Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

>> สายเกิน(1)

เรื่อง :

สายเกิน(1)

ในคืนอันมืดมืด ซึ่งถูกปกคลุมไว้ด้วยความเงียบ บ้านหลายหลังได้ทำการปิดไฟนอนกันหมด มีเพียงบ้านหลังหนึ่ง ที่ยังคงมีแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากทางระเบียงหลังบ้าน
บ้านไม้หลังโทรม มีเพียงผู้เป็นมารดา กับบุตรสาววัยกำลังผลิบาน มือสีดำอันหยาบกร้านที่จับจอบจับเสียมมานานปี กำลังลูบไล้เรือนผมบุตรสาวที่นอนหนุนตักด้วยใจที่เอ็นดู
"แม่จ๋า ต่อไปแม่ไม่ต้องทำงานหนักอีกแล้ว
หนูจะส่งเงินมาให้แม่ใช้เดือนละเยอะ ๆ
ซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้แม่ใส่ มีโทรทัศน์สีไว้ให้
แม่ดูละคร และอีกไม่นานเราสองคนก็จะได้
อยู่บ้านหลังใหญ่ด้วยกัน"
เสียงของเด็กสาวดังเจื้อยแจ้วออกมา พร้อมกับภาพของอนาคตที่วาดฝันไว้ ผู้เป็นมารดามิได้กล่าวสิ่งใดออกมา เพียงแค่ยิ้มพร้อมทั้งน้ำตาที่มันเอ่อจวนจะล้น

.....

ร่างของเด็กสาวที่กอดมารดาไว้แนบแน่น ได้สั่นสะท้านไปตามแรงสะอื้นไห้ ดวงหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาถูกประคองขึ้นมาด้วยสองมือ
"ดูแลตัวเองให้ดีนะลูก" ไม่มีน้ำตาสักหยดของผู้ที่เอื้อนเอ่ยวาจา ใช่ว่าไม่ร้องไห้ แต่เพื่ออนาคตของบุตรสาว จึงต้องยอมร้องไห้อยู่ข้างในหัวใจ

.....

ภาพของแฟนสาวที่กำลังคร่ำเครียดอยู่กับงานที่วางกองเป็นพะเนินอยู่เต็มโต๊ะ เป็นภาพที่ชลเห็นจนชินตา แต่ยังอดที่จะกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงเสียมิได้
"ผมว่าคุณทำงานให้น้อยลงบ้างก็ได้นะฟ้า" หญิงสาวละจากงานเงยหน้ามามองแฟนหนุ่ม พร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า
"ฟ้าทำงานหนักเพื่อแม่นะคะ" เธอไม่สนใจเขา มากไปกว่างานที่เธอก้มลงกลับไปทำมันต่อ เขามักได้ยินเธอพูดถึงผู้เป็นมารดาเกือบทุกวัน ยามที่พูดถึง เขามักเห็นความสุขที่ปรากฏอยู่บนรอยยิ้มของเธอทุกครั้ง แต่ตั้งแต่คบกันมาเขายังไม่เคยได้พบกับมารดาของเธอเลย เห็นเพียงรูปถ่ายที่เธอเคยเอามาให้ดู
"ผมคิดว่าคุณน่าจะไปหาแม่บ้างนะ" เขาพูดขึ้น
"ฟ้าจะรอให้ฐานะทางการเงินของฟ้าดีกว่านี้ก่อนคะ แล้วฟ้าถึงจะกลับไปหาแม่"
เธอพูดขึ้นมา โดยมิได้เงยหน้าขึ้นมามองเขาว่าตอนนี้สีหน้าจะเป็นเช่นไร
เขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด ต่ำแหน่งผู้จัดการ กับเงินเดือนหลักหมื่น รถป้ายแดงที่เพิ่งถอยออกมา แมนชั่นสุดหรู แค่นี้มันก็มากพอสำหรับเธอแล้ว ใยเธอยังจะใคว้คว้าอยากได้มันอีก
"แค่นี้มันยังไม่พอกับความลำบากที่แม่เคยมีเพื่อฟ้า
หรอกนะชล" เธอพูดขึ้นมา ราวกับอ่านใจของเขาออกว่ากำลังคิดอะไร เขาไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานของเธอมันเงียบไป แต่สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"กริ๊งงง...!!!"
"สวัสดีคะ" เธอกรอกเสียงไปตามสาย ต่อด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคจึงวางหูโทรศัพท์ลง
"คุณนั่งเล่นไปก่อนนะคะ ฟ้าขอตัวเข้าประชุมก่อน" เธอกล่าวพลางพาร่างที่อยู่ในชุดสีฟ้าเดินออกไปจากห้อง
เมื่อแฟนสาวเดินออกไป เขาก็มองรอบ ๆ ห้องนี้อีกครั้งไปพร้อมกับรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ใครเลยจะรู้ว่า หญิงสาวที่พ่วงด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานอย่างดีเช่นฟ้า ต้องจากบ้าน จากผู้เป็นมารดาที่อยู่ต่างจังหวัด มาอยู่กับป้าและลุงที่กรุงเทพเพื่อมาเรียนหนังสือ อนาคตที่มารดาเคยคาดหวังไว้ มันได้ก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นอย่างน่าภาคภูมิ..........แต่..........มารดาของเธอล่ะ ตอนนี้จะเป็นอย่างไร

.....








โดย : เสียงเพลง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 9 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 21 : 14 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com