Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 3

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
>> แอบรักเธอยัยจอมแก่น(12)

เรื่อง :

แอบรักเธอยัยจอมแก่น(12)

"กระเป๋าสวยดีนะ" นุ้ยกล่าวชมกระเป๋าสีชมพูที่หนังของมันเป็นเงาวับ
"ขอบใจจ๊ะ ใบละแค่หมื่นกว่าบาทเอง" ดูเหมือนเจ้าของกระเป๋าจงใจโอ้อวดอย่างเต็มที่ และนุ้ยเองก็รู้ดี
" ฉันยังไม่ได้ถามเลย รีบบอกขึ้นมาทันทีเชียว ยัยขี้โอ่เอ๊ย!
หมู่นี้รู้สึกทำตัวตีซี้กลุ่มฉันมากขึ้นทุกทีแล้วนะ กะจะหา
โอกาสใกล้ชิดนายเรียวล่ะสิท่า นึกหรือว่าฉันจะไม่รู้ยัยแพรไหม"
ยังคงจำแพรไหมกันได้นะคะ แม่สาวที่สุขล้นไปกับการสร้างสัมพันธไมตรีกับผู้ชายหน้าตาดีและกระเป๋าตังค์หนักทั้งหลาย พอเบื่อก็เฉดหัวส่งอย่างไร้เยื่อใย
ตอนนี้ได้เข้ามาสนิทกับกลุ่มนายเรียวแล้วนะคะ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรน่ะหรอคะ ก็เข้ามาตอนหลังจากแผนสองดำเนินการสำเร็จไปได้แค่วันเดียวเท่านั้นแหละคะ วุ๊ย! แผนการไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอะไรหรอกคะ แค่ใช้ประวัติศาสตร์
เป็นตัวช่วยเท่านั้นเอง

* * *

"เจอกันอีกแล้วนะคะ" แพรไหมเข้ามาทักทายเรียวที่กำลังเดินเข้าหอสมุดกลางของมหาลัย
"แพรไงจำไม่ได้แล้วหรอคะ" หล่อนต้องแนะนำตัวเองอีกครั้ง เมื่อนายเรียวทำท่าว่าจำไม่ได้ พร้อมเอ่ยถามเป็นเชิงต่อว่าอย่างน้อยใจนิด ๆ
"อ่อ คุณแพรนั่นเอง"
"มาใช้บริการห้องสมุดเหมือนกันหรือคะ เอ..หวังว่า
เราคงไม่ได้สนใจในหนังสือประเภทเดียวกันหรอกนะคะ"
"ถ้านั่นไม่ใช่หนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นะครับ"
"แต่บังเอิญมันใช่จริง ๆ เสียด้วยสิคะ"
"มันเป็นเรื่องน่ายินดีที่เราได้มาเจอคนที่ชอบอะไรเหมือน ๆ กันนะครับ"
"ใช่แล้วคะ แต่แพรเพิ่งเริ่มสนใจเกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์เท่า
นั้นเองน่ะคะ"
เพิ่งชอบหรือไม่เคยสนใจกันแน่จ๊ะแม่คู๊ณ วัน ๆ เห็นชอบหยิบแต่หนังสือแฟชั่น หรือไม่ก็พวกปาปาราสซี่ ยิ่งไอ้ประเภทหลังนี่ เห็นชอบนักชอบหนา ที่บอกว่าสนใจในประวัติศาสตร์ อย่าไปเชื้อ อย่าไปเชื่อคะ ขนาดตำราเรียนยังไม่
เคยเห็นแตะ คุณเธอเล่นไปสืบรู้มาสิคะว่า นายเรียวของเราชอบอ่านเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ คนเรามันต้องชอบอะไรที่เหมือนกัน ถึงจะคุยกันรู้เรื่องและคุยกันได้นาน แม่นี่เขาเลยใช้วิธีนี้ปูทางสู่การชิดใกล้ และมันก็สำเร็จถึงได้มานั่งหน้าสลอนอยู่ในกลุ่มนายเรียวได้อย่างงี้ยังไงล่ะคะ

* * *


"ศุกร์นี้จะไปทะเลกันหรือคะ"
"ครับ พวกเราจะไปเที่ยวทะเลกันที่ชล ไปด้วยกันสิครับแพร" นายกวางบอกพร้อมชวน
"อืมม์..ดีเหมือนกันคะ แพรเองก็ไม่ค่อยได้เที่ยวไหนกับใครเขาเหมือนกัน
วัน ๆ ถ้าไม่เรียนก็คลุกอยู่แต่บ้าน ไปเที่ยวกับเขาบ้างมันก็ดีเหมือนกัน"
เหอะ! เหอะ! แหลเชียวนะคะ แหลมั๊กมาก ใครกันหว่าที่แทบทุกคืนเริงร่าอยู่กับแสงสียามราตรี ยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามันส์ ท่วงท่าที่ดีดดิ้น เสื้อผ้าสวมใส่ที่รัดเน้นสัดส่วนและเผยผิวกายขาวผ่อง เรียกสายตาและอารมณ์ของเหล่าหนุ่มทั้งหลายได้เป็นอย่างดี
"แพรขอไปด้วยคนนะคะเรียว"
"อ้อนได้น่าตบเชียวนะยะหล่อน" นุ้ยแอบหมั่นไส้อยู่ในใจ แล้วก็เหลือบตาไปมองนายเรียว
"ไอ้เพื่อนบ้านี่ก็เหมือนกัน กำลังโดนผู้หญิงเขาใช้มารยาสาไถหลอก
มันยังไม่รู้ตัวอีก เบิดกระโหลกเสียหลายทีดีไหมเนี่ย เผื่อตามันจะได้สว่างขึ้นมาบ้าง"


และแล้วก็มาถึงวันศุกร์วันที่ทุกคนรอคอย...


"โอว์เย้!! ในที่สุดก็มาถึงวันเที่ยวทะเลจนได้ โอว์! น้ำทะเลจ๋า
วันนี้แล้วสินะจ๊ะ ที่เราจะได้สู่อ้อมกอดของกันและกัน"
ไอ้อาการลิงโลดพร้อมท่าประกอบสุดทะเล้น ทำปากจูจุ๊บส์ แล้วเอาแขนโอบกอดตัวเอง ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกคะ นางเอกจอมแก่นของพวกเราไงคะ ขนาดนายเรียวอยู่ตรงนี้ด้วย น้องแกยังไม่เห็นถึงความสะทกสะท้านในความอายเลยคะ
"พี่เรียว พอถึงทะเลก็แก้ผ้าล้อนจ้อนวิ่งโทง ๆ ลงน้ำเลยนะ" เออแน่ะยังจะมาชวนสุดหล่อของเขาทะเล้นไปด้วยอีกคน
"นี่ใช่ไหมน้องชีสที่เคยเล่าให้นุ้ยฟัง" นุ้ยกระซิบถามแฟนหนุ่ม
"นี่แหละเป็นไงบ้างล่ะ" ต้นถาม
" แสบเกินคาดกว่าที่คิดไว้เลยแหละ" นุ้ยพูดกับตาที่มองชีสอย่างเอ็นดู ซึ่งตรงกันข้ามกับบางคน
"ฉันว่ายัยเด็กนั่นมันแพรวพราวไปด้วยจริตจะก้านเสียจริง
เชอะ! ทำเป็นทำตัวน่ารักให้คนเขาเอ็นดู สร้างภาพล่ะสิ" แพรพูดกับกิ๊บและ
มายด์ที่มาเที่ยวทะเลด้วย แววตาที่มองชีส แสดงถึงความเป็นนางอิจฉาอย่างเต็มพิกัด
"เอ้า! ในเมื่อพร้อมแล้วก็ขึ้นรถกันได้แล้วนะครับ" เรียวส่งเสียงบอกทุกคน และ
หลังจากที่ทุกคนเข้านั่งในรถตู้เป็นที่เรียบร้อย ล้อทั้งสี่ของมันก็พาพวกเขาทั้ง 11 ชีวิตสู่ชลบุรี
"ว้าย! มีคาราโอเกะด้วย เดนนี่งี้ช๊อบชอบค่า"

จากกรุงเทพฯสู่ชลบุรี มิใช่สุไหงโกลก จึงไม่ต้องใช้เวลาอันยาวนานในการเดิน
ทาง เพียงแค่ชั่วโมงกว่าก็เห็นน้ำทะเลและหาดทรายมาอยู่ต่อหน้าแล้ว เมื่อล้อรถจอดเทียบพื้นสนิท ประตูรถถูกเปิดออก ทั้ง 11 ชีวิตก็พากันเดินลงมาพร้อมมือที่แบกสัมภาระของตัวเอง
"ทำไมไม่นอนโรงแรมระดับ 5 ดาว หรือเช่าบังกะโลที่มันเลิศกว่านี้นะ
โทรมขนาดนี้ไม่รู้ว่าเตียงนอนจะทำให้ผิวฉันระคายเคืองหรือเปล่า" แพรบ่นกับเพื่อนอย่างไม่พอใจ แต่ก็ต้องจำยอมตามทุกคนเข้าไปในบังกะโล เรียว กวาง ต้น อยู่หลังเดียวกัน ชีสกับพวกเพื่อน ๆ อยู่ถัดมาอีกหลัง ส่วนหลังสุดท้าย
ถัดต่อคือแพรกับพวกเพื่อน ๆ รวมทั้งนุ้ยอีกคน
"ชุดว่ายน้ำของเธอเซ็กซี่จังเลยแพร ดูสิมายด์เซ็กซี่เนอะ" กิ๊บบอกแล้วยื่นชุดว่ายน้ำทูพีซของแพรให้มายด์ดู
"จริงด้วย แพรรับรองเลยนะใส่ชุดนี้หนุ่ม ๆ ต้องพากันมองเธอเป็นตาเดียวแน่" มายด์พูดออกมา
"สวย ขาว และหุ่นดีอย่างฉันมันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะจ๊ะ" แพรกล่าวอย่างมั่นใจในตัวเอง และแล้วจินตนาการของเธอก็โลดแล่นไปหานายเรียวอย่างเคลิบเคลิ้ม ตัวเองในชุดว่ายน้ำทูพีซอันแสนสุดเซ็กซี่ ข้างกายมีนายเรียวเดินจับมืออยู่เคียงข้าง ปล่อยเท้าเปล่าย่ำหาดทรายไปด้วยกัน และเริงร่าหยอกล้อกันในทะเล แต่เมื่อภาพของชีสที่จู่ ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามา มันทำให้เจ้าหล่อนรู้สึกขัดใจเป็นที่สุด
"นี่นุ้ย ยัยเด็กที่ชื่อชีสอะไรนั่นน่ะ เป็นอะไรกับเรียวงั้นหรอ" แพรถามนุ้ยที่กำลังจับไม้กวาด ๆ ฝุ่นละอองที่อยู่บนพื้น ตอนนั่งมาในรถหล่อนเห็นเรียวได้ให้ความสนิทสนมกับชีสเป็นพิเศษ มันทำให้หล่อนรู้สึกอิจฉาและไม่พอเป็นอย่างมาก
"จะเป็นอะไรก็เป็นคนพิเศษไงล่ะจ๊ะ" คำตอบของนุ้ยทำให้แพรแทบร้องกรี๊ด ๆ และกระทืบเท้าปึงปังอย่างลืมตัว
วันนี้ยังไม่ใช่วันหยุดของใครอีกหลายคน ท้องทะเลจึงบางตาไปด้วยผู้คนที่มาเล่นน้ำ ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ ผมสีทอง ตาสีฟ้าเสียมากกว่า พวกเรียวเลือกเล่นน้ำกันใกล้ ๆ ที่พัก ต่างพากันหยอกล้อ กวักน้ำที่เค็มแสนเค็มสาดใส่กันอย่างสนุกสนาน ชีสกับเดนนี่เลือกที่จะเพลิดเพลินนั่งอยู่บนห่วงยางสีดำ ปล่อยให้มันลอยตุ๊บป่อง ๆ พาตัวเองไหลไปกับคลื่นน้ำ
"ชีสอย่าไปให้ลึกนักนะ ยิ่งว่ายน้ำไม่ค่อยเป็นอยู่ด้วย" เพราะความเป็นห่วง เรียวจึงตะโกนสั่งห้ามออกมา ชีสเอามือสองข้างทำเป็นพาย ตีกระทุ้งน้ำลอยห่วงยางเข้ามาหาเรียว
"พี่เรียวเป็นห่วงชีสหรอ"
"เป็นห่วงสิ และก็ห่วงมากด้วย" มือของเรียวถูกยกขึ้นมาลูบแก้มขาวเนียนของชีสอย่างเบามือ สายตาที่ส่งผ่านมามันเต็มล้นด้วยความห่วงใย
"หัวใจพี่มันคงทนไม่ได้หรอกนะ ถ้าชีสต้องเป็นอะไรไป"
จากเด็กสาวแสนแก่นแก้ว ณ. เวลานี้กับรู้สึกเขินอายจนแทบทำอะไรไม่ ถูก พูดอะไรไม่ออก แปลกใจเหลือเกินทำไมเขาถึงต้องเอ่ยออกมาเช่นนี้ มีความหมายบางอย่างแฝงอยู่ในหัวใจเขาหรือเปล่าน่า น้ำทะเลที่สะอาดจนใส เป็นสิ่งน่า
มองที่สุดในยามนี้ ที่สาวน้อยจะก้มหน้าลงไปมองเพราะความเขินอาย แต่ถึงอย่างไรก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเหลือเกิน
"หนอยนังเด็กเสแสร้ง!" แพรหลุดปากสบถออกมาด้วยความไม่พอใจกับภาพบาดตาบาดใจที่กำลังเห็น และยิ่งเมื่อยายกิ๊บพูดขึ้นมาว่า
"ดูสนิทกันดีจังนะ ถ้าว่าคงเป็นแฟนกันแน่เลย" มันยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บใจเป็นที่สุด ของที่สุด และที่สุด ขนาดใส่ชุดว่ายน้ำแสนสุดเซ็กซี่มา หวังให้นายเรียวสนใจ แต่เปล่าเลย เขาไม่สนใจสักนิด
"ทำไมเธอไม่ทำให้พี่เรียวเขาเกลียดยายเด็กนั่นล่ะแพร" แพรหันควับมาหามายด์ทันที
"เธอมีวิธีอะไรดี ๆ งั้นหรอ" แล้วถามออกมาอย่างสนใจ
"มีสิ!"





"กระเป๋าสวยดีนะ" นุ้ยกล่าวชมกระเป๋าสีชมพูที่หนังของมันเป็นเงาวับ
"ขอบใจจ๊ะ ใบละแค่หมื่นกว่าบาทเอง" ดูเหมือนเจ้าของกระเป๋าจงใจโอ้อวดอย่างเต็มที่ และนุ้ยเองก็รู้ดี
" ฉันยังไม่ได้ถามเลย รีบบอกขึ้นมาทันทีเชียว ยัยขี้โอ่เอ๊ย!
หมู่นี้รู้สึกทำตัวตีซี้กลุ่มฉันมากขึ้นทุกทีแล้วนะ กะจะหา
โอกาสใกล้ชิดนายเรียวล่ะสิท่า นึกหรือว่าฉันจะไม่รู้ยัยแพรไหม"
ยังคงจำแพรไหมกันได้นะคะ แม่สาวที่สุขล้นไปกับการสร้างสัมพันธไมตรีกับผู้ชายหน้าตาดีและกระเป๋าตังค์หนักทั้งหลาย พอเบื่อก็เฉดหัวส่งอย่างไร้เยื่อใย
ตอนนี้ได้เข้ามาสนิทกับกลุ่มนายเรียวแล้วนะคะ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรน่ะหรอคะ ก็เข้ามาตอนหลังจากแผนสองดำเนินการสำเร็จไปได้แค่วันเดียวเท่านั้นแหละคะ วุ๊ย! แผนการไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอะไรหรอกคะ แค่ใช้ประวัติศาสตร์
เป็นตัวช่วยเท่านั้นเอง

* * *

"เจอกันอีกแล้วนะคะ" แพรไหมเข้ามาทักทายเรียวที่กำลังเดินเข้าหอสมุดกลางของมหาลัย
"แพรไงจำไม่ได้แล้วหรอคะ" หล่อนต้องแนะนำตัวเองอีกครั้ง เมื่อนายเรียวทำท่าว่าจำไม่ได้ พร้อมเอ่ยถามเป็นเชิงต่อว่าอย่างน้อยใจนิด ๆ
"อ่อ คุณแพรนั่นเอง"
"มาใช้บริการห้องสมุดเหมือนกันหรือคะ เอ..หวังว่า
เราคงไม่ได้สนใจในหนังสือประเภทเดียวกันหรอกนะคะ"
"ถ้านั่นไม่ใช่หนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นะครับ"
"แต่บังเอิญมันใช่จริง ๆ เสียด้วยสิคะ"
"มันเป็นเรื่องน่ายินดีที่เราได้มาเจอคนที่ชอบอะไรเหมือน ๆ กันนะครับ"
"ใช่แล้วคะ แต่แพรเพิ่งเริ่มสนใจเกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์เท่า
นั้นเองน่ะคะ"
เพิ่งชอบหรือไม่เคยสนใจกันแน่จ๊ะแม่คู๊ณ วัน ๆ เห็นชอบหยิบแต่หนังสือแฟชั่น หรือไม่ก็พวกปาปาราสซี่ ยิ่งไอ้ประเภทหลังนี่ เห็นชอบนักชอบหนา ที่บอกว่าสนใจในประวัติศาสตร์ อย่าไปเชื้อ อย่าไปเชื่อคะ ขนาดตำราเรียนยังไม่
เคยเห็นแตะ คุณเธอเล่นไปสืบรู้มาสิคะว่า นายเรียวของเราชอบอ่านเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ คนเรามันต้องชอบอะไรที่เหมือนกัน ถึงจะคุยกันรู้เรื่องและคุยกันได้นาน แม่นี่เขาเลยใช้วิธีนี้ปูทางสู่การชิดใกล้ และมันก็สำเร็จถึงได้มานั่งหน้าสลอนอยู่ในกลุ่มนายเรียวได้อย่างงี้ยังไงล่ะคะ

* * *


"ศุกร์นี้จะไปทะเลกันหรือคะ"
"ครับ พวกเราจะไปเที่ยวทะเลกันที่ชล ไปด้วยกันสิครับแพร" นายกวางบอกพร้อมชวน
"อืมม์..ดีเหมือนกันคะ แพรเองก็ไม่ค่อยได้เที่ยวไหนกับใครเขาเหมือนกัน
วัน ๆ ถ้าไม่เรียนก็คลุกอยู่แต่บ้าน ไปเที่ยวกับเขาบ้างมันก็ดีเหมือนกัน"
เหอะ! เหอะ! แหลเชียวนะคะ แหลมั๊กมาก ใครกันหว่าที่แทบทุกคืนเริงร่าอยู่กับแสงสียามราตรี ยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามันส์ ท่วงท่าที่ดีดดิ้น เสื้อผ้าสวมใส่ที่รัดเน้นสัดส่วนและเผยผิวกายขาวผ่อง เรียกสายตาและอารมณ์ของเหล่าหนุ่มทั้งหลายได้เป็นอย่างดี
"แพรขอไปด้วยคนนะคะเรียว"
"อ้อนได้น่าตบเชียวนะยะหล่อน" นุ้ยแอบหมั่นไส้อยู่ในใจ แล้วก็เหลือบตาไปมองนายเรียว
"ไอ้เพื่อนบ้านี่ก็เหมือนกัน กำลังโดนผู้หญิงเขาใช้มารยาสาไถหลอก
มันยังไม่รู้ตัวอีก เบิดกระโหลกเสียหลายทีดีไหมเนี่ย เผื่อตามันจะได้สว่างขึ้นมาบ้าง"


และแล้วก็มาถึงวันศุกร์วันที่ทุกคนรอคอย...


"โอว์เย้!! ในที่สุดก็มาถึงวันเที่ยวทะเลจนได้ โอว์! น้ำทะเลจ๋า
วันนี้แล้วสินะจ๊ะ ที่เราจะได้สู่อ้อมกอดของกันและกัน"
ไอ้อาการลิงโลดพร้อมท่าประกอบสุดทะเล้น ทำปากจูจุ๊บส์ แล้วเอาแขนโอบกอดตัวเอง ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกคะ นางเอกจอมแก่นของพวกเราไงคะ ขนาดนายเรียวอยู่ตรงนี้ด้วย น้องแกยังไม่เห็นถึงความสะทกสะท้านในความอายเลยคะ
"พี่เรียว พอถึงทะเลก็แก้ผ้าล้อนจ้อนวิ่งโทง ๆ ลงน้ำเลยนะ" เออแน่ะยังจะมาชวนสุดหล่อของเขาทะเล้นไปด้วยอีกคน
"นี่ใช่ไหมน้องชีสที่เคยเล่าให้นุ้ยฟัง" นุ้ยกระซิบถามแฟนหนุ่ม
"นี่แหละเป็นไงบ้างล่ะ" ต้นถาม
" แสบเกินคาดกว่าที่คิดไว้เลยแหละ" นุ้ยพูดกับตาที่มองชีสอย่างเอ็นดู ซึ่งตรงกันข้ามกับบางคน
"ฉันว่ายัยเด็กนั่นมันแพรวพราวไปด้วยจริตจะก้านเสียจริง
เชอะ! ทำเป็นทำตัวน่ารักให้คนเขาเอ็นดู สร้างภาพล่ะสิ" แพรพูดกับกิ๊บและ
มายด์ที่มาเที่ยวทะเลด้วย แววตาที่มองชีส แสดงถึงความเป็นนางอิจฉาอย่างเต็มพิกัด
"เอ้า! ในเมื่อพร้อมแล้วก็ขึ้นรถกันได้แล้วนะครับ" เรียวส่งเสียงบอกทุกคน และ
หลังจากที่ทุกคนเข้านั่งในรถตู้เป็นที่เรียบร้อย ล้อทั้งสี่ของมันก็พาพวกเขาทั้ง 11 ชีวิตสู่ชลบุรี
"ว้าย! มีคาราโอเกะด้วย เดนนี่งี้ช๊อบชอบค่า"

จากกรุงเทพฯสู่ชลบุรี มิใช่สุไหงโกลก จึงไม่ต้องใช้เวลาอันยาวนานในการเดิน
ทาง เพียงแค่ชั่วโมงกว่าก็เห็นน้ำทะเลและหาดทรายมาอยู่ต่อหน้าแล้ว เมื่อล้อรถจอดเทียบพื้นสนิท ประตูรถถูกเปิดออก ทั้ง 11 ชีวิตก็พากันเดินลงมาพร้อมมือที่แบกสัมภาระของตัวเอง
"ทำไมไม่นอนโรงแรมระดับ 5 ดาว หรือเช่าบังกะโลที่มันเลิศกว่านี้นะ
โทรมขนาดนี้ไม่รู้ว่าเตียงนอนจะทำให้ผิวฉันระคายเคืองหรือเปล่า" แพรบ่นกับเพื่อนอย่างไม่พอใจ แต่ก็ต้องจำยอมตามทุกคนเข้าไปในบังกะโล เรียว กวาง ต้น อยู่หลังเดียวกัน ชีสกับพวกเพื่อน ๆ อยู่ถัดมาอีกหลัง ส่วนหลังสุดท้าย
ถัดต่อคือแพรกับพวกเพื่อน ๆ รวมทั้งนุ้ยอีกคน
"ชุดว่ายน้ำของเธอเซ็กซี่จังเลยแพร ดูสิมายด์เซ็กซี่เนอะ" กิ๊บบอกแล้วยื่นชุดว่ายน้ำทูพีซของแพรให้มายด์ดู
"จริงด้วย แพรรับรองเลยนะใส่ชุดนี้หนุ่ม ๆ ต้องพากันมองเธอเป็นตาเดียวแน่" มายด์พูดออกมา
"สวย ขาว และหุ่นดีอย่างฉันมันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะจ๊ะ" แพรกล่าวอย่างมั่นใจในตัวเอง และแล้วจินตนาการของเธอก็โลดแล่นไปหานายเรียวอย่างเคลิบเคลิ้ม ตัวเองในชุดว่ายน้ำทูพีซอันแสนสุดเซ็กซี่ ข้างกายมีนายเรียวเดินจับมืออยู่เคียงข้าง ปล่อยเท้าเปล่าย่ำหาดทรายไปด้วยกัน และเริงร่าหยอกล้อกันในทะเล แต่เมื่อภาพของชีสที่จู่ ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามา มันทำให้เจ้าหล่อนรู้สึกขัดใจเป็นที่สุด
"นี่นุ้ย ยัยเด็กที่ชื่อชีสอะไรนั่นน่ะ เป็นอะไรกับเรียวงั้นหรอ" แพรถามนุ้ยที่กำลังจับไม้กวาด ๆ ฝุ่นละอองที่อยู่บนพื้น ตอนนั่งมาในรถหล่อนเห็นเรียวได้ให้ความสนิทสนมกับชีสเป็นพิเศษ มันทำให้หล่อนรู้สึกอิจฉาและไม่พอเป็นอย่างมาก
"จะเป็นอะไรก็เป็นคนพิเศษไงล่ะจ๊ะ" คำตอบของนุ้ยทำให้แพรแทบร้องกรี๊ด ๆ และกระทืบเท้าปึงปังอย่างลืมตัว
วันนี้ยังไม่ใช่วันหยุดของใครอีกหลายคน ท้องทะเลจึงบางตาไปด้วยผู้คนที่มาเล่นน้ำ ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ ผมสีทอง ตาสีฟ้าเสียมากกว่า พวกเรียวเลือกเล่นน้ำกันใกล้ ๆ ที่พัก ต่างพากันหยอกล้อ กวักน้ำที่เค็มแสนเค็มสาดใส่กันอย่างสนุกสนาน ชีสกับเดนนี่เลือกที่จะเพลิดเพลินนั่งอยู่บนห่วงยางสีดำ ปล่อยให้มันลอยตุ๊บป่อง ๆ พาตัวเองไหลไปกับคลื่นน้ำ
"ชีสอย่าไปให้ลึกนักนะ ยิ่งว่ายน้ำไม่ค่อยเป็นอยู่ด้วย" เพราะความเป็นห่วง เรียวจึงตะโกนสั่งห้ามออกมา ชีสเอามือสองข้างทำเป็นพาย ตีกระทุ้งน้ำลอยห่วงยางเข้ามาหาเรียว
"พี่เรียวเป็นห่วงชีสหรอ"
"เป็นห่วงสิ และก็ห่วงมากด้วย" มือของเรียวถูกยกขึ้นมาลูบแก้มขาวเนียนของชีสอย่างเบามือ สายตาที่ส่งผ่านมามันเต็มล้นด้วยความห่วงใย
"หัวใจพี่มันคงทนไม่ได้หรอกนะ ถ้าชีสต้องเป็นอะไรไป"
จากเด็กสาวแสนแก่นแก้ว ณ. เวลานี้กับรู้สึกเขินอายจนแทบทำอะไรไม่ ถูก พูดอะไรไม่ออก แปลกใจเหลือเกินทำไมเขาถึงต้องเอ่ยออกมาเช่นนี้ มีความหมายบางอย่างแฝงอยู่ในหัวใจเขาหรือเปล่าน่า น้ำทะเลที่สะอาดจนใส เป็นสิ่งน่า
มองที่สุดในยามนี้ ที่สาวน้อยจะก้มหน้าลงไปมองเพราะความเขินอาย แต่ถึงอย่างไรก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเหลือเกิน
"หนอยนังเด็กเสแสร้ง!" แพรหลุดปากสบถออกมาด้วยความไม่พอใจกับภาพบาดตาบาดใจที่กำลังเห็น และยิ่งเมื่อยายกิ๊บพูดขึ้นมาว่า
"ดูสนิทกันดีจังนะ ถ้าว่าคงเป็นแฟนกันแน่เลย" มันยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บใจเป็นที่สุด ของที่สุด และที่สุด ขนาดใส่ชุดว่ายน้ำแสนสุดเซ็กซี่มา หวังให้นายเรียวสนใจ แต่เปล่าเลย เขาไม่สนใจสักนิด
"ทำไมเธอไม่ทำให้พี่เรียวเขาเกลียดยายเด็กนั่นล่ะแพร" แพรหันควับมาหามายด์ทันที
"เธอมีวิธีอะไรดี ๆ งั้นหรอ" แล้วถามออกมาอย่างสนใจ
"มีสิ!"












โดย : เรียงร้อยเป็นเรื่องราว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 13 พ.ค. ปี 2006 [ เวลา 14 : 27 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com