Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> สวนดอกไม้แห่งรัก

เรื่อง :

สวนดอกไม้แห่งรัก

ฉันเดินทางมาเรื่อยๆ เดินทางมาด้วยความเหนื่อยล้า ฉันเหนื่อยฉันอ่อนล้าเต็มกำลัง แขนทั้งสองของฉันอาจยังแข็งแรง ร่างกายของฉันอาจไม่มีร่องรอยที่บ่งบอกว่าฉันอ่อนแอลง แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันเหนื่อยอ่อนกลับเป็นจิตใจของฉันเอง ตลอดการเดินทางของหัวใจของฉัน ยิ่งเดินทางฉันยิ่งอ่อนแรง ยิ่งตามหาฉันยิ่งหมดหวัง จะทำอย่างไรดี หากจิตใจของฉันยังอ่อนแอเช่นนี้ ไม่นานร่างกายของฉันคงจะทรุดกองลงกับพื้น ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ความตายได้แผ่ซ่านจากหัวใจออกสู่ร่างกายภายนอก หากฉันจะตายตอนนี้ก็คงจะตายเพราะความโศกเศร้าและความขมขื่นที่บั่นทอนหัวใจไปวันละน้อยๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันยังไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต ฉันแข็งใจอีกครั้ง ลุกขึ้นเดินต่อ แล้วฉันก้ไปหยุดอยู่ตรงสถานที่แห่งหนึ่ง ภายในนั้นคงจะเต็มไปด้วยดอกไม้นานพันธุ์ กลิ่นดอกไม้เหล่านั้นฟุ้งมาถึงข้างนอกสวน กลิ่นนั้นทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังขึ้นอีกครั้ง ฉันเดินต่อไปจนเหยียบย่างก้าวแรกเข้าไปในสวน ฉันสัมผัสได้ถึงผืนหญ้าอันนุ่มและชุ่มชิ้น กลิ่นไอดินอันแสนสดชื่น อากาสภายในนั้นแสนอบอุ่น ทำให้ฉันรู้สึกอยากเดินต่อไปเรื่อยๆจนสุดทางของสวนดอกไม้นั้น ฉันเดินเข้าไปในกอแมกไม้กอแรก กอนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่ง แต่หากมองดีๆแล้ว ดอกไม้กอนี้ดูแตกต่างกันไปหมด บางดอกสั้น บางดอกสวยงามอย่างหาที่ติไม่ได้ บางดอกสูงชะลูดปราศจากใบ บางดอกดูเหมือนจะผ่านคืนวันอันเลวร้ายมายาวนาน แต่ฉันก็แค่มองดูแล้วเดินผ่านไป แม้ฉันจะชอบดอกไม้กอนี้มากแต่ฉันก็ยังอยากเดินต่อไปข้างหน้า เพื่อที่ว่าบางทีฉันอาจจะเจอดอกที่ถูกใจและสวยกว่านี้ ฉันเริ่มสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่รอช้า ฉันเดินผ่านกอกุหลาบสีเหลือง อย่างไม่สนใจใยดี แม้ว่าพวกมันบางดอกอาจยื่นตัวมันมาสัมผัสมือฉันขณะเดินผ่าน แต่ฉันก็ไม่หยุดมองหรือชื่นชมมันเลย ฉันไม่ชอบดอกไม้สีเหลือง โดยเฉพาะดอกกุหลาบ แล้วฉันก้เกินต่อไปเรื่อยๆ ข้างทางนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้ที่น่ามองทั้งนั้น ฉันหยุดดูบ้างแต่ไม่ได้เด็ดดอกไหนเลย ระหว่างทางฉันได้เจอดอกไม้ดอกหนึ่งดอกนี้ขึ้นเดี่ยวๆเป็นเอกเทศ ดอกไม้นี้มีรูปทรงสูง ใบเขียวชะอุ่ม แต่ดอกนั้นกลับไม่งามเท่าที่มันควรจะเป็น ดอกนี้อาจไม่มีหนอนหรือแมลงกัดแทะก็จริง แต่กลีบดอกนั้นกลับสีหมองคล้ำและรูปทรงไม่สวยงามเท่าดอกที่ฉันพบเมื่อก่อนหน้านี้ ถึงกระนั้นก็ตามฉันก็เด็ดมันขึ้นมา เพียงเพราะฉันชื่นชอบใบสีเขียวชะอุ่มของมัน การเดินทางของฉันเป็นไปอย่างเรื่อยๆเอื่อยๆไม่มีความเร่งรีบ ก็เนื่องด้วยเวลาขณะนี้ยังเช้าอยู่ ตลอดการเดินทาง ฉันเด็ดดอกไม้ไปแค่ดอกเดียวและฉันก็ประคับประคองดูแลมันมาตลอด ด้วยความรัก ทำให้ดอกไม้นั้นดูสวยงามขึ้นทุกวัน แต่เมื่อกาลเวลาเนิ่นนานผ่านพ้นไป ความงามของมันก็ทำให้ฉันต้องหมดรักมันในที่สุด ขณะที่ฉันนั่งพักอยู่ริมแม่น้ำ ฉันได้เผลอหลับไปและวางมันไว้ข้างๆ ดอกไม้ของฉันถูกลมพัด ลมได้พัดพามันไปตกแทบเท้าของหญิงสาวผู้หนึ่ง หญิงสาวผู้นั้น เดินตรงเข้ามาหาร่างของฉันซึ่งนอนหลับอยู่ เธอกระวิบข้างหูฉันเบาๆว่า นี่จ้ะดอกไม้ของเธอ เสียงนั้นปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากหลับใหล ฉันลืมตาขึ้นช้าๆและตกใจที่เห็นดอกไม้ของฉันอยู่ในมือของเธอ เธอยื่นดอกไม้ให้ฉันและถามฉันว่า ฉันเป็นใคร ชื่ออะไร และบอกให้ฉันเก็บดอกไม้ไว้ดีๆ เธอยังชมเลยว่าดอกไม้ของฉันสวยมาก ฉันจึงถามเธอว่า เธอมาที่นี่ได้อย่างไร เธอสบตาฉันและบอกว่า เข้ามาเด็ดดอกไม้สวยๆสักดอกแต่ตอนนี้ยังไม่เจอดอกที่ถูกใจเลย ฉันจึงชวนเธอเดินไปด้วยกัน บางทีฉันอาจจะหาดอกไม้ที่เธอถูกใจให้เธอได้บ้าง เราทั้งสองคนเดินทางไปด้วยกัน จนกระทั่งเราไปหยุดที่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่งที่ร่มไม้บังแสงแดดไว้มิดชิด หญ้าบริเวณนั้นก็นุ่มน่านอน ฉันและผู้หญิงคนนั้นจึงนอนมองดูท้องฟ้าแสนสดใสด้วยกัน จนฉันเผลอหลับไป อากาศช่างเย็นสบายจริงๆ ฉันเข้าสู่ภวัง ฝันนั้นช่างมีความสุขเสียจริงๆ ไม่นานนักฉันก็ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าสดใส เพราะฉันได้นอนหลับอย่างสบาย ฉันลืมตามองรอบๆเพื่อจะได้ตื่นเต็มตา แต่ฉันไม่พบสิ่งใดเหลืออยู่เลย ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ของ ฉันหรือหญิงสาวคนนั้น ฉันเจ็บใจแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ฉันไม่น่าไว้ใจเธอเลย ทั้งๆที่ฉันก็รู้ดีตั้งแต่แรกว่าเธอชอบมองดอกไม้ของฉัน ฉันเสียใจมาก จิตใจของฉันห่อเหี่ยวอีกครั้ง ฉันคิดจะตามหาเธอกับดอกไม้ของฉัน แต่สายไปแล้ว เวลาล่วงเลยมานานมากแล้ว เธอคงหนีไปจากสวนแห่งนี้แล้วเป็นแน่ ฉันพยุงกายลุกขึ้นอย่างเจ็บปวด ดอกไม้ที่ฉันเฝ้ารักและดูแล ได้จากไปแล้ว จากไปกับคนที่ฉันไม่คิดว่าเธอจะเอาไป ฉันยืนขึ้นและคิดอยู่นาน จนกระทั่งคิดตกและเริ่มก้าวเท้าต่อไป ดอกไม้ในสวนนี้มีมากมายจะหาที่ไหนก็ได้ ฉันจะไม่โศกเศร้ากับดอกไม้ที่หายไป แต่ฉันต้องเข้มแข็งและเดินทางเพื่อหาดอกต่อไป ดอกที่ควรค่าให้ฉันรักและดูแล และแล้วการเดินทางของฉันก็ชะงักลงในทันที ฉันเจอดอกไม้ดอกหนึ่งหล่นอยู่ตรงหน้า ฉันเก็บมันขึ้นมาและดูแลมันไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความสงสาร มันคงถูกทิ้งจากที่มือของหญิงสาวสักคน สภาพของมันดูเหี่ยวเฉา แม้ว่ามันเหี่ยวเฉาก็ยังดูงดงามไร้ที่ติ ฉันเริ่มเดินไปเรื่อยๆ ถือดอกไม้นั้นไว้ในมือและดูแลมัน จนกระทั่งมันฟิ้นคืนชีวิตใหม่ เป็นดอกไม้ที่สวยงามจับตา ตลอดเวลาที่ฉันดูแลดอกไม้ดอกนี้ ฉันไม่เคยรักมันเลย แต่ที่มันเติบโตและสวยงามได้ ไม่ใช่เพราะความรักที่มาหล่อเลี้ยง แต่เป็นเพราะความเอาใจใส่ในการดูแลมันมากกว่า ฉันหมายจะตามหาหญิงสาวที่ต้องการมัน และส่งมันให้กับเธอ ซึ่งฉันหวังว่าเธอจะดูแลมันด้วยความรัก ในที่สุดฉันก็เดินมาเจอกับหญิงคนหนึ่ง เธอได้เอ่ยปากขอมันเพราะเธอชอบมัน ฉันเต็มใจยกให้เพราะฉันไม่เคยชอบดอกไม้ดอกนี้ เพียงแค่อยากดูแลมันให้ดีขึ้นแล้วส่งให้คนที่ต้องการเท่านั้นเอง หลังจากฉันมอบดอกไม้ให้เธอไป ฉันก็เดินทางต่อ ระหว่างทางฉันเกิดสะดุดตากับดอกไม้ดอกหนึ่ง มันสวยงามมากจริงๆแต่ดอกนี้เต็มไปด้วยหนามอันแหลมคม ฉันตั้งใจจะเก็บมันขึ้นมาแต่ไม่ทันไรก็ถูกหนามปัก นิ้วมือของฉันบวมช้ำเป็นรอย ฉันรีบผละมือจากดอกไม้นั้นทันที และไม่คิดจะเด็ดมันขึ้นมาอีก แล้วฉันก็เริ่มเดินทางต่อ บัดนี้ก็เวลาบ่ายแก่ๆเต็มทีแล้ว แต่ฉันยังมองไม่เห็นทางออกจากสวนเลย ในใจก็กังวลลึกๆว่า ฉันจะออกจากสวนแห่งนี้ได้อย่างไร ถึงกระนั้น ฉันต้องเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อที่จะออกจากสวนนี้และฉันยังหวังลึกๆว่าจะเจอดอกไม้ที่ถูกในสักดอก จนกระทั่งฉันเดินมาเจอดอกไม้ดอกหนึ่ง ดอกไม้ดอกนี้อาจดูไม่สวยเท่าดอกไหนๆที่ฉันเคยเห็นมา แต่มันทำให้ฉันประทับใจด้วยกลิ่นหอมวึ่งเป็นเสน่ห์ของมัน ฉันเด็ดมันขึ้นมาทันทีโดยไม่รีรอ ฉันเดินถือมันมาเรื่อยๆ ตลอดการเดินทางและทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านพ้นไป ฉันดูแลมันอย่างดี ให้ความรักและการดูแลเท่าที่ฉันจะทำได้ เวลาฉันจะนอนพักที่ไหนสักแห่งฉันจะต้องเอามันวางไว้บนมือของฉัน เพื่อที่จะไม่ทำมันหายไปไหนอย่างดอกก่อนๆ ฉันรักดอกไม้ดอกนี้มาก มันไม่เคยหยุดส่งกลิ่นหอมเลย ไม่ว่าฉันจะเหนื่อยล้ากับการเดินทางเพียงไร กลิ่นของมันทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขและมีกำลังใจจะเดินทางต่อไปเสมอ แม้บางทีฉันรู้สึกเหนื่อยล้ามากจนแทบจะร้องไห้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันร้องไห้ไม่ออกก็คือดอกไม้ดอกนี้เอง ดอกไม้ดอกนี้แตกต่างจากดอกอื่นๆที่ฉันเคยพบเจอมา ไม่มีดอกไหนที่จะส่งกลิ่นหอมเวลาฉันท้อแท้ ไม่มีดอกไหนที่จะนอนอยู่บนมือของฉันดดยไม่หนีไปไหนยามเมื่อฉันตื่น และทุกครั้งที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา มันก็เป็นสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่ฉันเห็นและทำให้ฉันมีกำลังใจจะเริ่มต้นในวินาทีต่อไป นับวันดอกไม้ดอกนี้ก็จะยิ่งสวยงาม ในที่สุดการเดินทางของฉันได้สิ้นสุดลงแล้ว ฉันเดินทางมาถึงปลายทางของสวน ฉันมองเห็นทางออกอยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร ฉันรีบเดินออกไปอย่างไม่รีรอและไม่ชื่นชมสิ่งใดนอกจากดอกไม้ในมือ เพราะฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการแล้ว สิ่งนั้นก็คือดอกไม้ที่ฉันถืออยู่ ดอกไม้ที่ฉันจะให้ความรักและการดูแลให้ดีที่สุด แม้ว่ามันไม่ใช่ดอกแรกที่ฉันพบ แต่มันก็เป็นดอกสุดท้ายและดอกเดียวที่ฉันพามันเดินออกจากสวนแห่งนี้ไปพร้อมๆกับฉัน ถึงแม้ว่าดอกนี้อาจไม่ใช่ดอกที่เลิศเลอ แต่ไม่ว่าใครเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนเพื่อเอามันไป ฉันก็ไม่ยอมให้ แม้จะเอาเพชรนิลจินดามากองแทบเท้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันส่งดอกไม้ดอกนี้ให้เด็ดขาด ดอกไม้นี้ไม่ใช่เป็นเพียงดอกไม้ที่สำคัญที่สุดของฉันเท่านั้น แต่มันยังเป็นดอกไม้ที่ฉันรักที่สุดและจะดูแลมันตลอดไป ฉันได้ก้าวเท้าออกจากสวนแล้ว ก้าวเท้าออกมาพร้อมดอกไม้ที่ฉันรัก เวลานี้ก็พลบค่ำพอดี ฉันหันหลังกลับไปมองสวนดอกไม้ซึ่งบัดนี้มืดมิดไร้แสงตะวันสาดส่อง มีก็แต่เพียงแสงดาวจางๆเท่านั้น การเดินทางเข้ามาในสวนดอกไม้แห่งนี้อาจจะเป็นความทรงจำอย่างหนึ่งในชีวิตของฉัน แต่ความทรงจำอื่นใดนั้นเป็นได้แค่ความทรงจำที่เหมือนแสงดาวจางๆ เพราะฉันคิดว่าความทรงจำอื่นใดก็ไม่เทียบเท่ากับความทรงจำที่ฉันมีให้กับดอกไม้ที่ฉันถืออยู่ในมือ สวนแห่งนี้อาจเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันเลือกจะจดจำนั่นก็คือ ฉันพบดอกไม้ดอกนี้ที่ใดและความรู้สึกของฉันเมื่อพบมันครั้งแรก ฉันเดินหันหลังจากสวนดอกไม้ไป โดยทิ้งความทรงจำอันเลวร้ายไว้ในสายม่านหมอกและความมืดมิดแห่งกาลเวลา ความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นไม่มีผลกับตัวฉัน เพราะบัดนี้ฉันมีดอกไม้ดอกนี้ซึ่งเป็นความทรงจำดีๆอยู่กับตัวแล้ว ฉันไม่คิดที่จะเดินไปหาดอกไม้ดอกอื่นในสวนอีก ก็เพราะฉันรักและพึงพอใจกับดอกไม้ดอกนี้ แม้มันอาจไม่ใช่ดอกที่สมบูรณ์แบบแต่เหนือสิ่งอื่นใดมันเป็นดอกที่ฉันรักที่สุด ด้วยสิ่งนี้เองทำให้มันเป็นดอกไม้ที่หาไม่ได้อีกแล้วในสวนไหนๆบนโลกใบนี้ ไม่มีดอไหนที่จะทดแทนมันได้ ในความคิดของฉันดอกไม้นี้เป็นดอกที่สิเศษที่สุดและสำคัญที่สุด

โดย : บุหงารำไป
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 31 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 17 : 3 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com