Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 10

เรื่อง :

วันที่ 10

ความรู้สึกแรกเมื่อปลายดินสอสัมผัสหน้ากระดาษ มือที่เคยนิ่งไม่ค่อยจะมั่นคงเท่าไรนัก
วันเวลาผ่านไปพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงทางวัตถุ ไม่เคยนำพาความโดดเดี่ยว อ้างว้าง ออกไปจากใจข้าแม้แต่น้อย คืนค่ำที่มีแต่แสงสี ตื่นมาเพียงพบกับความว่างเปล่า กับพนักพิงโซฟาที่ตัวเองใช้หลับนอนในยามอ่อนล้าจากการทำงานในแต่ละคืน ทุกวันชีวิตข้าเป็นแบบนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้น แล้วก็ดำรงอยู่ แล้วเวลาก็พามันจากไป
ข้ารู้สึกว่าตัวเองโชคดี ที่มีเวลาพอสำนึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้บ้าง บางครั้งข้าพูดกับตัวเอง “จะเอาอะไรกันนักหนากับชีวิตไร้สาระของคนไม่มีความหมายอย่างเรา” แต่บางเวลาก็มีเสียงตอบกลับมาว่า “ชีวิตคนเรา มีเรื่องราวมากมายที่ยากจะหยั่งถึง และทำความเข้าใจในช่วงเวลาสั้นๆได้ บางคนค้นชีวิต หาความหมายของการดำรงอยู่ ตั้งแต่เติบโต กระทั่งวาระสุดท้ายยังไม่เคยพบ สำมะหาอะไรกับคนที่เพิ่งเห็นโลกมาแค่ 20-30ปี” ข้านิ่งคิด คนเราหากตอบคำถามตัวเองไม่ได้ ใช่มีสิทธ์ตอบคำถามผู้อื่นหรือไม่?

ในที่สุดร้านก็เปิดอย่างเป็นทางการไปเรียบร้อยเมื่อ 3-4วันก่อน ทุกคนงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ มีคนมากมายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน เข้า ออก ไม่รู้ใครเป็นใคร หลายคนไม่อาจปกปิดตัณหาแห่งตน ยามต้องการปลดเปลื้องความอัดอั้นออกจากสิ่งสมมุติที่ตามมาหลอกหลอนเขายามค่ำคืนได้
ข้าไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายงานของเจ่เจ๊มากนัก นางเกิดมาเพื่อสยบผู้คนไว้เบื้องล่าง ข้าไม่แปลกใจที่ไม่เคยเห็นนางไปไหนมาไหนกับชายอื่น นอกจากลูกน้องตัวเองที่ตามหลังเป็นกระพรวนในยามดื่มสุรา นางคงคิดว่านี่เป็นการสร้างอำนาจบารมีอย่างหนึ่งของนาง
ใครที่คิดเป็นสามีนาง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นคนที่ยอมให้นางเดินนำหน้า แล้วก็จูงจมูกไปท่องยุทธจักร เจ่เจ๊เป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป คำว่ามากเกินไปทำให้นางไม่ยอมฟังใครนอกจากตัวเอง การเสนอความคิดกับนางก็ไม่ต่างจากการตำน้ำพริกละลายมหาสมุทร สุดท้ายข้ากับไอ้หลงก็ได้แต่ทำตัวเป็นเด็กไม่เอาไหน แอบหนีไปเที่ยว ไม่สนใจงานบ้าน งานเรือน
ข้าไม่ค่อยชอบคนรอบข้างเจ่เจ๊เท่าไหร่นัก พวกเขามักจะหาช่องว่างคอยแทะเล็มและหาผลประโยชน์จากจุดอ่อนของนางอยู่เสมอ
นางเป็นสตรีที่ยอมตายดีกว่ายอมเสียหน้า ใครที่รู้จักนิสัยนางมักจะนึกถึงอาการหนึ่งของขันทีกังฉิน นั่นคือการสอพลอ
ช่วงนี้ซาโจ้มาจากญี่ปุ่น ซาโจ้เป็นคนลงทุนเจ่เจ๊เป็นคนลงแรง กำไรก็แบ่งกัน ซาโจ้เป็นนักท่องเที่ยวธรรมดาคนหนึ่งที่มาเที่ยวเมืองไทยบ่อย ความคิดของเขาก็คือ เวลามาเมืองไทยบ่อยๆ ก็ไม่อยากขนเงินจากญี่ปุ่นมาใช้ในเมืองไทย ก็เลยคิดจะทำธุรกิจที่เมืองไทย ถ้ามาเที่ยวอีกก็ไม่ต้องขนเงินมา เอาเงินจากธุรกิจเมืองไทยใช้จ่าย เผลอๆหากกิจการรุ่งเรืองก็ได้ขนเงินจากเมืองไทย ไปฝากเมียที่ญี่ปุ่นอีก แล้วเขาก็รำพึงกับตัวเองว่า ข้านี่ช่างหัวแหลมเหมือนดินสอเหลาเสียจริงๆ
ข้าว่าเขาโชคดีที่มาเจอเจ่เจ๊ ถ้าเป็นคนอื่นอาจโดนหลอกเสียเงินไปหลายล้าน แต่เจ่เจ๊เอาล้านเดียว เพราะนางคิดว่าล้านเดียวก็เสียวพอสำหรับคนอย่างซาโจ้
คนต่างชาติหากคิดทำธุรกิจในเมืองไทย โดยเฉพาะธุรกิจสถานบริการต้องทำใจและยอมเสี่ยง เพราะชื่อในการประกอบกิจการต้องเป็นชื่อคนไทยทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นสัญญาเช่า หรือใบขออนุญาตประกอบการ หากมีปัญหาอะไรขึ้นมา ต่างชาติไม่มีสิทธิ์แม้แต่ฝาชักโครกในห้องน้ำ
ข้าได้แต่คอยดูเจ่เจ๊อยู่ห่างๆ พยายามทำงานช่วยนาง เท่าที่จะทำได้ จนกว่าข้าจะพอใจที่ได้ตอบแทนนาง และเมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้นางคุกเข่าอ้อนวอน ร้องขอให้ข้าอยู่ ข้าก็ไม่อยู่
เกือบอาทิตย์แล้วที่ทำตัวเหลวไหล มัวแต่หลงแสงสีจนลืมเรื่องราวของตัวเอง ข้าไม่อยากคิดอะไรมากนัก ร้านก็เพิ่งเปิดได้ไม่นาน กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็คงต้องใช้เวลาหลายเดือน มีเรื่องราวอีกมากที่ต้องทำ เพื่อให้ชีวิตตัวเองดูมีคุณค่าเหมือนผู้อื่นบ้าง
ข้ายังเป็นห่วงโกโก้อยู่เล็กน้อยที่ภารกิจครั้งนั้นไม่สำเร็จ ในเมื่อนางเลือกทางเดินเอง ข้าก็ไม่รู้ทำอย่างไรกับการที่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองพยายามหนีอยู่ตลอดเวลา คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปสักระยะ เผื่อว่าสักวันนางอาจจะคิดได้
ถ้าหากบอกว่าเงินคือพระเจ้า โกโก้ก็นับถือพระเจ้าอย่างลุ่มหลงและงมงาย ทุกครั้งที่นางได้เงิน จากลูกแมวขี้อ้อนที่เคยเชื่อง ก็กลับกลายเป็นนางเสือดุร้าย ตระกรุยใส่หน้าทุกคนที่ไม่อยู่ในสายตาของนาง ข้าไม่เห็นนางจะมีความสุขมากกว่าเดิมตรงไหนกับการหลงกลิ่นดอลลาร์ที่ไม่นานก็หมดไปยามใช้สอย ตรงกันข้าม หากนางเห็นของแพงกว่าเงินที่มีอยู่ในกระเป๋า กลับจะดูเป็นทุกข์มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
คนที่ไม่มีความพอดี อาจบางทีเขายังไม่มีความดีพอ ก็ได้ ในโลกนี้มีแต่คนรู้จักพอเท่านั้น จึงสามารถลิ้มรสความสุขที่แท้จริง คนที่มีความสุขที่แท้จริงในโลกนี้มีไม่มากนัก คนเราชอบแสดงให้ผู้อื่นเห็นว่า ตัวเองมีความสุข มากกว่าทำให้ตัวเองมีความสุขจริงๆ ตราบใดที่เขายังไม่พอเพียง ก็ยากที่จะรู้จักคำว่าเพียงพอ


โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 28 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 11 : 35 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com