Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 3

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่6)

เรื่อง :

แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่6)

“ ยายจ๋า!” หวานส่งเสียงร้องเรียกผู้เป็นยายอย่างดีใจ พร้อมกับวิ่งเข้าไปหา
“คิดถึงยายจังเลย” ร่างบอบบางโผเข้ากอดยายด้วยความรู้สึกคิดถึงเกินจะห้ามใจ
“ยายคิดถึงหวานหรือเปล่าจ๊ะ” เด็กสาวถามแกมประจบ ทำให้ผู้ที่อยู่ในบ้านอีกคน ต้องส่งเสียงกระแอมขึ้นด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู ก่อนจะโผล่ออกมาให้เห็น
“อะ! น้าษา” ทันทีที่เห็นน้าสาว หวานรีบผละจากยายไปกอดน้าสาวทันที
“แหม!ช่างออดอ้อนฉอเลาะจริงนะ แม่หลานสาวของฉัน” ไม่พูดเปล่าอุษายังขยี้ผมหลานสาวเล่นด้วยความเอ็นดู ทัศนัยที่ยืนอยู่โดยยังไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เปิดยิ้มอย่างสุขใจกับภาพอันแสนอบอุ่นนี้


“พี่ษากลับมาจากต่างจังหวัดเมื่อไรกันครับ” ทัศนัยเอ่ยถามขณะเดินเข้าบ้านกับทุกคน
“เมื่อคืนวาน”
“แล้วหนนี้จะอยู่นานแค่ไหนครับ”
“ตลอดชีวิต..ฉันทำเรื่องขออยู่ที่นี่เรียบร้อยแล้ว เป็นห่วงแม่น่ะ” อุษาพูดพลางหันไปถามหลานสาวที่กำลังพูดกับยายอยู่ว่า
“คืนนี้หวานนอนกับยายนะจ๊ะ”
“แล้วน้าล่ะหวานไม่อยากนอนกับน้าด้วยหรอ”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้หวานนอนกะน้าษาจ๊ะ"



“กิจการงานเป็นอย่างไรบ้างล่ะ” อุษาเอ่ยถามขึ้นมา ตอนนี้ทั้งเธอและทัศนัยกำลังอยู่ตรงแปลงต้นโป๊ยเซียนหลังบ้าน ปล่อยให้หวานกับยายช่วยกันทำกับข้าวไป
“เรื่อย ๆ ครับพี่ ๆ ษาครับผมพอจะถามอะไรพี่หน่อยได้ไหม”
“ว่ามาสิ”

“ช่วงที่ปรางค์ยังอยู่ ยัยหวานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีนี่ ยัยปรางค์มันเลี้ยงลูกของมันดีจะตาย รักราวกับไข่ในหิน
มันเคยงอนฉันอยู่เป็นนาน เพราะไปตีลูกมันนี่แหละ แล้วว่าแต่
แกเหอะมาถามฉันทำไม ยัยหวานมันดื้ออะไรกับแกงั้นหรือ”
“แกมีปฏิกิริยาต่อต้านผมน่ะครับ”
“แล้วได้ถามสาเหตุกับแม่เขาเปล่าล่ะ”
“ถามครับ แต่แม่บอกว่าผมจะรู้ได้ด้วยตัวผมเอง”
“อือ..แม่เขาก็พูดถูกแล้ว” เมื่ออุษาพูดจบ จึงได้มีเสียงแจ๋ว ๆ ของแม่หลานสาวเรียกให้ทานข้าว
“น้าษาจ๋า! ยายเรียกทานข้าวจ๊ะ”



ณ. ที่โต๊ะอาหาร

“อร่อยจัง!” หวานกล่าวออกมา
“เอ..แล้วระหว่างฝีมือยายกะพ่อของใครจะทำอาหารอร่อยกว่ากันนะ” คำพูดของผู้เป็นยายทำให้หวานนิ่งเงียบโดยฉับพลัน
“ยายถามทำไมไม่ตอบล่ะหวาน” อุษาถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงฟังดูดุนิด ๆ แต่หวานยังคงไม่ตอบ ก้มหน้าก้มตาเคี้ยวข้าวอยู่อย่างนั้น
“ทำตัวไม่น่ารักเลยนะเรา จะเกลียดพ่อเขาไปถึงไหน

อดีตมันผ่านไปแล้วนะ อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างเราจะเข้าไปยุ่ง” อุษาส่งเสียงดุหลานสาวที่ขณะนี้น้ำตากำลังคลอหน่วย
“เป็นเด็กควรอยู่ส่วนเด็กอย่าทำตัววุ่นวายให้มากความ!”
“แต่คนที่ตายเป็นแม่ของหนู!” หวานโพลงใส่หน้าน้าสาวทั้งน้ำตา ก่อนจะลุกพรวดพราดขึ้นจากเก้าอี้
“ยัยหวาน!”
“แม่ไม่ต้องตามไปโอ๋มันหรอกเคยตัว” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด มีเสียงของทัศนัยถามออกมาว่า

“เป็นเพราะผมใช่ไหมครับ”


โดย : เรียงร้อยเป็นเรื่องราว
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 30 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 0 : 6 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com