Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> ไม้ที่กลายพันธุ์

เรื่อง : .........

ไม้ที่กลายพันธุ์

มารู้สึกตัวอีกที เมล็ดพันธุ์ที่หว่านทิ้งไว้ก็เติบโตขึ้นในใจ หลายพันธุ์อยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายมิได้หมายจะเติบโตจากสิ่งเร้ารอบข้าง

มีอยู่เมล็ดพันธุ์หนึ่ง—พันธุ์ซา—เมล็ดพันธุ์ที่กลายพันธุ์ในใจ

เดิมทีเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไว้ ตั้งใจสร้างรอยยิ้มให้แต่ผู้พบเห็นยามเมื่อมันเติบโต
“จะสร้างรอยยิ้ม.....แม้เพียงยิ้มเดียวก็จะรักษาไว้ให้ได้” เป็นสิ่งที่พร่ำพูดกับเมล็ดพันธุ์นี้ทุกวัน

มีบางคนถาม ว่าทำเพื่ออะไร—คำตอบคือความสนุก—แต่มีคำตอบที่จริงกว่านั้นคือความสุขในใจ
มันเป็นความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้ม แม้เป็นรอยยิ้มที่มิอาจเห็นแต่ก็สามารถสัมผัสได้ แม้เป็นเพียงรอยยิ้มแค่เสี้ยววินาทีก็ตามทีแต่มันมีค่ามากมาย

พันธุ์ซา—เหมือนเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวก้อยกับทุกคน อาจซุกซนไปบ้างแต่คิดเสมอว่ามิได้รบกวนทำร้ายใคร
แต่ทว่ามันคิดอยู่ฝ่ายเดียวมิได้เฉลียวใจ ว่ามีใครเสียน้ำตาอยู่ข้างหลังที่มันเลื้อยข้ามผ่านมา

มารู้ตัวอีกที เถาวัลย์พันธุ์ซา—กลายเป็นเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามอันแหลมคม ทิ่มแทงใครต่อใครมานักต่อนัก
ที่เจ็บที่สุดก็คือคนที่หว่านเมล็ดพันธุ์นี้กับมือ แล้วควบคุมไว้ไม่ได้ แล้วยังถูกมันพันธนาการไว้บีบรัดจนอึดอัดใจ

รอยยิ้มจางหายกลายเป็นน้ำตา เป็นสิ่งที่ผิดพลาดอย่างรุนแรง

มีบางคนกล่าว—จะไปสนใจทำไม—แต่คำนั้นทำให้ได้มาซึ่งคำนี้—อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกของผู้อื่น

เมื่อสิ่งที่สร้างกลายพันธุ์ จะทำอย่างไรให้กลับมาเช่นเดิม—แต่คงสายเกินไปแล้ว –ตัดสินใจทำลายให้พันธุ์มันหายสาบสูญ—ทรมานมิใช่น้อย


แต่ทำอย่างไรเจ้าพันธุ์ซานี่มันก็ไม่ยอมสาบสูญ เพราะทุกที่ที่มันเลื้อยผ่านกลับทิ้งเมล็ดพันธุ์ไว้ในใจผู้คน
อยากจะเก็บเมล็ดพันธุ์ที่มันทิ้งไว้—คืนกลับมา—แล้วฝังไว้ในใจลึก ๆ เพียงผู้เดียว

เพราะตอนนี้—ทุกครั้งที่ถูกเรียกชื่อ “ซา” รู้สึกราวกับว่ามันพร้อมจะฟื้นขึ้นมาได้ทุกเมื่อ—เกินควบคุม

ไม่เคยควบคุมสิ่งใดได้—แม้แต่ใจตัวเอง
อภัยให้ใครต่อใครได้—แต่ยากที่จะให้อภัยตัวอง

ปรารถนาให้ไม้ที่กลายพันธุ์นี้—สู่สุขคติ



โดย : ผู้หว่านเมล็ดพันธุ์ที่ยังไม่สร่างซา
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 19 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 43 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com