Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5

>> เรื่องสั้น " เดี๋ยวก่อน "

เรื่อง :

เรื่องสั้น " เดี๋ยวก่อน "

เรื่อง " เดี๋ยวก่อน "

"บรื้นๆ " แล้ว...รถเดือนสีแดงที่มาส่งฉันก็จากไป สายตาของฉันมองตรงไปที่บ้าน ขณะที่สมองฉันก็กำลังคิดหาข้อแก้ตัวที่เมื่อวานฉันไม่ได้สักถุงเท้า ... สายลมอ่อนๆพัดผ่านหน้าฉัน .. แล้วจู่ๆฉันก็เกิดผม๊ดไอเดีย ... " อ๋อ คำว่าเดี๋ยวก่อน ใช้ได้แน่เลย" ....

รอยยิ้มของฉันฉีกกว้างออก อารมณ์ของฉันจากที่ตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มผ่อนคลาย.. " ฟู่ " เสียงถอนหายใจดังขึ้น จากนั้น ...

ฉันค่อย ค่อย ย่างเท้าอย่างเบา เบา มือซ้ายเอื้อมไปที่ลูกบิดประตูสีน้ำตาลหม่น ซึ่งเป็นทางเข้าบ้านพัก สีครีมของฉัน

ทว่าประตูบานนั้น เปิดออกเสียก่อน ที่ฉันจะเปิดประตูบานนั้น

เสียงบ่นที่คุ้นเคยดังขึ้น " อุ๊(นามสมมุติ) นี่เมื่อไหร่แกจะทำงานบ้านกะเค้าบ้างออกไปเที่ยวอย่างเดียวเลยนะแก...."

"เดี๋ยวก่อนสิแม่" อุ๊ ตอบแบบเสียงเรียบๆเนิบๆ

" อุ๊ ถ้าวันนี้แกไม่ซักถุงเท้า พรุ่งนี้แกไม่มีถุงเท้าใส่แม่ไม่รู้ด้วยนะ .."
สีหน้าของผู้ที่ชื่อว่าแม่ หมองหม่นสายตาของเธอ จ้องมาที่ลูกของเทออย่างไม่พอใจ

"ก็ได้แม่ เดี๋ยวอุ๊ไปทำ ... " แล้วอุ๊ก็เดินจากประตูบานนั้นไป ที่มุมด้านขวาของบ้าน เพื่อที่จะไปนั่งซักถุงเท้า

ทว่าเหมือนจู่ๆเรื่องงี่เง่าที่สุดก็เกิดขึ้น...โจรสวมหมวกนายโม่ง ปีนกำแพงเข้าบ้านของอุ๊ มาอย่างรุกรี้ รุกรนราวกับหนีอะไรมาสักอย่าง

สายตาของโจร เหลือบไปเห็น อุ๊ พอดี และนั่น ! โจรไม่รอช้า รีบวิ่งไปที่เด็กชายอุ๊ ที่ในมือน้อยๆของเขา ยังกำถุงเท้า และ ผงซักฟอกอยู่

โจรสวมหมวกไอโม่ง กระชากแขนของอุ๊ เข้ามาแนบชิดกับท้องของเขา " โอ๊ย เจ็บนะนี่แกเป็นใครน่ะ เจ้าคนแปลกหน้า "

"หุบปากไปเลยไอเด็กบ้า" ทันทีที่สิ้นเสียงพูด มีดก็จ่อขึ้นที่เด็กชายอุ๊อย่างรวดเร็ว ... แขนขวาของโจรล็อคคอเด็กชายไว้แน่น

ปากของเด็กชายอุ๊ ค่อยๆอ้ากว้างขึ้น เพื่อที่จะเปล่งเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นแม่ ... ทว่า...

"ฉึบ" เสียงมีดคมกริบอันนั้นปาดเข้าที่คอ ของเด็กชายอุ๊ทันที ที่เสียงกำลังจะออกจากปากของเด็กชายอุ๊ เลือดค่อยๆไหลย้อยออกมาอย่างช้าๆ โจรปล่อยร่างของเด็กชายอุ๊ ล้มลงตรงพื้นปูนซีเมนต์

"บ้าเอ๊ย ดันพลั้งมือไปได้ ซวยล่ะหนีก่อนดีกว่ากรู " โจรรีบซอยเท้ายิกๆจากไปอย่างรวดเร็ว ...

"แม่" เสียงร้องเรียกว่าแม่ ก้องยู่ในลำคอของเด็กชายอุ๊ เลือดเริ่มออกมากขึ้น ดวงตาของเด็กชายอุ๊ เริ่มเห็นภาพรอบตัวเบลอไปหมด สติเริ่มขาดหายไปทีละส่วน ....

" อุ๊ เอ้ย ลูกลืมเอาถุงเท้าของพ่อไปซักนะลูก ... " เสียงของผู้เปนแม่แว่วลอยมาก่อนที่จะย่างเท้าเข้ามาตรงบริเวณที่ลูกตัวเองนอนอยู่

" อุ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆ .... " แม่ตะโกนร้องลั่น และ รีบวิ่งเข้าไปโอบร่างของเด็กชายอุ๊ขึ้น เขย่าไปมา " อุ๊ ตื่นสิ "

" แม่... " เสียงของเด็กชายอุ๊ ที่เปล่งออกมาได้อยู่แค่ภายในลำคอแล้ว...แต่ก็ยังพอฟังรู้เรื่อง

" เป็น..เพราะผมพูดแต่คำว่าเดี๋ยวก่อน... ถ้าเมื่อวานผมซักถุงเท้า วันนี้ผม......ก็.....คงไม่...... แม่คับผมจะไม่พูดคำว่าเดี๋ยวก่อนอีกแล้วครับ...........มะ......... " แล้วเสียงนั้นก็ขาดหายไปในที่สุด ดวงตาน้อยๆของเด็กชายอุ๊ ค่อยๆคล้อยต่ำลง จนปิดมิดสนิท ..

แม่แหงนหน้าขึ้นมองฟ้าและส่งเสียงตะโกนอย่างเจ็บปวด " อุ๊ ลูกแม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ ..... " ผู้หญิงผู้เป็นแม่ของเด็กชายอุ๊ นั่งร่ำไห้ มือของเธอโอบกอดเรือนร่างของลูกชายไว้แน่น ในสมองของเธอ มีแต่ความคิดที่ว่า ทำไม? ทำไม? ทำไมนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?

สมองของผู้เป็นแม่ ราวกับหยุดนิ่ง ก่อนที่จะเกิดอาการ โรค " หัวใจ " ที่เคยเป็นเมื่อนานมาแล้วกำเริบ ... " อุ๊บ " มือขวาของแม่กุมไปที่หน้าอก จากนั้นตัวของเธอค่อยๆทรุดลง จนในที่สุดร่างของเธอก็แผ่ตัวแนบไปกับพื้นซีเมนต์ ข้างๆร่างกายลูกชาย ...

"เดี๋ยวก่อนสิ...ฉันจะเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้...ฉันยังไม่ได้เรียกรถพยาบาลมาช่วยลูกฉันเลย ... เดี๋ยวก่อนสิ ..................................."

ใหม่ซัง หัดแต่งเรื่องสั้น
26/06/49

โดย : ใหม่ซัง ~ แต่งเรื่องสั้น
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 26 มิ.ย. ปี 2006 [ เวลา 18 : 41 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com