Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 3

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่7)

เรื่อง :

แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่7)

“หวาน” เมื่อเด็กสาวหันไปตามเสียงที่เรียกชื่อตน จึงได้เห็นไอซ์กับตุ๊กตากำลังเดินยิ้มเข้ามาหา
“เสาร์นี้แม่จะจัดงานวันเกิดให้ไอซ์ หวานมาได้เปล่าจ๊ะ”
“ได้สิจ๊ะ”




“นิสัยเจ้าหวานนี่มันเหมือนเจ้าปรางค์นะแม่” อุษาพูดขึ้นมาในสายของวันหนึ่ง ขณะกำลังขับรถพาผู้เป็นแม่กลับจากไปทำบุญที่วัด
“ฉันต้องหาโอกาสอบรมสั่งสอนมันบ้างเสียแล้ว”
“หลานมันยังเด็ก”
“แม่ก็อย่างงี้ทุกที ตามใจมันจนเคยตัว ไม่เอาล่ะแม่ ฉันขอเถอะ
ฉันอยากให้มันเติบโตในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมรับความจริง
ของโลกใบนี้ได้”




“สวัสดีครับท่านผู้จัดการ” พนัศส่งเสียงพร้อมกับหน้าที่โผล่เข้ามาครึ่งตัว
“อ้าว! เฮ้ย! ไอ้นัศ เข้ามาเว้ย เข้ามา” เสียงของทัศนัยเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น ทีได้เห็นเพื่อนซี้ที่ไม่ได้เจอกันมานาน
“ลมอะไรหอบมาที่นี่ว่ะ”
“ลมแห่งความคิดถึงไงว่ะ”
“อ้อย เดี๋ยวช่วยชงกาแฟมาให้ผมที่นึงนะ กาแฟสอง น้ำตาลสอง” ทัศนัยสั่งแม่บ้านทางโทรศัพท์อย่างรู้ใจเพื่อนเป็นอย่างดี
“เย็นนี้ว่างเปล่าว่ะ ว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน อยากเห็นหน้าหลาน”
“เอ่อเอาสิจะได้ชวนภาเขาด้วย”




“ได้จ๊ะ เดี๋ยวภาจะบอกยัยหวานให้นะ” ภาวิณีกดปุ่มสีแดงตรงเครื่องมือถือกับพอดีที่หวานเดินเข้ามาในห้องเรียนกับไอซ์และตุ๊กตา
“หวานจ๊ะเดี๋ยวเลิกเรียนแล้วไปกับครูนะ”
“ไปไหนคะ”
“เดี๋ยวเย็นนี้เราจะไปทานข้าวกับคุณลุงนัศและคุณพ่อของหวานกันจ๊ะ”
“ครูไปคนเดียวเถอะคะหวานขอตัว”
หวานบอกแล้วเดินไปนั่งที่ของตัวเอง ปล่อยให้ภาวิณีที่ดูเหมือนจะเข้าใจกับไม่เข้าใจในตัวเด็กหญิงมากขึ้นไปกว่าเดิม กับเพื่อนฝูงและครูทุกคนที่เด็กหญิงสามารถเข้าหาได้เป็นอย่างดี แต่ทำไมกับพ่อของเธอ...หรืออาจเป็นเพราะ
“การตายของแม่หนู มันเกี่ยวข้องกับพ่อของหนูใช่ไหมจ๊ะ” หญิงสาวกล่าวกับตนเองขึ้นมาในใจ



หลายวันผ่านไป....



ลูกกลม ๆ ที่กลิ้งไปบนสนามหญ้าด้วยแรงส่งของแต่ละฝ่าย พร้อมเสียงของผู้พากษ์ที่สร้างความตื่นเต้นและลุ้นระทึกให้กับเกมส์กีฬาชนิดนี้ให้น่าดูยิ่งขึ้น ได้อยู่ในความสนใจของทัศนัยตลอดเวลาครึ่งแรก ที่ต่างฝ่ายต่างหวุดหวิดเกือบจะยิงเจ้าลูกกลม ๆ เข้าประตูได้ ทำให้ผู้ที่ชื่นชอบกับกีฬาชนิดนี้เป็นพิเศษอย่างเขา ต้องคอยลุ้นอย่างใจหายใจคว่ำ พร้อมแรงเชียร์ให้ทีมโปรดของตนเตะเจ้าลูกกลม ๆ เข้าประตูได้สักลูกสองลูกนำไปก่อนก็ยังดี
"จะออกไปไหนหรือหวาน" เขาหันไปถามลูกสาวที่กำลังเดินลงบันไดมา ชุดแซกสีฟ้ามีโบว์ผูกติดที่ด้านหลัง พร้อมด้วยรองเท้าส้นสูง ที่สีเข้ากับชุดที่ใส่ จึงทำให้วันนี้หวานดูน่ารักเป็นพิเศษในสายตาของผู้เป็นพ่ออย่างทัศนัย ที่กำลังแอบชื่นชมลูกสาวอยู่ในใจ
"ไปงานวันเกิดเพื่อนคะ"
"แล้วจะกลับมากินข้าวเย็นกับพ่อไหม"
"คิดว่าไม่คะ"
"ถ้างั้นก็อย่ากลับดึกนะลูก"





"จำเรื่องที่ฉันคุยโทรศัพท์กับนายเรื่องยัยหวานได้ไหม" ภาวิณีเอ่ยถามพนัศออกมา วันนี้เธอนัดเขาออกมาทานมื้อเที่ยงกันที่ร้านอาหารในห้างแห่งหนึ่งใกล้ ๆ บ้าน
"จำได้มีอะไร"
"ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเองนะนัศ"
"นี่แกกำลังบอกว่า แววตาของยัยหวานที่แกเห็นในวันนั้นน่ะ
มันเป็นอย่างที่แกเข้าใจจริง ๆ "
"ฉันก็พยายามคิดอย่างที่นายเคยบอกว่า ฉันคิดไปเอง
แต่ดู ๆ ไปแล้วมันไม่ใช่"
"แล้วแกคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้แกถึงคิดเช่นนี้ล่ะ"
"การที่ยัยหวานปฏิบัติตัวกับทัศแตกต่างจากคนอื่นไง" เมื่อหญิงสาวเห็นว่าเพื่อนเริ่มที่จะสนใจในคำพูดของเธอ ๆ จึงเริ่มเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับตัวหวานที่เธอเฝ้าสังเกตให้ฟังอย่างละเอียด




"กริ๊ก" ทัศนัยก้มลงไปเก็บบางสิ่งบางอย่างที่หล่นลงพื้น และมองมันด้วยแววตาที่ไม่ต่างอะไรกับใจที่โหยหาใครคนนี้ที่เป็นคนมอบเจ้าสิ่งนี้ให้เขา

. . .


"ทัศคะหลับตาสิ" ชายหนุ่มหลับตาอย่างว่าง่าย สักพักจึงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวางอยู่บนมือ
"รู้อะไรไหม! ปรางค์ดีใจมากเลยที่ซื้อเจ้าตัวนี้มาได้ หาแทบตายกว่าจะได้มาให้ทัศ" หญิงสาวพูดเมื่อเขาลืมตาขึ้น
เขามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ผู้หญิงที่เขารู้จักแค่ไม่กี่อาทิตย์ แต่กับมีความตั้งใจซื้อเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ที่เขาเคยเปรยว่าอยากได้เมื่อตอนที่เห็นในหนังโฆษณา ซึ่งเขาเองไม่ได้คิดจริงจังกับมันสักเท่าไร แต่เธอกับพยายามหามันมาเพื่อเขา และพอเธอเห็นเขายิ้ม เธอกับยิ้มกว้างกว่าเขาเสียอีก
"ทัศคะคุณรู้ไหมว่าทำไมปรางค์ถึงทำทุกอย่างเพื่อคุณ"

"เพราะคุณต้องการความรักจากผมน่ะสิ" แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าพอที่จะพูดออกมาให้เธอได้ยิน

"ไม่รู้สิ แล้วทำไมล่ะ"
"ก็เพราะอยากเห็นรอยยิ้มของคุณน่ะสิคะ"


. . .


"ฉันว่ายัยหวานต้องมีอะไรสักอย่างกับทัศเขาแน่ ๆ และบางที
การตายของคุณปรางค์อาจเกี่ยวข้องกับทัศก็เป็นได้" ภาวิณีพูดด้วยความที่ค่อนข้างจะมั่นใจอยู่สักหน่อย
"มันจะเป็นไปได้ยังไง แกจำไม่ได้หรอ..ว่าไอ้ทัศมันเคยทำเลว
กับคุณปรางค์ไว้อย่างไรบ้าง ทำจนคนที่เคยรักมันสุดหัวใจอย่าง
คุณปรางค์ ต้องกลายเป็นคนที่เกลียดมันไปเลย"
"บางทีที่เกลียดอาจเป็นเพราะอารมณ์โกรธในตอนนั้นของคุณปรางค์
ก็ได้นะ อย่าลืมสิช่วงที่พวกเราขาดการติดต่อจากคุณปรางค์ไป
เราไม่รู้ความเป็นไปของเธอเลยนะ" บางที่สิ่งที่ภาวิณีกำลังพูดถึงอยู่นี้ มันอาจไม่ได้เป็นแค่เพียงความกังวลของเธอเท่านั้น ในความรู้สึกของพนัศที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในขณะนี้


โดย : เรียงร้อยเป็นเรื่องราว
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 30 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 0 : 8 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com