Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> ใครคนนั้น

เรื่อง :

ใครคนนั้น

ช่วยฉันด้วย...ช่วยฉันด้วย..
เคยมีไหม ที่ฉันจะร้องขอ...ไม่เคยเลย เท่าที่สำนึกได้ ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะวิงวอนร้องขอ ไม่เคยจริงๆ ถ้าจะขอ ก็ขอให้คุณปลอดภัย ขอให้คุณโชคดี อยู่ ณ ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้ และไม่เป็นไรหรอก แม้เราจะไม่ได้พบกันอีก
แต่.....นั่นคือเหตุการณ์ครั้งก่อน ครั้งนี้เล่า...
หากฉันต้องตาย ตายในเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากให้คุณทรมานกับการรับรู้เรื่องราวการตายของฉัน
ที่รัก...
ความตาย ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่การรับรู้ในการตายของอีกฝ่ายหนึ่งต่างหากที่เลวร้าย
................
อากาศทะเลทราย ขมุกขมัวในยามเย็นย่ำ ผู้คนทิ่ออกมาจับจ่ายใช้สอยในตลาด ต่างเร่งรีบกลับบ้าน สถานการณ์สงครามไม่มีใครมั่นใจในใคร แม้แต่ทหารฝ่ายตนเอง เพราะอาวุธในมือ ฆ่าได้ทุกคน แม้แต่คนที่กุมมันเอาไว้

ฉันเห็นเขายืนรออย่างกระวนกระวาย ใบหน้าคมคายเปื้อนฝุ่นเขรอะ เสื้อผ้าและ ผ้าคลุมผมมอมแมม ไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไป แต่แววตานั้นยังคงฉายแววกล้าแกร่ง ยามสบตาฉัน..เพียงนิดเดียวที่ไหววูบ วูบนั้นที่ทำให้ฉันยะเยือกเย็นและหวั่นไหวร้อนรุ่มในคราวเดียวกัน ไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากแววตาที่บอกความหมาย ของความรักความห่วงใยไว้อย่างท่วมท้น
ฉันอยากผวาเข้าไปกอดเขาไว้ อยากบอกว่าฉันรักเขามากแค่ไหน ห่วงใยเขามากแค่ไหน แต่เท่าที่ฉันทำได้ คือหยุดนิ่ง เก็บซ่อนอารมณ์ไหวหวั่น อ่อนแอนั้นไว้ให้มิดชิด เขาก็รู้ ถึงฉันจะหันหลังให้เพื่อหนีสายตาของเขาก็ตาม ฉันรู้ว่า เราไม่อาจซ่อนรักที่มีต่อกันได้ แต่เราก็ไม่อาจ แสดงออกถึงความรักนั้นได้ ......ช่างทรมานจริงหนอ

“รีบไปเถอะ” คำพูดแผ่ว ปราศจากอารมณ์อื่น นอกจากความระมัดระวัง ฉันจึงรีบสาวเท้าไปที่รถบรรทุกคันนั้น และรีบขับออกมา ท่ามกลางความวุ่นวายจอแจของผู้คน ฉากสุดท้าย ที่ฉันเห็น.....แววตานั้น ช่างแสนรัก แสนห่วงใย เหมือนคำอำลาสุดท้าย ราวกับจะรู้ว่า เราจะไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว

....................
คุณตั้งใจนัดหมายในตลาด บริเวณที่มีคนจอแจ อย่างน้อยหากผิดสังเกต ทหารจะไม่กล้ายิงเข้าใส่ฝูงชน แต่ขณะเดียวกัน คุณตั้งใจเอาตัวเองเข้าล่อ เพื่อเบนความสนใจจากทหาร เพื่อให้ฉัน....คนที่คุณรัก และเป็นคนที่เหมาะที่สุดที่จะขับรถขนอาวุธ เพราะฉันสามารถยิงปืนได้ และที่สำคัญ ทหารไม่คาดว่าหน่วยรบของเราจะมีผู้หญิงออกทำการรบ
“ฉันเต็มใจที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อแผ่นดิน แต่คุณตั้งใจแลกชีวิตเพื่อแผ่นดิน เพื่อฉัน” ฉันไม่อาจร้องไห้ ไม่อาจเสียใจ ไม่อาจอ่อนแอ เพราะคุณไม่เคยอ่อนแอ แม้แต่นาทีสุดท้าย ที่คุณกำลังจะถูกจับ....ในตลาดแห่งนั้น
ที่รัก.....หากโชคดี เราคงได้เจอกัน ในชาติใดชาติหนึ่ง
................
รุ่งสาง.....รถยนต์ที่ฉันขับมาตลอดคืน ท่ามกลางสภาพถนนที่กำลังเร่งทำของฝ่ายรัฐบาล ต้องมาหยุดกึก ตรงสะพานขาด ฉันทำใจดีสู้เสือ เมื่อทหารที่ถือปืนอาก้า เข้ามาโบกให้เลี่ยงลงไปทางลำธาร ฉันไม่สามารถเลือกได้ ด้วยเกรงจะเป็นพิรุธ แต่เครื่องแต่งตัวแบบคนทะเลทราย ทำให้ยากที่จะรู้ว่าฉันเป็นหญิงหรือชาย
แต่แล้ว....เจ้ากรรมเสียจริง กลางลำธาร ล้อรถจมลงในทราย ฉันใจหายวาบ จะทำอย่างไรดี......จะทำอย่างไรดี
ทหารคนนั้น เดินเข้ามาใกล้ และโบกไม้โบกมือให้ฉันลงจากรถ พลางบอกว่า
“ของในรถหนักเกินไป คุณควรจะเอาลงเสียบ้างนะ เดี๋ยวผมจะเรียกเพื่อนๆมาช่วย” ฉันอึ้ง ตัวเย็นวาบ แต่ยังไม่ลงจากรถ และยิ่งตกใจ เมื่อเขาเดินไปที่ท้ายรถ แล้วเปิดผ้าเต็นฑ์ที่คลุมออก....
พระเจ้าช่วย ฉันจะทำอย่างไรดี....
ฉับพลัน...ฉันเปิดประตูรถ ดีดตัวเองออกมาจากรถ แล้ววิ่ง วิ่ง วิ่ง ไปในทิศทางข้างหน้า อย่างไม่รู้จุดหมาย แว่วเสียงเอะอะ โวยวายจากเบื้องหลัง ด้วยความตกใจ ด้วยความกลัว ฉันวิ่ง วิ่งเหมือนกับอะไรสักอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้
ทุกนาที..ฉันรู้สึกเหมือนห่ากระสุนไล่ตามหลังฉันมา และอีกไม่นาน ฉันก็จะล้มลง ล้มลงตาย.....ตายท่ามกลางฝุ่นทรายที่เหน็บหนาว ตายโดยปราศจากคนที่รัก มารับรู้ นาทีนั้น ฉันไม่แยแส การมีชีวิตอยู่ ในเมื่อฉันรู้ว่า พวกมันฆ่าได้คุณไปแล้ว แต่ฉันเสียใจ เสียใจ ที่ไม่อาจทำงานให้แผ่นดินได้สำเร็จ เสียใจ...เพราะอีกนิดเดียว ฉันก็จะผ่านเข้าสู่เขตปกครองของพวกเราแล้ว

ที่รัก....ฉันเสียใจ ฉันเสียใจ แต่ฉันก็ดีใจ ที่เราจะได้พบกัน ได้อยู่ด้วยกันเสียที ในดินแดนที่ไม่มีใครฆ่าใครอีกแล้ว เราจะอยู่ด้วยกัน....ฉันจะตามคุณไป ถ้าฉันจะร้องขอ ในนาทีนี้...ฉันอยากบอกกับคุณว่า
“ได้โปรดมารับวิญญาณฉันด้วย อย่าปล่อยให้มันอ้างว้างเหน็บหนาวอีกต่อไปเลย....ที่รัก ”



โดย : กู่ก่งก๊ง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 17 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 21 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com