Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

>> จารึกอักษรตอนฝึกวิชา แด่เซี่ยวเตี๊ยบ....จากลี้เง็กลิ้ง

เรื่อง :

จารึกอักษรตอนฝึกวิชา แด่เซี่ยวเตี๊ยบ....จากลี้เง็กลิ้ง

นับตั้งแต่ถูกม้วนเข้ามาในวังวนแห่งยุทธภพนี้แล้ว นับวันจะมีเพียงความเดียวดายเป็นเพื่อน

วันที่เจ้าสาดพิษใส่ข้า ข้าไม่ยินยอมร้องขอชีวิตใด ๆ ต่อเจ้า นั่นเป็นเพราะข้าเชื่อในความเป็นคนของเจ้า เจ้าจะไม่ผลาญชีวิตผู้อื่นโดยไร้สาเหตุแน่นอน ข้าไม่รู้ว่าทำไมจึงคิดเช่นนั้น เพียงครั้งแรกที่ข้าพบเจ้า ข้าเพียงรู้สึกเช่นนั้น แม้บางครั้งเจ้าจะไร้เหตุผล เจ้าอารมณ์ ข้าเองเป็นเพียงตัวโง่งม เหตุผลลึกซึ้งข้าไม่เข้าใจ แต่ข้ารู้สึกได้ว่า ในใจของเจ้า เดียวดายยิ่งนัก อ่อนโยนยิ่งนัก แต่เหตุไฉนเจ้าไม่แสดงมันออกมา ข้ามิอาจเข้าใจ
วันนั้นที่เจ้านัดให้ข้าไปพบเจ้า เจ้ามิได้มา ข้ายืนรอเจ้าในถ้ำ มิอาจสงบใจฝึกวิชาได้ จนกระทั้งเมื่อพบเจ้าอีกครั้ง เพียงครู่เดียวเจ้าก็จากไป แล้วข้าก็ไม่ได้พบเจ้าอีกเลย
ในวันนั้น ข้าพึ่งรู้สึกว่า ข้าอยากให้เจ้ามาสาดพิษใส่ข้าอีกครั้ง แล้วปล่อยให้ข้าตายไป หรือเจ้าจะเอาดาบมาเฉือนข้าก็ได้ ขอเพียงข้าได้เห็นหน้าเจ้า อีกซักครั้ง ...... ข้าไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้นกับข้า เพียงสิ่งเดียวที่ข้ารู้สึกได้คือ ข้าสบายใจเมื่อมีเจ้าอยู่ข้างกาย
ณ บ้านจอมยุทธแห่งนี้ที่เจ้าแนะนำให้ข้าเข้ามา ข้าก็เข้ามา แต่ไม่พบเครื่องหมายใด ๆ ของเจ้า ข้าจึงได้แต่เดินจากไป เดียวดาย
มาวันนี้ ข้าพบผี้เสื้อบินร่อนไปตามบทกวีต่าง ๆ มันได้สะกิดใจข้าให้หวนลำรึกถึงเจ้า ...........

ข้าหวังว่า หากฟ้าดินเมตตา เจ้าคงจะได้อ่านอักษรเหล่านี้ และรับรู้ว่า ข้าไม่เคยลืมเจ้าเลย

ลี้เง็กลิ้ง (ตัวโง่งม)


โดย : ลี้เง็กลิ้ง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 6 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 18 : 6 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com