Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 2

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 23

เรื่อง :

วันที่ 23

การกระทำ คำพูด ความคิด ความรู้สึก ตลอดจนอารมณ์ เป็นสิ่งละเอียดอ่อน และอธิบายได้ยาก เมื่อถูกแสดงออกพร้อมๆกันในช่วงเวลาที่ไม่เป็นตัวของตัวเองของสตรีโดยเฉพาะสตรีอย่าง ชุนเตียว
เมื่อคืนข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก กับพฤติกรรมของชุนเตียว นางเป็นหญิงสาวคนแรกแห่งปี ที่ให้ข้าปฏิสนธิในถุงยางอนามัยบนเรือนร่างอันเปล่าเปลือยของนาง เพื่อป้องกันราคีจากราคะ ไม่ให้แปดเปื้อนกันและกัน
เราร่วมกันปลดปล่อยอารมณ์ตามธรรมชาติของมนุษย์บนแรงเร่งเร้าของอารมณ์ที่กำลังรุนแรงในขณะนั้น เมื่อมรสุมผ่านพ้นทุกอย่างก็กลับคืนสู่ปกติ
ทุกคืนหลังเลิกงานแล้วพวกเรามักชวนกันออกไปเที่ยวเป็นกลุ่มเล็กๆ มีสาวๆในร้าน ไอ้หลงหลง ข้า บางทีเจ่เจ๊ก็ไปด้วย แต่ส่วนใหญ่ พวกเราจะไปกันเองมากกว่า
กิจวัตรประจำคืนจบลงพร้อมกับขวดสุราที่ว่างเปล่า และการกลับมาเยือนโลกอีกครั้งของดวงอาทิตย์ในตอนรุ่งสาง ความเมานั้นไม่ต้องพูดถึง เมื่อมองเห็นขวดเปล่าเรียงรายสุมกันอยู่เต็มโต๊ะ ราวกับเป็นสุสานของมัน
เราดื่มกินกันเป็นเรื่องปกติของสังคม เส็งเคร็ง สังคัง กาละมัง ถัง หม้อ แบบนี้ แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจก็คือ หลังจากที่มีอะไรกันแล้ว ทำไมนางต้องทำตัวเปลี่ยนไป?
เมื่อคืนนางเมา แต่ข้าไม่ พวกเรานั่งดื่มด้วยกันกับกลุ่มสหาย จู่จู่ นางก็ฮาโลวีนใส่ข้า หาว่าข้ากำลังติดใจอะไรบางอย่างจากนาง และต้องการนางเดี๋ยวนั้น ฟัก! ชั่วชีวิตข้าไม่เคยฉกฉวยโอกาสเสวยสุขบนเรือนร่างหญิงสาวผู้ใดขณะที่นางเมาไม่ได้สติ แม้แต่ครั้งเดียว! ให้ตาย! นั่นเป็นการสำเร็จความใคร่กับท่อนไม้ชัดๆ ท่อนไม้! โอ้ววว ชิท!
นางคิดว่าข้ากำลังกระสันจนขั่นใส่ ครก! นางคิดว่าข้ากำลัง WANT อย่างหนัก ให้ตายเถอะโรบิ้น! หรือในใต้หล้ามีคนฝึกวรยุทธถึงขั้นปรบมือข้างเดียวเสียวทั้งแผ่นดินสำเร็จแล้ว? ใครกันแน่ที่กำลัง WANT ข้าอยากปอกกล้วยกระแทกปากนาง ณ. วินาทีนั้น
นางคิดว่ามันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ? มันเป็นเพราะสุราพาไป? ครั้งเดียวก็จบเพราะเราปรบร่วมกัน ข้าก็คิดเช่นนั้น จบก็จบ ยังไงข้าก็ไม่เอานางมาทำภรรยาน้อยอยู่แล้ว และนางเองก็คงไม่อยากได้สามีหลวงอย่างข้า แต่นางมาหาเรื่องวิวาทกับข้า ต่อว่าข้าด้วยถ้อยคำต่างๆนานาต่อหน้าผู้คน หาว่าข้าอยากมีอะไรกับนางอีก บ้าที่สุด
ข้าสับสนอยู่หลายวัน ที่บอกว่าไม่มีข้อมูลทางความรู้สึก เพราะพฤติกรรมที่นางแสดงกับข้ามันเร้าใจมาก บางวันนางเข้ามาแบบเร่าร้อน แอบมาจ๊ะเอ๋ข้างหลังข้าเอามือจับโน่นจับนี่ หลอกให้ดุ้นฟืนข้าติดไฟ แล้วจากไปอย่างไม่ใยดี แต่บางคืนนางก็มาอย่างกับน้ำแข็ง เดินตัวตรงราวกับเพิ่งออกมาจากตู้เย็น ถือแก้วชาเย็นทำตัวเย็นชา ข้าพูดด้วยก็หาว่าข้าไปเกาะแกะ ตามตื้อ ทำตัวน่ารำคาญ แล้วก็ใช้หางตามองข้าอย่างหยามเหยียด แค่เดินผ่านนาง อุณหภูมิของอวัยวะบางส่วนของข้า ก็หดเล็กลงเหมือนตัวหนอน
ท่านคิดว่าสตรีที่ดื่มตั้งแต่ 2ทุ่มครึ่ง จนถึงตี4 ควรมีความเมาระดับใด ข้ามิทราบ? นางคงคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหนังใต้ดินระดับซุปเปอร์สตาร์ ที่ใครเห็นต่างก็กระสัน ให้ตาย! ข้าไม่เคยหลับนอนกับไหสุราเคลื่อนที่! เวลาสตรีดื่มสุรา เป็นอย่างนี้ทุกคนหรือ ข้าอยากรู้?
เมื่อคืนหลังจากปิดร้าน เจ่เจ๊ก็ชวนข้ากับไอ้หลงดื่มเป็นเพื่อน พวกเรานั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระ ข้ารู้สึกอบอุ่นเหมือนพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เราช่วยกันทำงาน เราพูดถึงร้าน พนักงาน นายหัว ซาโจ้ จากนั้นข้ากับไอ้หลงก็ออกไปเที่ยวกับกลุ่มเด็กๆในร้าน ส่วนเจ่เจ๊ขึ้นไปนอนบนออฟฟิตด้วยท่าทางที่อิดโรย ข้าไม่รู้จะพูดปลอบนางอย่างไรให้นางฟังแล้วสบายใจ
ตอนบ่ายพระเกียวโทรมาอีกแล้ว ผ้าเหลืองเริ่มร้อน บ่นกับข้าว่าไม่อยากอยู่แล้ว ข้าพอจะเข้าใจอารมณ์นั้น ธรรมชาติของปลาต้องอยู่ในน้ำ คนไม่อยากละกิเลส แล้วจับไปห่มผ้าเหลือง ขืนอยู่ไปก็เป็นที่ครหาของผู้อื่น มิสู้เดินออกมาอย่างผู้ชนะใจตัวเอง ดีกว่าทนอยู่อย่างผู้แพ้ในซากศพมีชีวิตหลอกให้ผู้คนกราบไหว้สรรเสริญ มันเป็นเรื่องเวทนาสำหรับบางคนที่ใช้ความจอมปลอม หลอกลวงตัวเองทั้งที่รู้อยู่ว่าตัวเองก็ไม่มีทางเชื่อ
ข้าถามพระเกียวว่า ทำไมคิดจะสึก ในเมื่ออยู่วัดก็สุขสบายดี เขาตอบว่า อึดอัด ความอึดอัดเช่นนี้ มีแต่ข้าเท่านั้นที่เข้าใจ พูดไปก็เหมือนนินทาพระ แค่นี้คนก็ไม่อยากเข้าวัดอยู่แล้ว มันเป็นบาปทางความคิด เมื่อพูดถึงพระ ในความเป็น “คน” ของเขา คนอื่นเมื่อฟังข้าเขาอาจไม่เข้าใจ หาว่าการที่ผู้คนไม่เข้าวัดเพราะคำพูดของคนอย่างข้า เอาศาสนามาย่ำยี ความจริงไม่เกี่ยวกัน พระทั้งหมดไม่ได้เป็นแบบนี้ มันเป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น
คนที่เคยทำบุญเขาก็มีหน้าที่ทำบุญ เขาไม่ได้สนใจมาแยกแยะว่า ถ้าเป็นพระปลอมเขาจะไม่ใส่บาตร จะใส่บาตรแต่พระจริง คนธรรมดาไม่มีเวลาแยกแยะพระจริงหรือพระปลอม คนที่แยกแยะพระจริงพระปลอมคือ พยัคฆ์ คำพัน นายกสมาคมพระเครื่องแห่งประเทศไทย
ข้าบอกพระเกียวว่า ถ้าอยากสึกก็สึกเลย ไม่ต้องดูฤกษ์ดูยาม คนอื่นบอกว่าสึกวันนี้ดี ชีวีรุ่งเรือง สึกวันนี้ไม่ดีมีแต่ความชิบหาย ทำมาค้าขายไม่เจริญรุ่งเรืองอย่าไปเชื่อเขา ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ เวรกรรมอยู่ที่ทำตัว เราเป็นพระ ถ้าพระงมงายเสียเองใครจะสั่งสอนชาวบ้านให้มีปัญญา ดับทุกข์ในใจเขา
ข้ามีครูอาจารย์ นับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่ชอบพิธีกรรม ไม่ชอบจุดธูปเทียนสักการะ พิธีกรรมความจริงเป็นของพรามณ์ไม่ใช่พุทธแต่ที่เราทำกันทุกวันนี้ก็เพื่อเป็นศิริมงคล ข้อนี้ข้าเข้าใจดี และก็ไม่ปฏิเสธที่จะทำ
ข้านับถือศาสนาพุทธก็จริง แต่ก็ศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า ข้าไม่เชื่อว่าพระเจ้าสร้างโลก แต่ข้าเชื่อว่าพระเจ้าอยู่กับข้า อุปมาอุปมัยดัง คนไม่เคยเห็นผี แต่กลัวผีจับใจ ข้าก็ไม่เคยเห็นพระเจ้า สิ่งที่มองไม่เห็นบางอย่างต้องสัมผัส และสัมผัสนั้นไม่ใช่เป็นการคิดเอาเอง หรือทึกทักเอาเองว่ามันมี ทั้งที่มันไม่มี มันไม่อาจใช้คำอธิบาย หรือข้อพิสูจน์ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ เพราะมันอธิบายไม่ได้ และมันก็นอกเหนือสติปัญญาของข้าที่จะพูดเรื่องนี้
คุยกับพระเกียวสักพัก ท่านก็พูดขึ้นมาว่า “อาตมาอยากสึกไปอยู่กับโยม” ข้าสบถในใจ “เวรเลยกู” คราวนี้คนที่อึดอัดไม่ใช่พระเกียว แต่เป็นข้าที่เกิดความอึดอัดเวอร์ชั่นใหม่ขึ้น
สภาพสังคมที่ข้าอยู่เต็มไปด้วยสิ่งเร้า สิ่งเย้ายวน ชวนยั่วยุ มีทั้ง เนื้อหนังมังหอย คอยผู้เข้ามาหา มีกลิ่นสุรานารีราคีกามา มีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นน้ำหอม แต่งย้อมราตรีที่มีแต่แสงสีและมายา คลุกเล้าปะปน คนกันยิ่งกว่าจับฉ่าย แล้วคนไม่ประสีประสาอะไรอย่างพระเกียว จะทนต่อสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร
ข้าอยู่ในสังคมนี้มา 10กว่าปี ก็เหมือนดังเกษตรกรที่ชินชาต่อกลิ่นอาจมของสัตว์เลี้ยงของเขา แต่พระเกียวเป็นบรรพชิต เขาไม่เคยแม้กระทั่งเสียความบริสุทธิ์! ข้าไม่แปลกใจที่เห็นเขาอ่อนไหวกับสตรีจนออกอาการเกินเหตุ ทั้งที่อยู่ในเพศสมณะยังเก็บอาการไม่ได้ เขาไม่มีภูมิคุ้มกันสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย แล้วข้าจะทำอย่างไรดี?
แต่ในเมื่อทุกชีวิตต่างก็ต้องดำเนินไปตามวิถีทางแห่งตน ข้าได้แต่บอกเจ่เจ๊ว่า ถ้าพระเกียวสึกออกมา จะให้มาทำแคชเชียร์ เจ่เจ๊ไม่ได้ว่าอะไร ความอึดอัดในเหตุการณ์ที่ยังมาไม่ถึง ได้เริ่มบรรเลงบทเพลงของมันแล้ว



โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 10 ก.พ. ปี 2006 [ เวลา 11 : 53 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com