Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 12

เรื่อง :

วันที่ 12

เทียนไขมิอาจปกป้องตัวเองจากเปลวไฟ ดอกไม้ย่อมมิอาจสงวนพรหมจารีของเกสร จากหมู่ภมรที่หิวกระหาย สามัญชนอย่างข้าไหนเลยจะทนทานต่อแรงพิศวาสของหญิงสาวผู้เร่าร้อน ที่เร่งเร้ากำหนัดให้กำเนิดในกายได้ พ้นจากผ้าเหลืองไม่ถึงเดือน ในที่สุดตะบะอาตมาก็มีอันต้องพังทลายลงจนได้
มันเป็นความเต็มใจ ที่ไม่ได้ตั้งใจของข้า กับสตรีนางหนึ่ง ซึ่งถูกกระแสพายุของอารมณ์ใคร่พัดพาให้มาเจอกันในช่วงเวลาที่ผลไม้แห่งความกำหนัด กำลังสุกงอมพอดี
สมภารจะบอกเณรน้อยอย่างไร เมื่อเผลอไปกินไก่วัด เพราะคิดว่าเป็นไก่บ้าน มารดาข้าเคยสอนว่า ปลาย่างใกล้ปากแมว แมวไม่กิน นับเป็นแมวโง่เขลา ถึงแม้ข้าจะไม่ค่อยฉลาดนัก แต่ก็ไม่เคยคิดรักษาอาการปวดศรีษะ ด้วยการตัดหัวตัวเอง
บุรุษหนุ่มที่ยังไม่หมดสมรรถภาพทางเพศผู้หนึ่งจะรู้สึกอย่างไร เมื่ออยู่กับหญิงสาวนางหนึ่ง ที่มีรูปร่างเต่งตึง ผิวกายขาวเนียน หน้าตายวนเย้าราวกับนางในมโนภาพตอนมันแอบทำร้ายตัวเองด้วยการสำเร็จความใคร่ตามลำพังในห้องน้ำกับแชมพูราคาถูก เอามืออันนุ่มนิ่ม นวลเนียนของนาง กระแทกกระทั้นโค้กพี่บิ๊กของมันอย่างเร่าร้อน ใต้โต๊ะสุราที่มีแต่คนเมาไม่รู้เรื่อง
ก่อนที่เลือดสีขาวของข้าจะพุ่งกระฉูด ข้ามิอาจรอช้าแม้เสี้ยววินาที จำต้องรีบคว้าข้อมือนาง วิ่งขึ้นไปบนห้อง วีไอพี พร้อมกับลงกลอน ชนิดประตูยังตั้งตัวไม่ทัน
แสงไฟในห้องถึงกับสลัวลงทันใด เมื่อเจอไฟราคะของข้ากับนางกำลังลุกโชนจนแทบจะเผาทุกอย่างในห้องนั้น ข้าผลักนางลงบนโซฟา ราวกับฆาตกรโรคจิตผลักเหยื่อของมันลงบนเตียง ก้นนางกระเด้งกระดอนขึ้นลงตามแรงโน้มถ่วงของความกระสัน แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ขณะที่ร่างของเราทั้งคู่เปล่าเปลือย กระแสธารแห่งดำกฤษณากำลังเชี่ยวกราก แต่ทว่ามือของเรากลับไม่อาจคว้าห่วงยางช่วยชีวิตในยามคับขันไว้ได้ ประตูสวรรค์ของนางคับ คฑาเทพของข้ากำลังขัน รวมกันเป็นยามคับขัน
สายธารกำลังทะลักออกจากประตูสวรรค์จนฉ่ำชื้น ด้ายกำลังจะเข้าเข็ม ทันใดนั้น คฑาเทพของข้ากลับสิ้นฤทธิ์ ราวกับต้องมนต์สะกดของซาตานชั่วร้าย แด้มพ์!
โชคดีที่สวรรค์ไม่ลำเอียง ให้เซเว่นอีเลฟเว่น เปิดตลอด 24ชั่วโมง ข้าจึงใช้ เพอร์ฟอร์ม่า จัดการใส่กลอนประตูสวรรค์ของนางจนมิดชิด
เมื่อความรู้สึกทั้งมวลเสร็จสิ้น ข้าคล้ายเป็นเกสรดอกไม้ มากกว่าที่จะเป็นแมลง ทั้งที่ตอนพบกันครั้งแรก ข้าพกน้ำมันเต็มกระเป๋า หวังทอดสะพานให้นางลิ้มรส นางบอกไม่ชอบสะพานทอด แต่ชอบสะพานโค้ง สุดท้าย ข้าก็ได้เป็นแค่บุรุษที่นางเชยชม เมื่อดอมดมจนสมใจ ก็จากไปอย่างไม่ใยดี
สตรีทำงานกลางคืนโดยมากเป็นผู้ที่น่าสงสาร แต่บางคนก็อาจเวทนาเงินในกระเป๋าท่าน มากกว่าความสงสารที่ที่ท่านมีให้นาง หลายคนพกพาความปวดร้าวที่ไม่อาจบอกใครติดกับความรู้สึกตลอดเวลา
บางคนเลือกแบ่งปันความในใจอันปวดร้าวกับบุรุษที่ตัวเองไว้ใจ ด้วยการหลับนอนกับเขา วันนี้ข้าเป็นบุรุษผู้นั้น แม้จะปลอบใจนางได้ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อยเกินไปสำหรับหญิงสาวที่ไม่อยากร้องไห้เพียงลำพังในค่ำคืนอันเปลี่ยวเหงาเช่นนี้
ไม่ว่าใครก็ต้องจ่ายราคาค่าตอบแทนจากสิ่งที่ตัวเองกระทำ จะต่อตัวเองหรือผู้อื่นล้วนเฉกเช่นกัน ทุกคนต่างมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ บางหน้าที่อาจผิดในสายตาของผู้อื่น แต่สำหรับเขาหรือเธอ มันถูกต้องยิ่งกว่า 1กิโล มี 10ขีด!
วันนี้ข้าเป็นเพียงผู้ระบายอารมณ์ให้ใครคนหนึ่ง แต่ในขณะที่นางระบายกับข้า ข้าก็ระบายกับนางเช่นกัน ผู้สาดน้ำผู้อื่นตัวเองย่อมต้องเปียกด้วย โลกความจริงเป็นเช่นนี้


โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 30 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 40 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com