Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 3

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> ชีวิตต่างหัวใจ (กับ) หัวใจต่างสายพันธุ์

เรื่อง :

ชีวิตต่างหัวใจ (กับ) หัวใจต่างสายพันธุ์

ดอกลั่นทมกลีบขาวสะอาดตา หล่นเกลื่อนตามรายทางระหว่างทางขึ้นสู่ยอดเขาวัง
แม่ค้าริมทางออกปากเชื้อเชิญให้ฉันแวะซื้อสินค้าที่ระลึกของจังหวัด ฉันยิ้มพร้อมส่ายหน้าแทนคำตอบและมุ่งหน้าเดินต่อไป ความร้อนจากแสงแดดเดือนกุมภา ฯ แม้จะไม่รุนแรงเท่ากับฤดูร้อนเดือนเมษา ฯ แต่ก็ทำให้แผ่นหลังเริ่มมีเหงื่อซึม นักท่องเที่ยวบางตา อาจเพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุด ฉันแวะนั่งพักเหนื่อยพลางพูดคุยกับแม่ค้าอัธยาศัยดีผู้หนึ่งและอดไม่ได้ที่จะถามถึงสัตว์ซึ่งเป็นลักษณ์แห่งเขาวัง
“มันหลบไปอยู่ข้างล่างกันหมด ไม่ขึ้นมากวนหรอก” “ม่วย” แม่ค้าวัย 38 ปีกล่าว หลังจากที่ฉันถามถึงเจ้าจ๋อสี่ขาที่ปกติมักจะเห็นมันห้อยโหนอยู่ทั่วไปตามกิ่งลั่นทม “ช่วงที่เขาจัดงานมันจะหนีกันไปอยู่ตีนเขาโน่นแหละ ทางจังหวัดเขากลัวว่ามันจะมาเล่นหลอดไฟ เขาเลยเอา “กัง” มาผูกไว้คอยไล่ พอพวกมันได้กลิ่นสาปมันจะรู้ว่า คนละพวกกัน มันกลัว ไม่ถูกกันหรอก” เธอกล่าว และอธิบายต่อไปว่าลิงกังเป็นลิงคนละสายพันธุ์กับลิงบนเขาวัง ปกติจะเลี้ยงไว้ใช้งาน เพราะมีอุปนิสัยที่ฉลาด เรียนรู้เร็ว
ฉันนั่งพักจนหายเหนื่อย พร้อมบอกลาแม่ค้า และจึงเดินต่อไป ยังจุดหมายปลายทางของวันนี้ แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้ฉันมีจุดหมายเดียวกับนักท่องเที่ยวคนอี่น ๆ แต่มีบางจุดประสงค์ที่ต่างไป
“พี่เริ่มทำงานตั้งแต่ต้นปี 42 จนถึงวันนี้ก็ 5 ปีได้แล้วหล่ะ พี่เรียนด้านการท่องเที่ยว ก็เลยได้ตำแหน่งเป็นประชาสัมพันธ์ของพิพิธพันธ์ บางทีก็เป็นวิทยากรคอยบรรยายประวัติความเป็นมาของพระนครคีรี” รัตนาภรณ์ เกิดเกษม เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ประจำทิมดาบองครักษ์กล่าว
“อยู่บนนี้ก็มีความสุขดีนะ เราให้ความรู้กับนักท่องเที่ยวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ อยู่กับธรรมชาติ มีป่ามีต้นไม้ แล้วก็ลิง” เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้ม หลังจากที่ฉันถามถึงความรู้สึกที่ได้ทำงานบนเขาสูงแห่งนี้
“ถ้าพูดถึงลิง ตอนแรกที่เพิ่งมาทำงาน ก็คิดว่ามันหน้าตาเหมือนกันหมดนะ แบ่งแยกไม่ถูก แต่พอทำงานไปสักระยะนึงก็เริ่มมานั่งมอง สังเกตดูว่า อือ.. หน้าตามันไม่เหมือนกัน”
“เคยถามคนเก่า ๆที่นี่ เหมือนกัน เพราะเราก็อยากรู้ เขาบอกว่าแต่ก่อนมันก็มีอยู่บ้างเพราะแต่เดิมแถบนี้เป็นภูเขา เป็นป่า แต่คิดว่าคงมีไม่มากเท่าตอนนี้หรอก ปีนี้มันขยายพันธุ์มากขึ้น น่าจะมีเป็นพัน ๆตัว”
“จากที่ทำงานบนนี้มานาน สังเกตดู มันจะแบ่งกันเป็นฝูงใหญ่ๆ ดูแล้วน่าจะมีสัก 3 ฝูง แล้วก็แบ่งเป็นฝูงย่อยอีกหลายฝูง แต่ละกลุ่มก็จะมีหัวหน้าฝูงนะ ก็เหมือนคนแหละ ต้องมีหัวหน้าคอยปกครอง” ฉันถามต่อไปว่าแล้วมีบ้างไหมที่เป็นลิงไร้สังกัด ไม่ฝักใผ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
“มีสิ บางตัวเป็นนักเลง แยกออกจากฝูง นิสัยไม่ดี ดุร้าย ชอบกัดนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านโดยไม่มีเหตุผล”
“เจ้าตัวที่แสบขึ้นชื่อเลยก็มีอยู่ 2 ตัว ตั้งชื่อให้มันว่า “ไอ้โหด” กับ “ไอ้เหี้ยม” สองตัวนี้เกเร ถ้าอยู่ในฤดูผสมพันธุ์ มันจะหวงตัวเมีย ใครเดินผ่านไม่ได้เลยนะ มันกัดหมด”
หากเปรียบเทียบกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์ก็คงไม่ต่างกันในแง่ของอุปนิสัยที่มีทั้งเฉลียวฉลาดและขลาดเขลา
“ลิงบางตัวฉลาดนะ เราอยู่ตรงนี้เราได้เห็นพฤติกรรมมัน เวลามันได้กระป๋องโค้กมา มันงัดฝาเปิดเองได้ แล้วก็ยกดื่มได้เหมือนที่คนทำ แต่บางตัวมันทำไม่เป็นมันต้องกัดกระป๋องให้แตกก่อนแล้วค่อยเทราดกับพื้นถึงจะกินได้” รัตนาภรณ์บอกว่าจากการที่เธอได้อยู่ใกล้ชิด ได้เห็นลิงบ่อย ๆ ทำให้เธอรู้ว่าลิงเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมคล้ายคนมากที่สุด
“มีอยู่ตัวนึง มันเชื่อง แล้วก็ฉลาดน่ารัก จับเล่นกับมันได้ มันเคยแบบมือขออาหารจากเรา
มันรู้ว่าอยู่กับคนนี้ต้องมีของกิน (หัวเราะ)”
“อยู่ไปนาน ๆ พอจำหน้าตาท่าทางมันได้ เราก็เลยตั้งชื่อให้มันซะเลย อย่างเจ้า “เอียง”ที่เรียกมันแบบนี้เพราะคอมันเอียง หรือ “ไอ้ปูด” ตัวมันใหญ่ เป็นเนื้องอกที่หัวปูดออกมา แต่ตอนนี้มันแก่แล้ว เขี้ยวหัก เคี้ยวอาหารก็ลำบาก น่าสงสารมัน”
“แล้วยังมีอีกตัวนึงชื่อ “คุณลำไย” เป็นลิงตัวเมีย หน้าดำไม่สวยหรอก แต่หากินเก่งมาก พนักงานบนเขาวังซ่อนของกินไว้ที่ไหน คุณเธอรู้หมด แล้วจะแอบขโมยตอนเผลอ เคยมีครั้งนึง ยามรักษาการณ์ซ่อนขนมไว้ในถึงไม้แล้วก็ล็อกกุญแจ คุณลำไยเธอไปงัดถังทุกวัน จนตะปูที่ตอกไว้หลุดออกมา และหยิบขนมขึ้นมากินสบายใจ”
หากย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนเคยมีข่าวคราวของลิงเขาวังตัวหนึ่งที่ถูกทรมานจากการล่ามโซ่ที่ขาและมีจานสังกะสีร้อยติดอยู่ จนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงทราบและมีรับสั่งให้นำมารับการรักษาจนหายดี แล้วจึงปล่อยเข้าฝูงดังเดิมแล้วพระราชทานนามว่า กะละมัง
“ตอนนั้นพวกเราช่วยกันตามจับลิง “กะละมัง” เพื่อจะนำโซ่ออก แต่ลิงเจ็บเลยดุร้าย จนขาที่ถูกโซ่ล่ามไว้เป็นแผลเน่า จึงต้องแจ้งให้สัตว์แพทย์มายิงยาสลบ แล้วนำไปตัดขา จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่คิดว่าไม่ใช่พนักงานบนนี้แน่นอน เพราะถึงลิงจะซุกซน และสร้างความรำคาญแค่ไหนพวกเราก็ไม่ทำร้ายมันขนาดนั้น แต่ตอนนี้เขาก็อยู่ในฝูงแล้วนะ นาน ๆ ครั้งจะออกมาให้เห็นสักที”
ฉันถามด้วยความสงสัยต่อไปว่าหากลิงเกิดอาการบาดเจ็บใครเป็นผู้ดูแลให้ความช่วยเหลือ
“มันก็ช่วยเหลือตัวมันเองนั่นแหละ เวลามันป่วยมันจะรู้ว่าต้นไม้ต้นไหนเป็นยา ต้นไหนเป็นพิษ คนโบราณเขาถึงบอกงัย เวลาเดินป่า ผลไม้ชนิดไหนที่ลิงกินได้แล้วไม่ตาย คนก็กินได้เหมือนกัน เวลาลิงมันเป็นแผล บางตัวโดนกัด บางตัวโดนรถรางทับ มันก็ใช้น้ำลายตัวมันเองรักษา แล้วแผลจะหายเร็วมากจนไม่น่าเชื่อ ถ้าลิงตัวไหนเลียแผลไม่ได้ อีกตัวก็จะช่วยเลียให้ เห็นไหมล่ะ ลิงรักกันขนาดไหน (ยิ้ม) ยังมีเรื่องอีกเยอะในความสามัคคีของพวกมันในฝูง”
นักท่องเที่ยวจำนวนมากมาเที่ยวเขาวังเพื่อที่จะมาดูลิง นอกเหนือจากการชื่นชมโบราณสถาน แต่ก็มีนักท่องเที่ยวอีกส่วนหนึ่งที่เกิดอาการไม่พอใจเมื่อลิงแย่งอาหารหรือสิ่งของ
“บางคนเขาไม่ชอบ เขารำคาญ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาแย่ง เขากลัวมันกัด แต่ถ้าเป็นฝรั่งนะ เขาจะชอบ หัวเราะชอบใจเวลาลิงแย่งของ คือ เขาไม่กลัวงัย”
“เราก็ต้องเข้าใจนะ ว่ายิ่งลิงมีจำนวนเพิ่มขึ้น อาหารจากธรรมชาติ จากป่า จากเขา มันก็ไม่พอ มันเลยต้องไปแย่งเขา ไปขโมยตามร้านค้า ลิงมันก็เหมือนคน หิวเป็น แต่มันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี มันไม่รู้ว่าต้องเอาอะไรไปแลกกับอาหาร มันไม่รู้จักเงิน มันนึกแค่ว่าจะทำยังไงมันถึงจะแย่งอาหารมากินได้เท่านั้น” รัตนาภรณ์กล่าวต่อไปพร้อมกับเหน็บแนมคนสมัยนี้
“สมองคนพัฒนามากกว่าลิง กลับเป็นบางคนเสียอีกที่แย่กว่าลิง ถึงสมองจะพัฒนาแค่ไหน ถูกอบรมสั่งสอนมาเพียงใด แต่ก็ไม่มีสำนึกที่ดีเลย”
ฉันอดถามต่อไปไม่ได้เกี่ยวกับการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือของภาครัฐ ในเรื่องการดูแลเรื่องอาหารและเรื่องการควบคุมประชากรของลิง
“จังหวัดเขาก็ช่วยนะเขามีโครงการจัดโซนเพื่อให้อาหารลิงและ ให้งบประมาณมา ให้จับลิงทำหมัน แต่ลิงมันเยอะ เป็นพันตัวก็ไม่รู้จะได้ผลแค่ไหน”
“เราอยากให้มันสำเร็จและดำเนินการไปด้วยความเรียบร้อย เพราะมันก็มีประโยชน์หลายอย่าง ทั้งการท่องเที่ยว แล้วก็กับลิงโดยตรง” รัตนาภรณ์กล่าว ฉันแอบเห็นสายตาที่มีความปรารถนาอยุ่ลึก ๆในดวงตาคู่นั้น
ฉันบอกลาหญิงสาวและจากมาด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังในเรื่องที่ได้ยินเมื่อสักครู่ แสงตะวันในยามบ่ายบัดนี้ลาแรง ฉันใช้เวลาเกือบครึ่งวันเพื่อที่จะรับรู้ถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ของคนกับสัตว์ที่ต้องผูกพันกันอย่างแยกไม่ออก ฉันหยุดเดินและหันกลับไปมองยอดปราสาทพระที่นั่งอีกครั้ง ต้นลั่นทมออกชูช่อสวย อวดความงดงามที่ธรรมชาติให้มาประวัติศาสตร์และธรรมชาติเป็นสิ่งสูงค่าเมื่ออยู่ควบคู่กันไปอย่างมีระบบ ตราบใดที่มนุษย์ยังคงเคารพสองสิ่งนี้












โดย : ชงโคใบบาง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 13 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 13 : 59 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com