วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน >>

ห้องร้อยบุปผา

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> silence love ตอน 2

เรื่อง :

silence love ตอน 2

อเมทิสต์อธิษฐานผ่านดวงจันทร์และดวงดาวที่ทอประกายแสงผ่านท้องฟ้าในคืนนั้น พรุ่งนี้แล้วที่เขาจะได้ออกเดินทางไปกับเทกต์ไทต์เพื่อไปนำผลึกสีรุ้งนั้นมาถวายแด่เจ้าพี่ที่เขารักเคารพยิ่ง เฉลิมฉลองให้กับพิธีสยุมพรอันยิ่งใหญ่ระหว่างทั้งสองเมืองที่กระชับสัมพันธ์กัน เขาเชื่อเหลือเกินว่าท่านพี่และพี่สะใภ้ของเขาจะต้องดีใจอย่างแน่นอนกับของขวัญล้ำค่าที่เขาจะไปนำมาให้นี้ แม้ว่าเขาจะเชื่อใจเทกต์ไทต์ว่าจะต้องไม่มีอันตรายเกิดขึ้นถ้าเขาคอยอยู่เคียงข้างคนคนนั้น ทว่าในใจเขากลับมีความรู้สึกกังวลมากมายที่เขาไม่รู้ว่าทำไมมันไม่หายไปเสียที
“ขอให้เทพที่พิทักษ์ดินแดนนี้ช่วยคุ้มครองข้ากับเทกต์ไทต์ด้วยเถอะ”
สิ้นเสียงภาวนาลมก็พัดวูบไหวแรงกล้า จนแสงเทียนที่เขาตั้งไว้ในห้องดับวูบ ใจเขาเริ่มเสีย ลางร้ายส่อเค้าอย่างน่าหวั่นวิตกทว่าท่ามกลางความมืดที่รายล้อมเขาเอาไว้ ชั่วครู่นั้นเองที่เขาได้ยินเสียงบทเพลงไพเราะที่ขับขานมาพร้อมกับสายลมที่พัดพริ้วระเรื่อยราวกับจะตอบรับเสียงนั้น อเมทิสต์ยิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินลงมาจากตำหนักตามท่วงทำนองนั้นตรงไปยังต้นกำเนิดของเสียง และเขาก็คาดไว้ไม่ผิด เอเลซซาร์ยืนอยู่ตรงนั้นใบหน้างามสงบนิ่งบรรเลงเพลงปลอบขวัญแมกไม้ที่อยู่ในอาณาบริเวณนั้นโดยใช้ใบไม้เพียงใบเดียว
“ไม่ว่าจะกี่ปีๆ บทเพลงของเจ้าก็ยังไพเราะไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ เอเลซซาร์”
ดวงหน้าสวยราวกับเทพอารักษ์ของป่าไม้กะพริบดวงตาสีเขียวใสนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ หันมามองผู้ทักเงียบๆ ก่อนจะกวักมือเรียกเจ้าของผมสีเทาเงินที่สะบัดพลิ้วรับสายลมนั้นไปนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาเคยไปนั่งพักเล่นกันอยู่เสมอเมื่อครั้งยังเด็ก ด้วยประกายตาเป็นกังวล อเมทิสต์เดาออกว่าเอเลซซาร์กำลังเป็นห่วงเรื่องอะไร ทว่าเขาก็นิ่งไปนานกว่าจะเอื้อนเอ่ยคำพูดขึ้นมาทำลายความเงียบนั้นในที่สุด
“เจ้าเรียกข้าออกมาถามเรื่องที่ข้าจะเดินทางไปกับเทกต์ไทต์ใช่ไหม เอเลซซาร์”
คนตรงหน้าพยักหน้ารับ อเมทิสต์ยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบคำถามนั้นอย่างอารมณ์ดี แม้ลางร้ายเมื่อครู่จะรบกวนจิตใจเขาอยู่ก็ตาม
“ข้าจะไปเอาผลึกสีรุ้งมาถวายเป็นของขวัญให้เจ้าพี่น่ะ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกข้าไม่ได้ไปคนเดียวเสียหน่อย ข้าไปกับเทกต์ไทต์ อาจารย์ของข้ากับเจ้าเชียวนะ”ใบหน้าและประกายตาของคนพูดฉายแววเชื่อมั่นในชื่อนั้นอย่างล้นเหลือ จนไม่ได้สังเกตเลยว่าเอเลซซาร์ที่นั่งฟังอยู่หน้าเจื่อนไปพักหนึ่งเพราะเจ็บแปลบในหัวใจ ด้วยความรู้สึกอิจฉาเล็กๆ ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่คนที่สำคัญที่สุดของอเมทิสต์ก็เป็นอาจารย์ของเขาเสมอ แม้ว่าเขาอยากจะแทรกเข้าไปเพียงใดก็คงไม่มีทางแทนที่ได้ แล้วเขาจะบอกเจ้าของหัวใจของเขาได้อย่างไรว่า “เทกต์ไทต์”กำลังจะทิ้งชีวิตตัวเองเขาจะบอกได้อย่างไร!!!
“เอเลซซาร์ เป็นอะไรไปรึ ทำไมเจ้าทำหน้าเศร้าอย่างงั้นล่ะ!? มีเรื่องอะไรรึปล่าว”เอเลซซาร์พยายามบ่ายเบี่ยง โดยไม่ยอมสบตาทว่าการกระทำเช่นนั้นกลับยิ่งทำให้ดวงตาสีม่วงนั้นจ้องจับผิดอย่างไม่ลดละความพยายามที่จะรู้ถึงความจริงที่เขาปิดบังไว้
“เจ้าจะปิดบังข้ารึ เอเลซซาร์ สัญญาของข้าที่ว่า แม้เจ้าจะพูดไม่ได้ แต่ขอให้ทุกเรื่องในความคิดของเจ้า ต้องให้ข้าได้มีส่วนร่วมคิดด้วยน่ะ เจ้าลืมไปแล้วรึไงกัน!!” เอเลซซาร์มองแววตาจริงจังนั้นอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ หลบสายตาแรงกล้านั้น พลางคิดถึงความทรงจำเมื่อวันวานที่เจ้าของดวงตาสีอเมทิสต์คู่นี้เคยมองตรงมาที่เขาพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขาไว้ แล้วเปล่งคำสัญญา….และก็เพราะสัญญานั้นเขาถึงได้รักคนตรงหน้านี้อย่างสุดใจในเวลาต่อมา แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาทำได้แม้จนเวลานี้ก็คงเป็นแค่“เพื่อนสมัยเด็ก”สำหรับคนๆนี้เท่านั้นกระมัง เขากัดฟันข่มความความเจ็บแปลบ ก่อนจะปลดสร้อยคอที่มีอัญมณีสีเขียวเข้มส่องประกายเจิดจรัสออกมาจากคอของตนวางลงบนมือของอเมทิสต์
“นี่มันของที่เจ้าห้อยติดตัวไว้ตลอดนี่นาเอเลซซาร์ เจ้าจะให้ข้ารึ…ทำไมล่ะ!?”อเมทิสต์รีบดันสิ่งล้ำค่านั้นกลับไปยังมือคนให้แต่มือที่แข็งแกร่งของเอเลซซาร์กลับกุมมือเล็กๆนั้นแน่นขึ้น จ้องมองเข้าไปยังดวงตาสีม่วงสวยนั้นเป็นเครื่องแทนคำพูดสุดท้ายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้
ทั้งคู่มองตากันนิ่งงัน ก่อนที่เอเลซซาร์จะปล่อยมือของตนออกจากมือเล็กๆนั้นอย่างรู้ตัวถึงสถานะของตัวเองที่ไม่อาจเคียงข้างร่างนั้นได้ แม้หัวใจจะปรารถนาปานใดก็ตาม เขาค่อยๆถอยห่างและเดินจากไปจากตรงนั้นกลืนไปกับสายลมและหมู่แมกไม้ทิ้งให้อเมทิสต์มองตามร่างนั้นด้วยหัวใจที่ร้าวรานไม่แพ้กันเพราะไม่อาจจะตอบสนองความรู้สึกนั้นของเพื่อนรักได้ นอกจากจะเก็บสร้อยคอเส้นนั้นไว้กับตัวเขาเองเป็นเครื่องหมายแห่งมิตรภาพที่ยังคงอยู่ต่อไปเท่านั้นเอง
( จบตอน 2 )


โดย : ฟ้าเหนือฟ้า
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 24 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 34 ]

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

» นักดาราศาสตร์
» โครโมโซม
» หลุมดำ
» การค้นพบเด่นในวงการดาราศาสตร์

» สาเหตุการเกิดมลภาวะโลกร้อน
ภาวะโลกร้อน หรือ ภาวะภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง (Climate Change) เป็นปัญหาใหญ่ของโลกในปัจจุบัน สังเกตุได้จากอุณหภูมิ ของโลกที่สูงขึ้น

» แนวคิดและหลักการทางวิทยาศาสตร์
วิทยาศาสตร์ คือ องค์ความรู้ของธรรมชาติและวิธีการทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้ในการสืบเสาะหาความรู้

» จักรวาล
“จักรวาล” และ “เอกภพ” เป็นคำๆ ที่มีความหมายเหมือนกัน ตรงกับคำภาษาอังกฤษว่า “Universe” ซึ่งหมายถึง ทุกสรรพสิ่งทั้งหมดทั้งปวง

» คู่มือพระสังฆาธิการ
พระสังฆาธิการนับเป็นบุคลากรทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญ เริ่มตั้งแต่ระดับวัดซึ่งมี เจ้าอาวาสเป็นผู้บริหารจัดการวัด

» การออกกำลังสมอง
ถ้าเรามีการเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆอยู่ตลอดเวลา ไม่ทำอะไรซ้ำซาก จะเป็นการกระตู้นให้สมองมีการแตกกิ่งก้านสาขาเพิ่มขึ้น

» กฎของนิวตัน
วัตถุที่หยุดนิ่งจะพยายามหยุดนิ่งอยู่กับที่ ตราบที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทำ ส่วนวัตถุที่เคลื่อนที่จะเคลื่อนที่เป็นเส้นตรงด้วยความเร็วคงที่ ตราบที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทำเช่นกัน

» ปรมาณู
สสารใด ๆ ก็ตาม จะต้องมีขนาดจำกัด คือไม่สามารถตัดแบ่งให้เล็กลง ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดได้

สติ๊กเกอร์ไลน์
-สนับสนุนผลงาน
รายได้สมทบทุนยังชีพหลังเกษียณ-