Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

>> เจ้าเหมียวแอลลี่(1)

เรื่อง :

เจ้าเหมียวแอลลี่(1)

วันที่ผมพบเจ้าแอลลี่ วันนั้นหิมะตกหนักมาก และก็คงเป็นโชคดีของมันด้วย ที่ผมเลือกเส้นทางนั้นเป็นที่กลับบ้าน เพื่อที่ผมจะได้กลับบ้านได้ไวขึ้น
ปริมาณและความถี่ของหิมะที่กำลังตกลงมา ทำให้ผมต้องซอยเท้าให้เร็วกว่าเก่าขึ้นไปอีก แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ปริมาณหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจนขาวโพลนเต็มพื้นถนน ก็ทำให้ความตั้งใจที่จะกลับบ้านให้ไวขึ้นของผม เป็นไปอย่างค่อนข้างยากลำบาก
เพียงไม่นานผมก็มองเห็นเครื่องขายบุหรี่ที่ตั้งอยู่ตรงมุมทางด้านขวามือของตึก ซึ่งเมื่อผมเลี้ยวจากตรงมุมนี้ แล้วเดินไปจนถึงแยกถนน ข้ามถนนไปและเดินไปอีก2-3ช่วงตึกก็จะถึงบ้าน
“เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!” ในขณะที่ผมเริ่มที่จะใกล้มาถึงตรงเครื่องขายบุหรี่ หูของผมก็แว่วได้ยินเสียงคล้ายกับลูกแมวกำลังส่งเสียงร้อง ยิ่งเข้าไปใกล้เครื่องขายบุหรี่ ผมก็ยิ่งได้ยินเสียงของลูกแมวดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ “เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!” ผมหยุดความตั้งใจที่จะกลับบ้านให้ไวขึ้นลงทันที ผมเดินตามเสียงร้องของมันจนมาหยุดอยู่ตรงเครื่องขายบุหรี่
“โอว์! พระเจ้า!” ผมเผลอร้องออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความรู้สึกสงสาร เมื่อเห็นว่าเจ้าลูกแมวน้อยกำลังติดอยู่ตรงรั้วเหล็กทางด้านหลังของเครื่องขายบุหรี่ “เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!” เสียงร้องของมันยิ่งดังขึ้น เมื่อมันเห็นผม มันคงดีใจที่มีคนมาช่วย ผมค่อย ๆ สอดมือเข้าไป โดยที่ไม่แน่ใจว่า ขนาดมือของผู้ชายอย่างผมจะสามารถช่วยชีวิตมันได้ไหม..........และพระเจ้าก็คงยังไม่ต้องการที่จะพบมัน เมื่อมือของผมสามารถนำเอามันออกมาได้อย่างปลอดภัย
ลูกแมวตัวน้อย ขนสีขาวปลอด แววตาฉายด้วยแววแห่งความซุกซน กำลังจ้องมองมาที่ผม มันไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาอีก เพียงแค่มันเอาลิ้นเลียมือผมเป็นการแสดงความขอบคุณ แล้วจึงไซร้ตัวเข้าไปหาความอบอุ่นในเสื้อโค๊ทของผม “เรากลับบ้านด้วยกันนะเจ้าเหมียว”


โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 3 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 14 : 56 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com