้เรือ่งหมด..
.......น้องสาวร้องให้สุดแสนรันทด
.......น้าตาใหลหยดพี่จ๋าพอที.....

..................น้องรู้ว่าพี่เจ็บปวดหนักหนา....
..................เขาไม่มีค่าควรมอบไมตรี..........
..................ร้ายลึกยิ่งนักผู้หญิงคนนี้..........
..................ตัดใจเถิดพี่พอทีสัมพันธ์...........

.....................ไม่อยากเชื่อเลยว่า...เรือ่งราวของเรา.................
......................จะ................................................................

........จบลงที่ความเจ็บปวด...ที่ต่างฝ่ายต่างก็บาดเจ็บไปตามๆกัน.....

.............................................***..............................................


........จากเพิ่อนรักสมัยประถม สู่สมัยมัธยม...ความสัมพันธ์ ช่างแน่นแฟ้นนัก....

........หญิงสาม ชายหนึ่ง....คือบทเริ่มต้นของความสัมพันธ์.....ที่กลายเป็นรัก สี่เส้า มิใช่สาม....
........
.........เรือ่งนี้ใครคือผู้ก่อ........?
.........เรือ่งนี้ใครคือผู้ถูกทำร้าย....?
.........เรือ่งนี้ บทจบสุดท้าย...จบลงอย่างไร.............?
.........
.........ผู้ชายคนนี้.....คือต้นเรื่องทั้งหมด.................
.........สามหญิง........หนึ่งชาย...............................
.........เรือ่งราวที่ไม่มีใครคาดฝันว่าจะเกิด............

..........คำถามยังคงค้างคาในใจเสมอมา...............


...................

.

โดย : ...อิ่มอุ่น....
เมื่อเวลา :

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com