Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> บทกลอน ตามสายธารแห่งกาลเวลา

เรื่อง :

บทกลอน ตามสายธารแห่งกาลเวลา

ในความว่าง มหาศาล อันมืดมิด
จิตหนึ่งคิด ก่อกำเนิด เกิดสสาร
วันเวลา แรกเริ่ม ได้เบิกบาน
ขยายกาล ตามเวลา เป็นอนันต์

วันคืนนั้น ก้าวผ่านไป ว่องไวยิ่ง
สิ่งต่างๆ ล้วนเกิดขึ้น ตามใจฝัน
ทุกๆอย่าง เป็นไปตาม กฎของมัน
ในฉับพลัน นั้นก็คิด สะกิดใจ

ความเป็นไป ในทุกอย่าง ที่บังเกิด
ไม่บรรเจิด เกิดตามใจ ที่สร้างสรรค์
เพราะทุกจิต ที่เริ่มมา ล้วนเหมือนกัน
ความแปรผัน ทางกายใจ เลยไม่มี

ทุกชีวี เกิดมาอย่า งสงบสุข
ไร้ความทุกข์ แก่งแย่ง และแข่งขัน
ทางชีวิต ที่ดำเนิน ไปตามกัน
เพราะจิตนั้น มีความจริง เพียงสิ่งเดียว

เมื่อลองเหลียว หันกลับมา ดูที่จิต
ในความคิดแรกเริ่ม ของตัวฉัน
มีสองด้าน คือสีขาว กับสีดำ
กับใจอัน บริสุทธิ์ สุดบรรยาย

สิ่งสุดท้าย ที่สร้างสรรค์ พลันก่อเกิด
โลกกำเนิด เป็นดาวเคราะห์ ดวงที่สาม
มีสีสัน ความสดใส และโมงยาม
ความสวยงาม ตามธรรมชาติ ที่จริงใจ

วันเวลา ผ่านไปไว คล้ายโกหก
โลกนั้นพบ กับความจริง ที่แปรผัน
หลายชีวิต ที่เกิดมา บนโลกนั้น
ไม่เหมือนกัน ทั้งชีวิต และจิตใจ

จึงทำให้ ก่อกำเนิด ความหลากหลาย
การทำลาย การสร้างสรรค์ การแข่งขัน
การแก่งแย่ง การชิงดี กันและกัน
การแบ่งปัน ความละโมบ โทษกันไป
ในเวลา ที่โผผิน บินข้ามผ่าน
ทุกโมงยาม เข้าสู่การ นับถอยหลัง
สิ่งที่บัน ทึกอยู่ใน ทุกจิตนั้น
เฝ้ารอวัน ปรับสมดุล ด้วยตัวเอง

ผู้ไม่เกรง ไม่กลัว ต่อสิ่งผิด
เอาแต่คิด ทำลายกัน เหนื่อยหนักหนา
จ้องเอาเปรียบ เพื่อให้ได้ สิ่งนั้นมา
กาลนั้นมา เจ้าจะผ่าน ได้อย่างไร

เวลานั้น จะผ่านมา รวดเร็วยิ่ง
ทุกสิ่งนิ่ง ในฉับพลัน ไม่หวั่นไหว
ทุกทุกคน ใช้ชีวิต อย่างตามใจ
มันเป็นไป อย่างที่มัน ควรจะเป็น

ทันใดนั้น ใครหลายคน ก็จะเห็น
เมฆสีดำ หลายก้อนนั้น เริ่มสั่นไหว
ฝนกระหน่ำ ซ้ำลงมา อย่างเร็วไว
น้ำนั้นไหล ท่วมทุกอย่าง ในฉับพลัน

แผ่นดินนั้น ล้วนได้ถูก ฝนกัดเซาะ
จนพื้นเปราะ ร้าวราน ไปหลายชั้น
แอ่งน้ำมัน ที่ควรอยู่ ในที่มั่น
ตอนนี้มัน ว่างหายไป ไม่เหลือเลย

จากที่เคย เกาะติด เป็นแผ่นเดียว
ด้วยแรงเหนี่ยว เคี่ยวแรงเค้น ผืนดินสั่น
แผ่นดินใหญ่ ที่ตั้งอยู่ แยกจากกัน
แสงตะวัน ดวงที่สอง ก็ส่องมา

แสงส่องสาด กราดลงมา จากฟากฟ้า
ตกลงมา กระทบทาบ ที่ราบนั้น
ภาพที่เห็น มลายหาย ไปฉับพลัน
ก็เพราะมัน คืออาวุธ สุดอันตราย

ไม่มีใคร หลบหนี สิ่งนี้ได้
สิ่งสุดท้าย ที่ได้เห็น ช่างโศกศัลย์
คนไร้ศีล ทั้งหลายตาย ตกตามกัน
คนดีนั้น ล้วนเหลือรอด อยู่ปลอดภัย


ภัยพิบัติ จะผ่านไป ว่องไวยิ่ง
หลายๆสิ่ง ที่เคยเห็น หายไปไหน
มันโหดร้าย เหลือเกิน เริ่มทำใจ
ทันใดนั้น แสงสว่าง กระจ่างมา

บนท้องฟ้า จะมองเห็น เป็นรัศมี
แผ่รังสี เป็นวงกว้าง กระจ่างเห็น
ยุคยากแค้น แสนลำบาก ยากลำเค็ญ
ได้ว่างเว้น สู่ความจริง เพียงหนึ่งเดียว

ความแห้งเหี่ยว ได้ฟื้นคืน ขึ้นอีกครั้ง
สิ่งหักพัง พลันเกิดใหม่ ขึ้นอีกหน
การเปลี่ยนแปลง ในร่างกาย ของหลายคน
ไม่ต้องทน ความลำบาก อีกต่อไป

ในยุคนี้ ที่มีแต่ ความเป็นจริง
ศิลปะ ความสวยงาม ตามเหมาะสม
ความใฝ่ฝัน ของมนุษย์ ทุกทุกคน
คงผ่อนผัน ได้ดังสม อารมณ์ปอง

จากมุมมอง ด้วยสาย ตาตามความจริง
กำแพงปิด กั้นจิตใจ กลายเป็นผง
ผู้คนมี อิสระ แห่งตัวตน
บนอารมณ์ ถูกสร้างสรรค์ บนความดี

ทุกคนมี จุดมุ่งหมาย ที่สร้างสรรค์
แบ่งปันกัน ตามเวลา ที่เหมาะสม
พลังงาน ที่ใช้การ ได้ทุกคน
ไม่ต้องทน ทรมาน อีกต่อไป



โดย : นพนที เกษมถาวรศิลป์
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 16 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 11 : 58 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com